నవతరంగం

కోకిల (1989) : అమాయకత్వం vs discretion.

సౌమ్య — Fri, 21 Nov 2008 13:00:55 +0000

కోకిల - అర్థరాత్రి అంతర్గతంగా ఉన్న ఏ కోరిక వల్లో ఈ సినిమా చూశాను. చిన్నప్పుడు ఈ సినిమా అంటే ఇష్టంగా ఉండేదన్న విషయం ఐతే గుర్తు ఉంది కానీ, డిటైల్స్ గుర్తు లేవు - కథ విషయం తప్ప. ఈరోజు ఆ సినిమా చూశాక నా పాత అభిప్రాయం ఎంత మారిపోయిందో తలుచుకుంటేనే ఆశ్చర్యంగా ఉంది. అందుకే ఈ టపా.

కథ విషయానికొస్తే, కోకిల ఓ టీవీ గాయని. సిద్ధార్థ ఆమెని ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకుంటాడు. తరువాత ఓ ప్రమాదంలో సిద్ధార్థ కళ్ళు పోతాయి. అతనికి ఆరోజే హత్య వల్ల మరణించిన రిషీకేశ స్వామీజీ కళ్ళని అమరుస్తారు. కానీ, అప్పట్నుంచి సిద్ధార్థ కళ్ళు తెరిచినప్పుడల్లా అతనికి ఎవరో తనని హత్య చేయడానికి ప్రయత్నించే దృశ్యం కనబడుతూ ఉంటుంది. అవి ఆ స్వామీజీ కళ్ళు కనుక, ఇతని ద్వారా హంతకుణ్ణి పట్టుకోవచ్చు అన్నది పోలీసుల ఆలోచన. కానీ, కళ్ళు తెరిచిన ప్రతిసారీ సిద్ధార్థ అలజడికి గురవడం చూసి అతన్ని కళ్ళకి గంతల్లోనే ఉండమంటారు డాక్టర్లు. మధ్యలో ప్రకృతి చికిత్సకి వెళ్ళినప్పుడు అతనికి చూపు వస్తుంది కానీ, హంతకుల్ని పట్టుకోడం కోసం సీబీఐ ఆఫీసర్ ఈశ్వర్ అతన్ని గుడ్డివాడుగానే నటించమంటాడు. ఇక కథ అంతా హంతకులని పట్టుకునే ప్రయత్నాలలో నడుస్తుంది. అసలు హంతకులెవరు? ఎందుకా హత్య చేసారు? చివరికి వారికి శిక్షపడిందా అన్నది క్లైమాక్స్ అనమాట.

ఇలా నేను చెబితే - “బానే ఉందిగా, దీనికేమొచ్చింది?” అంటారు ఎవరైనా. మరి చిన్నప్పుడు చూసిన తరువాత నాకు కూడా ఇది మాత్రమే గుర్తు ఉండే నేను కూడా సినిమా బాగుంటుంది అనే భావనలోనే ఉన్నాను ఇన్నాళ్ళూ. అరే! ఒక మోస్తరుగా ఉన్న కథని తీయడంలోనైనా కాస్త శ్రద్ధ చూపొచ్చు కదా అనిపించింది ఇప్పుడు చూసాక. నాకు అర్థమైనంతలో, ఈ కథని ఇంతకంటే మంచి సినిమాగానే తీయొచ్చు. ఏ హాలీవుడ్ వాడికో ఈ కథ చెప్పి ఉంటే, ఒక రేంజిలో తీసినా తీసి ఉండేవాడు. మన గీతా కృష్ణ గారు మాత్రం అలా కాదు. కథ ఎలా ఉన్నా కూడా దానిలో సంబంధం ఉన్నా, లేకున్నా కొన్ని ఎలిమెంట్స్ మాత్రం ఉండాలి అన్నట్లు ఉండింది ఈ కథనం. పాటలెందుకొస్తాయో, ఎందుకు పోతాయో అర్థం కాదు - చిత్రీకరణ గొప్పగా ఏమీ లేదు. వినడానికి బానే ఉన్నాయనుకోండి, ఇళయరాజా కనుక.

అసలు నరేష్ తో పాటున్న ఆ పిల్లవాడెందుకున్నాడో తెలీదు. శోభన సింగరని మొదట్లో ఓ పాట పెట్టి చెబుతారు తప్పితే, కథకి ఆ విషయం ఎందుకు అవసరం? అన్న ప్రశ్న రాదు. ఎక్కడా నరేశ్ “ఉద్యోగం” చేస్తున్నట్లు ఉండదు. “మా ఆయన ఉద్యోగం జోక్స్ చెప్పడం” అన్న శోభన డైలాగులో. వీళ్ళని ఉంచిన “రక్షణా గృహం” లో ఉన్న పని వాళ్ళకి ముగ్గురికి కలిపి మూడు డైలాగులన్నా ఉన్నట్లు లేవు - మనకి వాళ్ళ మొహాలు చూపిస్తున్నప్పుడు వెనుక అనుమానాస్పద మ్యూజిక్ ఒకటి దానికి! సినిమా మొదట్లో జరిగిన హత్యకి నాకు అసలు వాళ్ళిచ్చిన జస్టిఫికేషన్ ఇప్పటికీ నచ్చలేదు, ఇన్నేళ్ళైనా! ప్రతి రెండు దృశ్యాలకీ ఒకటి అనవసరం అన్న భావన కలుగుతూ ఉంటుంది. నాజర్ కి సాయికుమార్ అదొక తరహాలో - డబ్బింగ్ చెప్పడం..భయమేమో కానీ, నవ్వు మాత్రం పుట్టించింది. చివర్లో కోట రావడం, ఆ హెయిర్ స్టైల్ - కేవలం డెస్పరేట్ ఐపోవడం మాత్రమే! గీత పాత్ర కి శరత్ బాబు పాత్రకి మధ్య పాట ఎందుకో కూడా అర్థం కాలేదు నాకు. సర్లెండి - తెలుగు సినిమా! కానీ, ఏదో కథలో కాస్త భిన్నమైన ఆలోచన చేసేసరికి కథనంలో కూడా చేస్తారనుకున్నాను - ప్చ్!

మొత్తానికి, నాకు ఇలా ఇంతసేపు దేన్నీ తిట్టడం నచ్చదు కనుక ఆపుతున్నా. పెద్దయ్యాక చిన్నప్పుడు నచ్చినవి చూస్తే ఇలాంటి అనుభవాలు ఎదురౌతాయా! ఇదే మొదటిసారి చిన్నప్పుడు సుమారుగా నచ్చినది పెద్దయ్యాక ఇంత నిరాశపరచడం. బహుశా ఆ వయసులో నాకు కథలో సస్పెన్స్ తప్ప ఇంకేదీ అర్థమై ఉండదు. నేను ప్రైమరీ స్కూల్లో ఉన్నప్పుడు చూసి ఉంటాను. అంటే, ఒకప్పుడు ఈ సినిమాని నేను ఇష్టపడ్డానా! అని ఫీలవ్వాలో…. అనవసరంగా పెద్దైపోయి ఏదో నోర్మూస్కుని వచ్చింది చూడక సెటైర్లెక్కువయ్యాయని బాధపడాలో అర్థం కావట్లేదు ఈ సినిమా చూశాక! మరొక వేస్టెడ్ కథ అని మాత్రం చెప్పగలను. ఇంతకాలం కథలకి కొరతేమో తెలుగువారికి అనుకుంటూ ఉండేదాన్ని - కథని చెప్పేవారి కొరత ఏమో అనిపిస్తోంది ఇప్పుడు.

శ్రీ కనకమాలక్ష్మి రికార్డింగ్ డాన్స్ ట్రూప్

అతిథి — Thu, 20 Nov 2008 23:18:12 +0000

సినిమా కథలకోసం ఎక్కడికో వెళ్ళనవసరం లేదని, చుట్టూ ఉన్న సమాజాన్ని పరిశీలిస్తే ఎన్నో కథలు దొరుకుతాయని నిరూపించిన కొద్ది సినిమాలలో ‘శ్రీ కనకమాలక్ష్మి రికార్డింగ్ డాన్స్ ట్రూప్’ ఒకటి. ఎనభయ్యో దశకంలో ఆంధ్ర రాష్ట్రాన్ని, ముఖ్యంగా కోస్తా జిల్లాలని, ఊపేసిన రికార్డింగ్ డాన్స్ ట్రూప్ సంస్కృతి ని నేపధ్యంగా తీసుకుని వంశీ తీసిన ఈ సినిమా హాస్య చిత్రాలని ఇష్టపడేవారికి ఓ విందు భోజనం. ఈ సినిమా గురించి చెప్పే ముందు ఈ కథకి నేపధ్యమైన రికార్డింగ్ డాన్స్ ట్రూప్ ల గురించి కొంత చెప్పాలి. వీధి నాటకాలకి ఆదరణ తగ్గి, పల్లెల్లో ఉత్సవాలకి 16mm తెరపై సినిమాలు ప్రదర్శించే పధ్ధతి ప్రారంభం కాడానికి ముందు, అంటే డెబ్బై, ఎనభై దశకాలలో ఈ ట్రూప్ లు పల్లె ప్రజలకు వినోదాన్ని అందించాయి. ప్రారంభంలో వీరి నృత్యాలు అశ్లీలానికి దూరంగా ఉన్నా, ట్రూప్ ల మధ్య పెరిగిన పోటీ కారణంగా తరువాతి కాలంలో అసభ్య ప్రదర్శనలు మొదలయ్యాయి. వంశీ ‘మా పసలపూడి కథలు’ లో ‘పాముల నాగేశ్వర రావు’ ‘కుమారి మా ఊరొచ్చింది’ కథల్లో ఈ ట్రూప్ ల ఒకనాటి వైభవాన్ని తెలుసుకోవచ్చు. (అంబాసిడర్ కార్లలో వచ్చే ట్రూప్ సభ్యులకు సిని తారలకు ఉన్నంత ఆదరణా ఉండేది.) ఈ ట్రూప్ లు ఉచ్ఛదశలో ఉన్నకాలంనాటి కథ ఇది.

తనికెళ్ళ భరణి, వేమూరి సత్యనారాయణ లతో కలిసి వంశీ తయారుచేసిన ఈ కథ రికార్డింగ్ డాన్సర్ల తెర వెనుక జీవితాన్ని చూపిస్తుంది. తెర వెనుక వాళ్ళూ మామూలు మనుషులే అని చెబుతుంది. మేనల్లుడి ఆస్తిని అనుభవించే ట్రూప్ యజమాని యాళ్ళ పాపారావు (కోట శ్రీనివాస రావు), భర్త వదిలేస్తే పిల్లల్ని పెంచడం కోసం డాన్సులు చేయడం మొదలుపెట్టిన ఆకుల అనంతలక్ష్మి(వై. విజయ), మామ చాటు మేనల్లుడు దొరబాబు (భరణి), తన బావ సిలోన్ సుబ్బారావు(రాళ్ళపల్లి) కోసం కలలు కంటూ కొత్త కొత్త డాన్సులు చేసే పట్టు పద్మిని(సంధ్య), తల్లి, తండ్రి చిన్నప్పుడే చనిపోతే తన మేనమామ (భీమరాజు) దగ్గరే ఉంటూ అతనంటే భయపడుతూ ఉండే గోపాలం(నరేష్), ట్రూప్ వ్యాన్ నడిపే డ్రైవర్ మస్తాన్, పెళ్ళయిన బ్రహ్మచారి వ్యాన్ క్లీనర్ పెనుగొండ అబ్బులు (మల్లికార్జున రావు), వీళ్ళతో పాటు జూనియర్ ఎన్టిఆర్, జూనియర్ ఏయన్నార్, జూనియర్ చిరంజీవి ఈ ట్రూప్ సభ్యులు. గోపాలం హీరో కృష్ణ డాన్సులు చేస్తూ ఉంటాడు ట్రూప్ ప్రోగ్రామ్స్ లో. రాజమండ్రి దేవి చౌక్ కి చెందిన ఈ ట్రూప్ ఊళ్ళు తిరిగి ప్రోగ్రామ్స్ ఇస్తూ ఉంటుంది. గోపాలం హోటల్ కి పాలు సప్లయ్ చేసే పాడి సుందరమ్మ (నిర్మలమ్మ) మనవరాలు సీత (హిరోయిన్ మాధురి) పిరికి వాడైన గోపాలంని ప్రేమించి, అతని కోసం ట్రూప్ లో చేరి అతన్ని పెళ్లి చేసుకోడమే ఈ సినిమా కథ. దొరబాబు సీత ని ప్రేమించడం, తన స్వార్ధం కోసం పాపారావు కూడా వాళ్ల పెళ్ళికి అంగీకరించడం కథలో మలుపులు.

నిజానికి ఇలాంటి కథతో సినిమా తీయడం సాహసం. ఐతే ‘లేడీస్ టైలర్’ తో కామెడి బాట పట్టిన వంశీ ఈ సినిమా ను హాస్యరస భరితంగా తెరకెక్కించాడు. చివరి ఇరవయ్ నిమిషాలు మినహాయిస్తే, నవ్వకుండా ఈ సినిమా చూడడం అసాధ్యం. పూర్తిగా dialogue comedy. ప్రతి మాటా తూటాలా పేలుతుంది. పాపారావు పాత్ర లో కోట శ్రీనివాస రావు జీవించాడు. మిగిలిన వాళ్ళూ అతనితో పోటీ పడ్డారు. ముఖ్యంగా సీత కాలికి గాయం అయినపుడు పరామర్శించడానికి తన ట్రూప్ అంతటినీ పాపారావు సుందరమ్మ ఇంటికి తీసుకెళ్ళి వాళ్ళని కూచిపూడి భాగవతార్ లు గా పరిచయం చేయడం, సుందరమ్మ కోరికపై ‘రామాయణం’ ప్రదర్శించే సీన్ సినిమా మొత్తానికే హైలెట్. అలాగే దొరబాబు కోడి తో సీతకి లవ్ లెటర్ పంపే సీన్, రాంబాబు కి పోటీగా జూనియర్ ఎన్టిఆర్ ని ప్రోత్సహించే సీన్స్ గుర్తుండిపోతాయి. సినిమా హీరోల మధ్య ఉండే జెలసీలను సింబాలిక్ గా చుపించారనిపిస్తుంది. ఎక్కడా నటులు కనిపించరు..ఆయా పాత్రలు మాత్రమే కనిపిస్తాయి.

ఈ సినిమా లో ఊతపదాలకీ కొదవ లేదు. ‘ఏదో ఫ్రెండ్షిప్ కొద్దీ చెబుతున్నాను’ అంటూ పెనుగొండ అబ్బులు, ‘అదంతా వీజీ కాదు’ అంటూ దొరబాబు, ‘దొరబాబూ ఉక్కెట్టవా’ అంటూ పట్టు పద్మిని..ఈ డైలాగులు ఇప్పటికి మనకి ఎక్కడో అక్కడ వినిపిస్తూనే ఉంటాయి. ఇక సిలోన్ సుబ్బారావు సినిమా మొదటి సగం లో తెరపై కనిపించకుండా, రెండో సగం లో తెరపై కనిపించీ ప్రేక్షకులకు వినోదం పంచుతాడు. పట్టు పద్మినిని సిలోన్ సుబ్బారావు సినిమా హీరోయిన్ లా ట్రీట్ చేయడం, అది చూసి పాపారావు కడుపు మండడం, దొరబాబు కి పెనుగొండ అబ్బులు ‘ఫ్రెండ్షిప్ కొద్దీ’ ఇచ్చే సలహాలూ, పట్టు పద్మిని ‘భరతపూడి’ ప్రదర్శన, పాపారావు కి సుందరమ్మ చేసే అవమానాలూ… ప్రేక్షకులకి కావల్సినంత వినోదాన్ని పంచుతాయి.

ఇళయరాజా సంగీతం లో పాత పాటల remix లను వినొచ్చు. రెండు straight పాటలు ‘వెన్నెలై పాడనా’ ‘ఏనాడు విడిపోని’ ఆకట్టుకుంటాయి. ‘వెన్నెలై’ పాటలో వంశీ మార్కు చిత్రీకరణ కనిపిస్తుంది. నైట్ అఫెక్ట్ లో రికార్డింగ్ డాన్స్ లను చాలా సహజంగా చిత్రీకరించారు. రికార్డింగ్ డాన్స్ ట్రూప్ లో మిగిలిన నటులంతా చాలా సహజంగా చేసినా, జూనియర్ కృష్ణ గా నరేష్ సూట్ కాలేదని నాకు అనిపిస్తుంది. కృష్ణ అభిమానులు అతనికి కరెన్సీ నోట్ల తో దండ వేసి దానిని ఊరు దాటేవరకూ తీయొద్దనడం ఓ ప్రహసనం. ప్రతి విషయం లోను ఆచితూచి వ్యవహరించే సుందరమ్మ తన మనవరాలి పెళ్లి విషయంలో ఎందుకు తొందర పడుతుంతో, తను ఏమాత్రం నమ్మని పాపారావుని గుడ్డిగా నమ్ముతుందో అర్ధంకాదు. ఇక క్లైమాక్స్ ఐతే ‘ఏదో సినిమాని ముగించాలి కాబట్టి’ అన్నట్టుగా ఉంటుందే తప్ప కన్విన్సింగ్ గా ఉండదు.

సినిమా ప్రారంభంలో వచ్చే కాఫీ హోటల్ సీన్ లో టిఫిన్ తిని బిల్ ఎగ్గొట్టి పప్పు రుబ్బే దొంగ సన్యాసి పాత్రలో వంశీ కనిపిస్తాడు. వంశీ నటించిన ఒకే ఒక సినిమా ఇది. ఈ సినిమా లో సీత గా కనిపించిన మాధురి తర్వాత మరే సినిమాలోనూ కనిపించలేదు. ఈ సినిమా కి మొదట అనుకున్న టైటిల్ ‘శ్రీ కనకమాలక్ష్మి రికార్డింగ్ డాన్స్ ట్రూప్ రాజమండ్రి.’ పేరు బాగా పెద్దదైందని ‘రాజమండ్రి’ తీసేసారు. ఐతే సినిమా షూటింగ్ మొత్తం రాజమండ్రి లోను, కోనసీమ గ్రామాల్లోనూ చేసారు. (ఈ మధ్యనే ‘కొత్త బంగారు లోకం’ చూసాక, మళ్ళీ ఈ సినిమా చూస్తే గడిచిన రెండు దశాబ్దాల కాలంలో రాజమండ్రి ఎంతగా మారిపోయిందో అర్ధమైంది.) వంశీ మార్కు గోదావరిని చాలా షాట్స్ లో చూడొచ్చు. ఇరవై ఏళ్ళ క్రితం విడుదలైన ఈ లో-బడ్జెట్ సినిమా అంతగా విజయవంతం కాలేదు. రికార్డింగ్ డాన్స్ కాన్సెప్ట్ గురించి ఎక్కువ మందికి తెలియకపోవడం కూడా ఒక కారణమని చెబుతారు. కామెడీలని ఇష్టపడే వాళ్ళకి మాత్రం ఈ సినిమా ఎన్నిసార్లు చూసినా విసుగు కలగదు.

–మురళి

The Bicycle Thief (Italian, 1948)

కొత్తపాళీ — Wed, 19 Nov 2008 23:00:03 +0000

ఇది చాలా పేరు పొందిన క్లాసిక్ సినిమా. ఇటాలియను దర్శకుడు విట్టోరియా డిసికా 1948లో తీశాడు.

ఈ సినిమా గురించి (సంక్షిప్త కథ దగ్గర్నించీ లోతైన విశ్లేషణల దాకా) జాలంలో సంచులకొద్దీ సమాచారం ఉంది, కాబట్టి అవన్నీ మళ్ళీ చెప్పే ప్రయత్నం చెయ్యను. కేవలం, ఒక ప్రేక్షకుడిగా, ఈ సినిమా చూస్తుండగా నాకు కలిగిన భావాలు మీతో పంచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాను.

సినిమా గురించిన కొన్ని మౌలికమైన వివరాలకి కింది సైట్లు చూడచ్చు.
ఇంటర్నెట్ మూవీ డేటాబేస్
వికీపీడియా
రాజర్ ఈబర్ట్

సినిమా కళలో వాస్తవికత గురించి ఇదివరలో సెవెన్ సమురాయ్ సినిమా మీద రాసిన వ్యాస పరంపరలో కొంచెం చెప్పే ప్రయత్నం చేశాను. ముఖ్యంగా అర్ధం చేసుకో వలసింది, వాస్తవికత అంటే .. సినిమాలో చూపించిన విషయాలు నిజప్రపంచంలో జరిగే అవకాశం ఉందా లేదా, కథ నమ్మేట్టుగా ఉందా, అని కాదు. కళలో వాస్తవికత అనేది ఒక దృక్పథం. కథలోని సంఘటనలని, పాత్రలని చూడ్డంలో ప్రేక్షకుల దృష్టిని నిర్దేశించే ఒక దృక్పథం. అటువంటి వాస్తవిక దృక్పథానికి ఈ సినిమా పరాకాష్ఠ.

ఇటువంటి సినిమాని ఆసాంతం శ్రద్ధగా చూడ్డానికి కొంచెం ఓపిక ఉండాలి. ఇది అందరికీ నచ్చేలాంటిది కాదు. సినిమా కథలో గానీ, కథనంలో గానీ, ప్రేక్షకుల ఉద్రేకాలని రెచ్చగొట్టే దినుసులు ఏవీ ఉండవు. మనం అలా వీధిన వెళ్తున్నామనుకోండి. ఒకతను, తన పదేళ్ళ కొడుకుతో అలా వెళ్తూ కనిపించాడు. మనకేదో ఆ క్షణానికి వేపకాయంత వెర్రెక్కి, బయల్దేరిన పని వదిలేసి, ఆ తండ్రీ కొడుకుల్ని ఫాలో అయి రోజంతా వాళ్ళ వెంట తిరిగితే ఎలా ఉంటుందీ? అలా ఉంటుందన్న మాట ఈ సినిమా.

మామూలుగా మనం ఒక కథ చదివినా ఒక సినిమా చూసినా అందులోని ఒక పాత్రతోనో, కొన్ని పాత్రలతోనో మమేక మవుతాం. ఆ పాత్రకి మంచి జరిగినప్పుడు ఆనందిస్తాం. కష్టాలొచ్చినప్పుడు బాధ పడతాం. క్లుప్తంగా, ఆ పాత్ర మనోభావాలి, భావోద్వేగాల్ని మనకి ఆపాదించుకుంటాం. అదే పేపర్లో ఒక శుభవార్తో దుర్వార్తో చదివినప్పుడు మనకి అలాంటి భావోద్వేగం కలగదు. టీవీలో వార్తలు చూసినప్పుడు కూడా.

వాస్తవిక దృక్పథంతో తీసిన సినిమా చూసినప్పుడూ ఇంతే. కథలో మనల్ని చలింపచేసే సంఘటనలు లేవని కాదు. భావోద్రేకాలు అస్సలు లేవని కాదు. సినిమా మొదటి ఫ్రేము నించీ చివరి ఫ్రేము దాకా, ముఖ్య పాత్రల ఆశలూ, ఆశయాలూ, దుఃఖాలూ, నిరాశలూ, నిట్టూర్పులూ చాలా ఉన్నాయి. కథలో వివిధ సన్నివేశాల్లో ఆయా పాత్రలు అనేక భావోద్వేగాలకి లోనవుతూనే ఉంటాయి. అది మనకి తెలుస్తూనే ఉంటుంది కూడా. ఎటొచ్చీ అవన్నీ మనలో ప్రతి స్పందనలు కలిగించవు, కానీ అయ్యో పాపం అనిపిస్తుంది.

పైన చెప్పిన మొదటి రకపు భావోద్వేగ చలనం మనలో కలిగినప్పుడు దాన్ని టచింగ్ .. లేక .. మూవింగ్ ఎక్స్‌పీరియన్స్ అనుకూంటాం. ఆ అనుభవం మనల్ని కదిలించింది అనుకుంటాం. ఇదంతా గుండెకి సంబంధించిన వ్యవహారం. వాస్తవిక దృక్పథంలో మనకి అనుభవమయ్యేది వేరు. అది మెదడుకీ, ఆలోచనకీ సంబంధించిన వ్యవహారం.

అంటే, కళ అనగానే ఉద్వేగ ఆధారితం మాత్రమే కాదు. దానికి ఆలోచనతో కూడా పని ఉంది. మానసిక ఉద్వేగం ఆలోచనని కప్పి ఉంచుతుంది. కాబట్టి కథన ప్రక్రియలో ఆ ఉద్వేగాన్ని పక్కకి పెట్టి, ఆలోచన రేకెత్తించే పద్ధతిలో కథనం నడపటం వాస్తవిక దృక్పథం తనకి తాను విధించుకున్న పరమావధి అనిపిస్తుంది.

ఈ ప్రపంచమొక పద్మవ్యూహం. ఇందులో మన అదుపులో లేని విషయాలు, అంశాలూ చాలా ఉన్నై. అవి మనల్ని తిన్నగా పోనియ్యవు. అటూ ఇటూ తోస్తూ ఉంటాయి. మన దారిలో అడ్డంకుల్ని పెడుతూ ఉంటాయి. అలాఅని మనం విధిచేతి కీలు బొమ్మలమూ కాము, భారమంతా విధి మీదనో ఆ పైవాడిమీదనో వేసేసి నీ చిత్తము నా భాగ్యము అనుకోడానికి. దాంతో, ఈప్రపంచంలో, ఈ జీవితంలో మనం వేసే ప్రతి అడుగూ ఒక పోరాటం. ఒక ఎడతెగని, అలుపెరుగని పోరాటం.

వోలు మొత్తమ్మీద ప్రపంచం బాగానే నడిచి పోతున్నట్టే ఉంటుంది. అదేదో ఆధునిక పద్యంలో చెప్పినట్టు బిస్మిల్లా ఖాన్ బిస్మిల్లా ఖాన్ లాగే షెహనాయీ వాయిస్తుంటాడు. కానీ నీ ఒక్కడి జీవితం మాత్రం అల్లకల్లోల మైనట్టు ఉంటుంది. నీకు కష్టపడి పనిచేసే తత్వం ఉంది. దురలవాట్లు కానీ వ్యసనాలు కానీ ఏం లేవు. దొరక్క దొరక్క ఒక ఉద్యోగం దొరికింది. ఆ ఉద్యోగానికి సైకి లుండటం తప్పనిసరి. ఉద్యోగం మొదటి రోజునే నీ సైకి లెవరో దొంగిలించారు. రోము లాంటి మహా నగరంలో ఒక సైకిలు కోసం ఎక్కడని వెదుకుతావు? రక్షణ కల్పించేందుకు బోలెడు వ్యవస్థ ఉంది. కానీ వాళ్ళు మాత్రం ఏం చేస్తారు? వాళ్ళ వల్ల నీకు పైసా ఉపయోగం లేదు. ఇంకో జత కళ్ళు తోడుంటే మంచిదని నీ ఏడేళ్ళ కొడుకునీ వెంటేసుకుని ఆ ఆదివారం నగరమంతా చెడతిరుగుతున్నావు. జనాల ఎవరి పనులూ ఆగిపోవట్లేదు. హోటళ్ళలో భోజనాలు, చర్చిలో ప్రార్ధనలు, నది వొడ్డున విహారాలు, సాకర్ ఆట వినోదాలు .. అన్నీ యథా ప్రకారం నడిచిపోతున్నాయి, ఒక్క నీ జీవితం తప్ప.

ఇలా చూస్తే ఈ వాస్తవిక దృక్పథం మనకి సులభంగా కనిపించని, భావోద్వేగం వల్ల మరుగున పడే ఏదో ఒక సత్యాన్ని ఆవిష్కరించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టు కనిపిస్తుంది. అంతిమంగా మంచి కళ ప్రయోజనం సత్యాన్ని ఆవిష్కరించడమే గదా.

సినిమా గురించి రెండు మాటలు

ఈ సినిమాకి ఇటాలియన్ పేరు సైకిలు దొంగలు. ఈ బహువచనం కాస్తా ఆంగ్లంలో ఒక్క దొంగగా మారిపోయింది. ఈ మార్పులో దర్శకుడు ఉద్దేశించని ఒక నైతిక తీర్మానం చోటుచేసుకుందని, తద్వారా సినిమాని కొంచెం భావోద్వేగ దృషితో చూసే అవకాశం ఉన్నదని నాకనిపిస్తోంది.
ఇందులో ఆంటోనియో కొడుకు ఏడేళ్ళ బ్రూనోగా ఎంజో అద్భుతంగా నటించాడు. నేనిప్పటివరకూ చూసిన సినిమాలన్నిటిలో పిల్లల పాత్రల్లో ఇది అత్యుత్తమమైన నటన అనేందుకు నాకేమాత్రం సందేహం లేదు.
రోము నగర వీధుల దృశ్యాల్ని దర్శకుడు చిత్రీకరించిన తీరు కూడా అద్భుతం.

తాజాకలం

వాస్తవిక దృక్పథానికి మీరానాయర్ తీసిన సలాం బాంబే (Salaam Bombay) సినిమా, రోహింటన్ మిస్త్రీ నవల ఎ ఫైన్ బేలెన్స్ (A Fine Balance) మంచి ఉదాహరణలు. తెలుగులో యువరచయిత సురేష్ రాసిన టైటానిక్ అనే కథ ఈమాట జాల పత్రికలో దొరుకుతోంది.

ప్రముఖ నటుడు నంబియార్ మృతి

జోస్యుల సూర్యప్రకాశ్ — Wed, 19 Nov 2008 12:24:20 +0000

ప్రముఖ తమిళ నటుడు మంజరీ నారాయణన్ నంబియార్ (ఎమ్.ఎన్.నంబియార్)(89) ఈ రోజు మధ్యాహ్నం(బుధవారం) చెన్నై లోని ఆయన స్వగృహంలో మరణించారు.గత కొంతకాలంగా అస్వస్ధతగా ఉన్న ఈయన కొద్ది రోజుల క్రిందటే ఆసుపత్రి నుండి డిస్ఛార్చ్ అయ్యారు. నంబియార్ మార్చి ఏడు,1919 లో కేరళలోని కన్నూరులో జన్మించారు.ఆయన మొదటి సినిమా భక్త రామ్ దాస్(1935) హిందీ,తమిళ్ లో చేసారు. తమిళ సినిమాకు మొదటి విలన్ గా ఆయనను చెపుతూంటారు. ఆయన తెరమీదకు రాగానే అప్పట్లో టప్పుట్లు పడేవంటారు.స్టేజి ఆర్టిస్టుగా ప్రూవ్ అయి సినిమాల్లోకి రావటంతో పెద్ద పెద్ద నటులు సైతం ఆయన సలహాలు కోరేవారని చెప్పుకుంటూంటారు. ఎమ్.జి.ఆర్ ఫార్ములా సినిమాలు ఈయన విలన్ గా లేకపోతే పూర్తి కానట్లు ఫీలయ్యేవారుట.

ఆ తర్వాత కాలంలో ఆయన కాలంతో పాటే మారి క్యారెక్టర్ పాత్రలుకు ప్రాణం పోసారు.రజనీకాంత్,కమల్ హాసన్ వంటి సూపర్ స్టార్స్ తో సహా దాదాపు అందరి సినిమాల్లో లీడింగ్ రోల్స్ చేసి పేరు చేసి డిమాండ్ ఉన్న క్యారెక్టర్ ఆర్టిస్టుగానూ వెలిగారు. సినిమాల్లో విలన్ గా చేసినా నిజజీవితంలో గొప్పమనిషిగా,అజాత శత్రువుగా,ఓ ఆధ్యాత్మిక వేత్తగా, పెద్ద మనిషిగా పేరు పొందారు.ఇప్పటికి తెలుగు, తమిళ, మళయాళ, హిందీ భాషల్లో దాదాపు వెయ్యవరకూ సినిమాల్లో జీవించిన ఆయన సినిమా పరిశ్రమకు ఎనలేని సేవ చేసారు.

ఎమ్.జి.ఆర్ తో చేసిన ‘Aayirathil Oruvan’ చిత్రం,శివాజి గణేషన్ తో చేసిన `Ambikapathi ‘ఆయన కెరీర్లో క్లాసిక్స్ గా చెబుతూంటారు. ఈ విషయమై ప్రముఖ దర్శకుడు పి.వాసు మాట్లాడుతూ…నంబియార్ ని ఎవరు మర్చిపోగలరు..ఆయన విలనిజం ఇప్పటికీ నా కళ్ళ ముందు ఆడుతోంది అంటూ సంతాపం వ్యక్తం చేసారు.ఆయనకి సుకుమారన్ నంబియార్ అనే కుమారుడు,ఓ కూతరు ఉన్నారు. సుకుమారన్ సీనియర్ బి.జే.పి లీడర్. ఇక ఆయన మృతికి చిన్నా పెద్దా తేడా లేకుండా తమిళ పరిశ్రమ మొత్తం దుఖం సాగరంలో మునిగిపోయారు.

ఆయన ఆత్మకు శాంతి కలగాలని నవతరంగం మనసారా కోరుకుంటూ…

స్వర్గీయ నంబియార్ గురించి మరిన్ని వివరాలు:

A legend in his own right-హిందూ దినపత్రికలో వ్యాసం

మనసు ముంగిట్లో వెలిగిన ప్రేమ దీపం-’చిత్ చోర్’

సుజాత (మనసులో మాట) — Wed, 19 Nov 2008 02:00:46 +0000

అతడు కళ్ళూ, మనసూ చెదిరే అందగాడు కాదు. ఆరడుగుల ఆజానుబాహుడూ కాదు. ఆరుపెట్టెల దేహముదురూ కాదు! ఆమె తళుకుబెళుకుల మెరుపు తీగా కాదు. అందం కుప్ప బోసిన సౌందర్య రాశీ కాదు. అతడు మృదుస్వభావి, సంగీత ప్రియుడు, ప్రకృతి ప్రేమికుడు! ఆమె పల్లెటూరి ముగ్ధ! అయినా సిగ్గుపడి తలుపు చాటుకి తప్పుకునే సిగ్గరి కాదు. అతడు మన పక్కింటబ్బాయి! ఆమె మన ఎదురింటమ్మాయి.

వారిద్దరి నిర్మలమైన ప్రేమ కథే “చిత్ చోర్ ”

బాసు చటర్జీ చేతిలోంచి మన కళ్ళముందుకు జారిన అందమైన ప్రేమ చిత్తరువు! ఎక్కడో పోగొట్టుకుని ఎన్నాళ్ళకో దొరికాక, ఎంత సేపు చూసినా తనివి తీరని అపురూపమైన పాత బ్లాక్ అండ్ వైట్ ఫొటో లాగా ఈ సినిమా మీకు అనిపించకపోతే…మీలో ప్రేమించే తత్వం లేదన్నమాట.

రాజశ్రీ బానర్లో వచ్చిన ఒక లో బడ్జెట్ సినిమా ఇది. మొత్తమంతా కలిపి గంటన్నర! గంటల కొద్దీ వెంటాడే మధురమైన ప్రేమ కావ్యం!

కథ చాలా చిన్నది, ట్విస్టులేమీ లేనిది. మధుపూర్ అనే చిన్న పల్లేటూర్లో హెడ్ మాస్టర్ గా పని చేస్తున్న హంగల్ కు బొంబాయిలోని పెద్ద కూతురు ఉత్తరం రాస్తుంది. చిన్న చెల్లెలికి పెద్ద ఇంజనీరు సంబంధం చూశాననీ, అతడు పని మీద మధుపూర్ వస్తున్నాడు కాబట్టి, రిసీవ్ చేసుకుని మాట్లాడమనీ! అయితే ఇంజనీర్ కంటే ముందు అతడి అసిస్టెంట్ వినోద్ (అమోల్ పాలేకర్) ప్రాజెక్ట్ పనులు చూడ్డానికి మధుపూర్ చేరుకుంటాడు. అతడినే ఇంజనీర్ గా భావించిన హెడ్ మాస్టర్, ఆయన భార్య దీనా పాథక్ మర్యాదలు చేసి కూతురు గీత తో (జరీనా వహాబ్) తో చనువుగా మెసలడానికి అవకాశం కల్పిస్తారు. ఇక్కడ చనువంటే కేవలం మాట్లాడుకోవడమే! తనని వరుడిగా భావిస్తున్నారని తెలియని వినోద్ స్వతహాగా సంగీత ప్రియుడు కూడా కావడంతో గీత కు సంగీతం నేర్పిస్తాడు. వారి పరిచయం పెరిగి మనసులో ప్రేమ చిగురిస్తుంది. ఇదెంత నిశ్శబ్దంగా జరుగుతుందంటే చూస్తున్న మనక్కూడా “వాళ్ళు ప్రేమించుకుంటున్నారా లేదా?” అని సందేహం వస్తుంది.మరి కొన్నాళ్ళకు అసలు వరుడు, ఇంజనీరు విజయేంద్ర ఘాట్లే దిగటంతో వినోద్ అతడి అసిస్టంట్ మాత్రమే అని తెలుస్తుంది. ఆ తర్వాత పాత్రల మనసుల్లో జరిగే సంఘర్షణ, ముగింపు..వెరసి ఈ చిత్రం!

ఈ చిత్రంలో మొదటిగా, చెప్పుకోవలసింది అమోల్ పాలేకర్ గురించే! ఫుల్ హాండ్స్ చొక్కాతో, పక్కా గర్నమెంట్ ఉద్యోగిగా, మధ్య తరగతి జీవిత సౌందర్యాన్ని ప్రతిబింబించే అభిరుచులతో సాదా సీదాగా, పెదాల మీద చెరగని చిరునవ్వుతో ప్రేక్షకుల మన్సు దోచి పారేస్తాడు.సినిమా అంతా నాన్ స్టాప్ గా మాట్లాడుతున్నా ఎక్కడా ‘వాగుడు కాయ ‘ లాగా వినోద్ పాత్ర కనిపించదు.

మిగతా పాత్రల కంటే ఈ సినిమా లో కథా నాయకుడి తర్వాత మాట్లాడుకోవలసింది సంగీతం గురించి! ఇందులో మధుపూర్ (ఈ సినిమాని తీసింది మహాబలేశ్వర్ ని ఆనుకుని ఉన్న పంచ్ గనిలో)ప్రకృతిని వర్ణిస్తూ కథా నాయకుడు పాడే ‘గొరి తెరా గావ్ బడా ప్యారా” పాటని (బాల్యంలోనే రవీంద్ర జైన్ కు అంధత్వం ప్రాప్తించిందని చదివాను) అంధుడైన రవీంద్ర జైన్ రాశాడంటే నమ్మలేం! అంతే కాదు, సంజ చీకట్లలో ముంగిట్లో వెలిగే దీపానికి కవిత్వాన్ని అద్ది, “జబ్ దీప్ జలే ఆనా” పాటని సృజించాడు రవీంద్ర జైన్. మిగతా సంగీత దర్శకులెంత గొప్ప పాటలకు బాణీలు కట్టినా,శ్రోతల మనసు పొరల్లోని జ్ఞాపకాలను తడిమే ఒక ‘లైఫ్ ‘ రవీంద్ర జైన్ సంగీతంలో ఉంటుందని ఈ సినిమాలోని పాటలు రుజువు చేస్తాయి.ఉన్నవి నాలుగే పాటలైనా చిత్ చోర్ విజయంలో సింహ భాగం ఆక్రమించిన పాటలవి! ఈ నాటికీ ప్రతి సంగీత ప్రియుల ఇంట్లోనూ, కార్లోనూ అడపా దడపా వినిపించే ఆల్ టైం ఫేవరెట్లు! అంతే కాదు, హిందీ చిత్ర రంగానికి జేసుదాస్ ని పరిచయం చేసిన విజయగీతాలు కూడా! ఆ తర్వాత జేసుదాస్ పాడిన హిందీ పాటలన్నీ దాదాపు సూపర్ హిట్లే!

ఇక దర్శకుడు బాసు చటర్జీ గురించి ఎంతమంది ఎన్ని రకాలు గా చెప్పినా మళ్ళీ చెపితే గొప్పగానే ఉంటుంది. పెళ్ళి చూపుల కొచ్చిన విజయేంద్ర ముందు, అమోల్ కళ్ళలో కళ్ళు కలిపి పరవశంతో ‘తుఝొ మేరే సుర్ మీ” పాటను హీరోయిన్ ఆలాపిస్తుంటే ఎంత మాత్రమూ అసభ్యమనిపించదు.(ఒక్క సారి “కేక” సినిమాలో హీరోయిన్ ని గుర్తు తెచ్చుకోండి).హీరోయిన్ తల్లి దండ్రులు అసలు పెళ్ళి కొడుకు వినోద్ కాదని తెలిసినా అతడితో కఠినంగా ప్రవర్తించలేకపోతారు. ఆ పాత్రలకు అటువంటి సంస్కారం అద్దాడు దర్శకుడు.

మడమల వరకు చీర కట్టి, నవ్వుతూ, తుళ్ళుతూ,అమ్మ కొంగు పట్టుకుని తిరుగుతూ అమాయకంగా కనిపించే కథానాయిక చివర్లో తన పెళ్ళి విజయేంద్ర తో తప్పదని తెలిశాక, నిశ్చితార్థం రోజే “హెడ్ మాస్టర్ గారి చిన్నకూతురి పెళ్ళి వినోద్ తోనే జరుగుతుంది” అని చెప్పి వినోద్ ని కలుసుకోడానికి రైల్వే స్టేషన్ కి ధైర్యంగా వెళ్ళిపోతుంది. ఆ ధైర్యం వినోద్ చేయలేకపోతాడు. శుభం కార్డు పడే వరకూ , పడ్డాక కూడా హీరో హీరోయిన్లు ఒకరి నొకరు తాకరు.కనీసం చేయి కూడా పట్టుకోరు. ఇద్దరికీ డ్యూయెట్లు కూడా ఉండవు. అయినా వారి ప్రేమ తాలూకు రసానుభూతి మన మనసుల్ని తాకుతుంది. ఇంతకంటే బాసుదా గురించి ఏం చెప్పాలి మరి!

చిత్ చోర్ సినిమాలో అందరూ మంచి వాళ్ళే! సినిమా పూర్తయ్యాక,”ఇలాంటి వాళ్ళు మన చుట్టూ ఉంటే ఎంత బాగుంటుందో” అనిపించక మానదు. సినిమా చూసాక, అమోల్ పాలేకర్ అమాయకమైన చిరునవ్వు మిమ్మల్ని చాలా రోజులు వెంటాడక పొతే మీరు ఈ సినిమాతో ప్రేమలో పడనట్టే లెక్క!

తెలుగులో చంద్ర మోహన్, జయసుధ, శరత్ బాబులతో ఈ సినిమాని “అమ్మాయి మనసు” పేరుతో నిర్మించారు గానీ చిత్ చోర్ చూసిన కళ్ళతో ప్రేక్షకులు ఈ చిత్రాన్ని అంగీకరించలేదు.ఫ్లాపై పోయింది.

శుభలేఖ (1982)

సౌమ్య — Tue, 18 Nov 2008 15:00:11 +0000

విశ్వనాథ్ సినిమాల్లో నాకు విపరీతంగా నచ్చిన సినిమాల్లో శుభలేఖ మొదటి ఐదింటిలో ఉంటుంది. ఇప్పటికీ ఈ సినిమా చాలాసార్లే చూసాను కానీ, ఈ మధ్యే మళ్ళీ చూసాను. చూసాక, ఈసారైనా దీని గురించి నా అభిప్రాయాలు రాయాలనిపించింది. నేను ఇంజినీరింగ్ చేసేరోజుల్లో మా కాలేజీ విద్యార్థుల్లో రచనాసక్తి ఉన్నవారికి ఓ వెబ్సైటు ఉండేది. అందులో దీని గురించి ఇంగ్లీషులో రాసానోసారి. కానీ, ఇప్పుడాసైటూ లేదు, ఆ వ్యాసం ఏమైందో అంతకంటే తెలీదు.

సరే, విషయానికొస్తే, వరకట్నానికి వ్యతిరేకంగా తీసిన సినిమా ఇది. కథ విషయానికొస్తే, మూర్తి(చిరంజీవి) ఓ హోటెల్ ఉద్యోగి. అంతే కాక మంచి డాన్సర్, మాటకారి, స్నేహభావం కల వ్యక్తి. సుజాత (సుమలత) బాగా చదువుకుని ట్యూటర్ గా పనిచేస్తూ ఉంటుంది. ఆమె చెల్లెలు లక్ష్మి(తులసి). ఆదిశేషయ్య(సత్యనారాయణ) ఓ రాజకీయనాయకుడు. మోహన్(గిరీశ్), మురళి(’శుభలేఖ’ సుధాకర్) అతని పిల్లలు - ఒకరు డాక్టరు, ఒకరు ఇంజినీరు. వీరిద్దరికీ భారీగా కట్నాలు తీసుకోవాలన్నది ఆదిశేషయ్య ఆలోచన. అతని వద్దకు సుజాతను మోహన్ కు చేసుకొమ్మని అడగడానికి వెళతాడు ఆమె తండ్రి జగన్నాథం (జె.వి.రమణ మూర్తి). తరువాత జరిగిన పెళ్ళిచూపుల తంతులో కట్నం విషయంలో వచ్చిన తగాదాల వల్ల సుజాత ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చేస్తుంది, ఆమెకి మూర్తి ఆశ్రయం కల్పిస్తాడు. వీళ్ళిద్దరూ ఓ ఇంట్లో కలిసి జీవిస్తూ ఉంటారు. ఉద్యోగాలు పోగొట్టుకున్న ఇద్దరూ ఒకే కంపెనీలో చేరతారు, మూర్తికి ఓ కంపెనీ ఎం‍డీ తెలిసి ఉండటంతో. ఇంతలో ఆదిశేషయ్య ఇష్టానికి విరుద్ధంగా, కానీ కట్నం లేకుండా లక్ష్మికి, మురళికి పెళ్ళి జరుగుతుంది. సుజాతకి తమ ఎం‍డీ తగిన వ్యక్తని భావించి అతన్ని పెళ్ళికి ఒప్పిస్తాడు మూర్తి. కానీ, సుజాత మూర్తిని ఇష్టపడుతుంది. కథ చివరలో మూర్తీ-సుజాతల పెళ్ళి జరుగుతుంది. ఆదిశేషయ్య కు ఎదురుతిరిగి అతని పెద్ద కొడుకు మోహన్ కూడా ఓ విధవరాలిని పెళ్ళి చేసుకుంటాడు.

నా మటుకు నాకైతే ఈ కథ వింటూ ఉంటే ఆర్టు సినిమా కథలా ఉంది. కానీ, సినిమా చూస్తున్నంత సేపూ, నాకు ఆ భావన ఒక్కసారి కూడా కలగలేదు ఇన్నాళ్ళలో. కారణం - ప్రధానంగా సంభాషణలు, హాస్యం, నటీనటుల ప్రదర్శనా, కథనం మరియు సంగీతం అని నేను అనుకుంటూ ఉంటాను ఎప్పుడూ. ఇలాంటి ఓ సినిమాని సత్యజిత్ రాయ్ మార్కు సినిమా అనేయవచ్చు ఉత్త కథ మాత్రం విన్నామంటే కానీ, ఈ సినిమా ఎంటర్‍టైనర్ కాదు అని ఎవరనగలరు? ఓ పక్క ఓ సాంఘిక ప్రయోజనాన్ని కోరుతూనే సినిమాని మామూలుగా అందర్నీ అలరించే సినిమాగా ఎలా తీయొచ్చో అనడానికి ఈ సినిమా ఓ మంచి ఉదాహరణ నా అభిప్రాయంలో. వరకట్న సమస్య ని, చిన్న వయసులోనే వితంతువైన ఓ ఆడపిల్ల జీవితాన్ని గురించిన సమస్యనీ - ఎంత వివరంగా చర్చించారో, దానికి తగ్గ పరిష్కారాలని కూడా తగినంత సూచించారు. అలాగే, సమాజానికి ఎలాంటి యువతీ-యువకులు అవసరమో, ఎలాంటి ఆలోచనా ధోరణి యువతలో ఉండాలో అన్న విషయాల్లో విశ్వనాథ్ అభిప్రాయాలని మూర్తి, సుజాత, లక్ష్మి పాత్రల్లో కళ్ళకి కట్టినట్లు చూపారు. ఈ సినిమాలో ఒక్కో పాత్రకీ ఒక్కో స్టేట్‍మెంట్ ఉంది. ప్రతి పాత్రనీ చాలా శ్రద్ధగా మలచినట్లు తోస్తుంది నాకు.

నాకు బాగా నచ్చిన దృశ్యాలు -
౧- మొదట్లో చిరంజీవి కుక్కకు భయపడుతూ చేసే డాన్సు
౨. బ్యాంక్ లో చిరంజీవికీ, అక్కడి ఉద్యోగికి నడిచే ఐయాం సారీ సీన్
౩. హోటేల్లో సుమలత చెప్పు పోయినప్పుడు… చిరంజీవి ఆమెకి వేరే ఏవో ఎక్స్‍ట్రా ఆర్డర్లు తెచ్చిస్తే డబ్బులున్నాయో లేదో చూసుకునే సీన్
౪. సర్వర్ రూమ్ లో చిరంజీవి పాట
౫. సత్యనారాయణ సన్మాన సమయంలో హోటెల్ వర్కర్లు అతనికి సన్మానం చేసే విధానం
౬. తులసి సత్యనారాయణ ని మాటల్తో హింసించే దృశ్యాలు

ఈ సినిమాలో పాటలు నాకు చాలా నచ్చాయి. “విన్నపాలు వినవలే”, “నెయ్యములల్లో నేరేళ్ళో..” - అన్నమాచార్య కీర్తనలు సినిమాలో చాలా బాగా వాడుకున్నారు. “ఐతే, నిజమైతే”, “రాగాల పల్లకిలో కోయిలమ్మా!”, “నీ జడకుచ్చులు” - ఈ మూడు పాటలు కూడా నాకు చాలా ఇష్టం. ముఖ్యంగా - “నీ జడకుచ్చులు నా మెడకుచ్చులు గనుక” అన్న ప్రయోగం ఐతే మరీ ఇష్టం. అక్కడక్కడా వచ్చే నేపథ్య సంగీతం కూడా చాలా నచ్చింది నాకు. ఈ పాటలు ఎన్నిసార్లు విన్నా ఇంకా వినాలనిపిస్తూనే ఉంటాయి. అలాగే, సత్యనారాయణ, అల్లు రామలింగయ్య - వీరి హావభావాలు కూడా ఈ సినిమాలో నాకు చాలా చాలా నచ్చాయి. సుమలత ఆ పాత్రకి అతికినట్లు సరిపోయింది. చిరంజీవి కూడానూ. పాత్రలకి నటీనటుల్ని ఎన్నుకోడం కూడా ఓ కళే! అది ఈ సినిమాలో మరింత బాగా అర్థమౌతుంది.

మొత్తానికి ఈ సినిమా నేను చూసిన సాంఘికాలలో, సామాజిక స్పృహ ఉన్న సినిమాల్లో నాకు బాగా నచ్చిన వాటిలో ఒకటి. సందేశాత్మకంగా ఉంటూనే ఎంటర్‍టైనింగ్ గా ఉండటం అన్ని సినిమాల్లోనూ జరగదు, అందరూ ఆ పని చేయలేరు కూడానూ. ఇలాంటి ఓ సినిమా తెలుగులో మళ్ళీ వస్తుందా అసలు? అన్న అనుమానం ఓ పక్క పీడిస్తూనే ఉంది నన్ను. అందుకోసం మరో విశ్వనాథే అవసరంలేదు. కాస్త అభిరుచి ఉండి, సామాజిక స్పృహ ఉన్న సృజనాత్మకుడైన దర్శకుడికి సరైన ప్రోత్సాహం లభిస్తే చాలేమో. లేక, నేను చెప్పిన ఆ మూడూ ఒకరిలో ఉండటమే కష్టమైపోయిందా ఇప్పుడు?? ఏమో!! నిజానికి ఈ సినిమా గురించి ఇంకా ఇంకా రాయొచ్చేమో కానీ, నిడివి మరీ ఎక్కువౌతుందేమోనని ఆపేస్తున్నా…

దోస్తానా

జోస్యుల సూర్యప్రకాశ్ — Tue, 18 Nov 2008 08:09:49 +0000

తారాగణం:అభిషేక్ బచ్చన్,జాన్ అబ్రహం,ప్రియాంక చోప్రా,బొమన్ ఇరానీ,బాబిడయోల్,కిరణ్ ఖేర్ తదితరులు.
రచన-దర్శకత్వం:తరుణ్ మన్ సుఖాని
నిర్మాతలు: యాష్ జోహార్,కరణ్ జోహార్

ఏం..ఎప్పుడూ మూస కథలేనా కాస్త అప్పుడప్పుడూ సరదాకైనా ప్రయోగాలు చెయ్యచ్చుకదా…అని మనం విసుక్కోవటం బబుల్ గమ్ సినిమాలు తీస్తాడని పేరు పడ్డ కరణ్ జోహార్ చెవిన పడ్డట్టుంది. పాపం వాళ్ళన్నది కరెక్టే కదా అనుకుని వెంటనే రంగంలోకి దూకి దోస్తానా తయారు చేసి వదిలాడు. వెరైటీ అంటూ అంతలా తయారు చేసిన సినిమా స్పెషల్ ఏంటంటారా అదే…మనం ఊహించటానికి కూడా కాస్త సంశయించే గే కామిడి. అయితే ఈ సినిమా గ్యారంటీగా హాలీవుడ్ ఫ్రీమేక్ అయ్యుంటందని ఫిక్సవ్వద్దు..అది మన వాళ్ళ బుర్రల్లోంచి హండ్రడ్ పర్శంట్ పుట్టిందే. ఇలాంటి సినిమా ఇండియన్ జనాలికి నచ్చిందా అంటే పిచ్చపిచ్చగా నచ్చిందని భారీ కలెక్షన్స్ చెపుతున్నాయి.ఇలా అంతా ఆశ్చర్యపోతారనే…కథ నేపధ్యాన్ని తెలివిగా మియామి లో తీసుకున్నాడు. ఫారిన్ కంట్రి కాబట్టి అక్కడ ఇలాంటివి మామూలే అని మనకు అనిపించాలనే ఆయన ఉద్దేశం కావచ్చు.

కథలోకి వస్తే…సమీర్(అభిషేక్ బచ్చన్) మియామిలో ఓ మేల్ నర్స్. హ్యాపీగా పగలంతా సంపాదన,సాయింత్రం అయితే మియామి బీచ్ లో బికినీలమీద తిరిగే అమ్మాయులు అందాలు ఆశ్వాదించటం(ఇది రిజస్టర్ చేయటానికి టైటిల్స్ లో శిల్పాశెట్టి అందాలు ఆరబోసాడు కూడా),రాత్రి అయితే డిటో..పక్కమీద పడతి. అలాంటి సమీర్ కి తన లాంటి ఆలోచనలే ఉన్న కునాల్(జాన్ అబ్రహం) పరిచయమవుతాడు. కునాల్ అక్కడ మోడలింగ్ ఫొటో గ్రాఫర్. ఇక వీరిద్దరకూ సినిమా రూలు ప్రకారం ఒకే సమస్య వస్తుంది. అదే అద్దె ఇల్లు. రెగ్యులర్ స్కీమ్ లోనే అద్దె ఇల్లు పట్టడం కోసం ఓ అబద్దమాడాల్సి వస్తుంది. అయితే ఇక్కడే మన దర్శక,రచయిత తన క్రియేటివిటీ చూపాడు. వీళ్ళు నచ్చి చేరుదామనుకున్నఆ ప్లాట్ లో ఆల్రెడీ నేహ(ప్రియాంక చోప్రా) ని పెట్టాడు. ఆమెతో రూమ్ షేర్ చేసుకోవాలని వీరి కోరిక. అయితే నేహ అత్తకి..ఇద్దరు బ్యాచులర్స్ తో తన మేనకోడలు రూమ్ షేర్ చేసుకోవటం సుతారాము ఇష్టం ఉండదు. అప్పుడు వీళ్ళిద్దరూ అదేగా మీ ప్లాబ్లం…మీరిక దాన్ని మర్చిపొండి అంటారు. అదేం అని ఆమె తింగరి ముఖం పెట్టుకుని అడిగితే…వెంటనే ఇద్దరూ మేం గే లం కదా…మాకు ఆడవాళ్ళపై అటువంటి కోరికలుండవు అని క్లారిఫై ఇస్తారు. సర్వసాధారణంగా ఇలా ఇక్కడ చెబితే వెంటనే గెంటేస్తారు. అయితే అది మియామి కాబట్టి…మనం చూస్తున్నది కామిడీ కాబట్టి నొ ప్లాబ్లం. నేహా అత్త మొదట షాకయినా ఆ తర్వాత వారిని ఆహ్వానిస్తుంది. ఇక అక్కడ నుండి అమ్మాయిలు అంటే పడిచచ్చే వీళ్ళిద్దరూ నేహా వంటి అద్బుత అందంతో కలసి ఉండాల్సి వస్తుంది( అందులోనూ ఆమె బట్టలు అవీ ప్రవరాఖ్యుడుని సైతం రెచ్చకొట్టి కాపురం చేయించేలా ఉంటాయి.

ఇదిలా ఉండగా సమీర్ తల్లి(కిరణ్ ఖేర్) ఇండియా నంచి ఇక్కడుకు కొడుక్కు పెళ్ళి చేయాలనే తలంపుతో వస్తుంది.అసలే సంప్రదాయం అంటే ప్రాణమిచ్చే ఆ పంజాబి మాత కొడుకు ఇలా ఓ గే లా మారి మగవాడితో కలిసి ఉండటం తట్టుకోలేక పోతుంది. కానీ కాలం మారిందనుకుని సర్దిచెప్పుకుని వీళ్ళద్దరికే పెళ్ళి చేయటానికి నిర్ణయించుకుంటుంది. అంతే గాక కునాల్ తన కోడలు గా భావించి తరతరాలుగా తన కుటుంబంలో కోడళ్ళుకు గిప్ట్ గా ఇచ్చే గాజుల ప్రెజెంట్ చేసి మరీ నిష్కమిస్తుంది. హమ్మయ్య అనుకుని వీళ్ళిద్దరూ సీరియస్ గా నేహాతో ప్రేమలో పడతారు. పడిందే తడువుగా ఆమెను ఇంప్రెస్ చేయటానికి రకరకాల ప్రయత్నాలు ప్రారంభిస్తారు. స్క్రీన్ ప్లే రూల్స్ ఫాలో అవుతూ ఆ ప్రాసెస్ లో ఒకరికి ఒకరు శత్రువులుగా కూడా మారుతారు.అయితే నేహా మాత్రం ఇదేమి పట్టించుకోదు. ఆమె వీళ్ళిద్దరని చక్కగా ప్రెండ్స్ లాగే ట్రీట్ చేస్తుంది. వీళ్ళిచ్చే ట్రీట్స్ ని చక్కగా తీసుకుంటూంటుంది. ఎందుకు అలా అంటే ఆమె దృష్టిలో వీళ్ళిద్దరూ భయంకరమైన ప్రేమలో ఉన్న గే జంట. ఇదేం కర్మరా బాబు అని హీరోలిద్దరూ తలలు పట్టుకున్న టైమ్ లో నేహా కి కొత్త బాస్ అయిన అభిమన్యు సింగ్ (బాబిడయోల్) రంగంలోకి దూకుతాడు.
సింగిల్ మదర్ లా అతనో ఎనిమిదేళ్ళ కొడుకున్న సింగిల్ డాడ్. తొలిచూపులోనే నేహాతో ప్రేమలో పడతాడు.నేహా కూడా మొహమాటం పడకుండా ఐలవ్ యు టూ అన్నంత క్లోజ్ అయిపోతుంది. ఈ కొత్త సిట్యువేషన్ మన హీరోలిద్దరికి మింగుడు పడదు. దాంతో ఆ ప్రేమని చెడకొట్టడానికి రకరకాల ప్లాన్స్ వేస్తారు. అందుకోసం బాబిడయోల్ తో చనువుగా ఉంటారు. దాన్ని నేహా అపార్ధం చేసుకుంటుంది. అతన్ని గే లా మార్చటానికి ఇలా చేస్తున్నారనుకుంటుంది. అలా గందరగోళంగా మాటిమాటికి గే ప్రస్ధావన తెస్తూ…నడిచే ఈ రొమాంటిక్ కామిడిలో చివరకు నేహా ఎవరికి దక్కిందనేది సస్పెన్స్. ఆ క్లైమాక్స్ సీన్స్ చూసి తెలుసుకోవాల్సిందే. ఎందుకంటే ఫైనల్ లో డైరక్టర్ మరీ ముందుకెళ్ళి హీరోలిద్దరి చేతా లిప్ టు లిప్ కిస్ కి ట్రై చేసాడు.

చిన్న అవసరం కోసం ఒక అబద్దం ఆడితే దాని పర్యవసానం ఇంత భయంకరంగా ఉంటుందా అనే ధీమ్ తో తయారైన ఈ కథ దాన్ని ఎక్కడా ఎస్టాబ్లిష్ కానివ్వనుండా సాగటం విశేషం. అలాగే దోస్తానా అనే టైటిల్ చూస్తే..స్నేహం విలవను అపురూంగా చెప్పే సినిమా అనుకునే ప్రమాదం కూడా ఉంది. అయితే లక్కీగా మొదటనుంచి మా సినిమాలో హీరోలిద్దరూ గే లు అంటూ పబ్లిసిటీ చేయటం కలిసివచ్చింది. ఆ పబ్లిసిటి ఎంతలా వర్కవుట్ అయిందంటే సినిమా రిలీజ్ కి ముందు రోజే ప్రివ్యూ వేసి దాదాపు ఎనభై అయిదు లక్షలు సంపాదించారు. అలాగే ఎనభైల్లో వచ్చిన దోస్తానా టైటిల్ కరణ్ తండ్రి యాష్ జోహార్ తీసిన చిత్రంలో ది. అమితాబ్,శతృఘ్నసింహా,జీనత్ అమన్ నటించిన ఆ చిత్రం అప్పట్లో మంచి కలెక్షన్స్ వసూలు చేసి చరిత్రలో నిలిచిపోయింది. దాంతో ఆ పేరు ఈ గే సినిమాకు పెట్టడం కొంతమంది బాలివుడ్ ప్రముఖుల విమర్శలకు గురి చేసింది.

నిజానికి కరణ్ ఈ తరహా కామెడీ గతంలో కల్ హో నహో లో చేసాడు. ఆ సీన్స్ రవితేజ భధ్ర సినిమాలో కనిపింస్తాయి(ఝన్సీ…రవితేజని,దీపక్ ని గే లని అనుమానించటం).వాటి కొనసాగింపు ఈ దోస్తానా అనిపిస్తుంది. అయితే స్క్రీన్ ప్లే ఫెరఫెక్ట్ గా ఉండటం ఈ సినిమాకు కలసి వచ్చిన అంశం. అలాగే ఐ నౌ ప్రొనౌన్స్ యు చక్ అండ్ లారీ (ఆడమ్ శాండ్లర్) సినిమాలో కూడా ఇట్లాంటి కథే ఉండటం గుర్తు చేస్తూందీ ఈ సినిమా.

ఇక ఈ సినిమాలో హైలెట్స్ గా చెప్పుకోతగ్గవి అభిషేక్ బచ్చన్ తన గే ప్రేమ ఎలా మొదలైందంటూ ఓ స్టోరీ అల్లి చెపుతాడు. అది బాగా నవ్విస్తుంది. అలాగే జాన్ అబ్రహం,ప్రియాంకచోప్రా కలసి కుచ్ కుచ్ హోతా హై లోని ఓ పాటను తెరపై చూస్తూ అదే విధంగా స్టెప్స్ వేయటం బాగుంటుంది.క్లైమాక్స్ దగ్గరలో బాబి డయోల్ ని హీరోలిద్దరూ ట్రై చేస్తున్నారని ప్రియాంక అనుమానించే సన్నివేశాలు బాగా పండాయి. ఇక ఉన్నది కాస్సేపయినా బొమన్ ఇరాని …ప్రియాంక బాస్ గా అదరకొట్టాడు. అతను గే కావటం. హీరోలిద్దరితో అతను జతకట్టాలనుకోవటం మంచి ఫన్ని స్టఫ్. విశాల్ శేఖర్ సంగీతం కూడా బాగుంది.

మరీ సంప్రదాయవాదులైతే ఈ సినిమాకు వెళ్ళకుండా ఉండటం మేలు. ఫరవాలేదు కామిడి సినిమా చూద్దాం అనుకుంటే మంచి ఛాయిస్, నిరాశపరచదు.అయితే ఆ సీన్స్ తెరపై వస్తున్నప్పుడు ప్రక్కన ఎవరిదన్నా చెయ్యి పొరపాటున తగిలినా ఉలిక్కిపడతాం.జాగ్రత్త.

లక్కీ లక్కీ….

శిద్దారెడ్డి వెంకట్ — Tue, 18 Nov 2008 07:51:05 +0000

మూడు విషయాలు:

1)మీరు న్యూయార్క్ లో ఉంటారా? త్వరలో విడుదల కానున్న ఓయ్ లక్కీ ఒయ్ సినిమా చూడాలనుకుంటున్నారా? అయితే ఇక్కడ చూడండి. టికెట్లు ఫ్రీ గా ఇస్తున్నారు త్వరగా తెచ్చుకోండి. ఆలసించిన ఆశాభంగం.

అసలీ సినిమా గురించే మీరు వినలేదా? అయితే ఇదీ మరి ఇదీ చూడండి.

2)ఈ మధ్యనే విడుదలయిన దోస్తానా, దస్ విధానియా,ఆవకాయ బిర్యానీ, సూర్య సన్ ఆఫ్ కృష్ణ సినిమాలు చూశారా? అయితే ఈ సినిమాల్లో మీకు నచ్చిన నచ్చని అంశాలతో కూడిన వ్యాసాలు మాకు పంపించండి.

మీ వ్యాసాలు పంపాల్సిన మైల్ ఐడి: navatarangam at gmail dot com

3)నవతరంగం ని ఉత్తమ ప్రాంతీయ భాషా బ్లాగుగా ఎన్నుకోండి. మీ ఓటు ఇక్కడ నమోడు చెయ్యండి.