Menu

Monthly Archive:: January 2016

గుంతకల్ డేస్

నా మెమరీలోంచి fade out అయిపోతున్న 30ఏళ్ళ క్రితం జ్ఞాపకాలు,మీకు బోర్ కొట్టొచ్చు,మెలొ డ్రామా ఎక్కువ ఉండొచ్చు…ఓపికుంటే చదవండి… Guntakal ఒకప్పుడు సీడెడ్ ఏరియాకి ఫిలిం distribution హెడ్ క్వార్టర్స్ లాంటిది.చాలా ఇంటరెస్టింగ్ టౌన్,రైల్వే జంక్షన్,ఆంగ్లో indians చాలా మంది ఉండేవారు,మార్వాడి & ముస్లిమ్స్ కూడా ఎక్కువే.డాడీ కూడా ఫిలిం డిస్ట్రిబ్యూటర్,ఇల్లు ఆఫీస్ కలిసే ఉండేవి.సో ఖాళీగా ఉన్నప్పుడల్లా ఫిలిం రీళ్లతో ఆడుకోవడం ఫిలిం magazinesలో హీరోల ఫోటోలు కట్ చేయడం ఈ రెండూ నా biggest

Masaan – స్వేచ్చ పొందు చోటు

ఇద్దరు వ్యక్తులు ఏకాంతంలో ఉంటే ఎంత కామమో అనుకుంటారు గానీ.. ఎంత ప్రేమో అని అనుకోరు. – చలం కొందరు ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకుందామనుకుంటారు.  కొందరు ప్రేమిస్తారు జతకట్టాలని అనుకుంటారు. పెళ్ళయినా, జతకట్టటం అయినా ఒక వయసు నిండాక  వ్యక్తిగతం. కానీ అంత స్వేచ్చ ఇచ్చే సమాజాన్ని మనం నిర్మించుకోలేదు. దానికితోడు కాలానుగుణ ప్రమాదాలు ఉండనే ఉన్నాయి. అన్నీ కలిసి జీవితాన్ని సంక్లిష్టం చేస్తాయి. ఎదురుకొని నిలవమని సవాలు విసురుతాయి.   ఈ విషయాలని రెండు సమాంతర

తమాషా (2015) – జీవితం అనే తమాషా కథకు ఓ తమాషా కథనం

ప్రతి కథకు ఇద్దరు వ్యక్తులు కావాలి. ఒకరు కథకుడు, మరొకడు ప్రేక్షకుడు. కథనాలు రెండు రకాలు. ఒకటి బాహ్య కథనం, మరొకటి ఆత్మాశ్రయ కథనం. వీటినే ఇంగ్లీషులో ఆబ్జెక్టివ్ నెరేషన్ మరియు సబ్జెక్టివ్ నెరేషన్ అంటారు. ఆబ్జెక్టివ్ నెరేషన్ లో కథకుడు కూడా ఓ ప్రేక్షకుడే. అతడి కళ్ళముందు జరిగిందే అతడు చెబుతాడు, అది ప్రేక్షకుడు వింటాడు. ఉదాహరణకు, టీవీలో విలేఖరి కథనం. సబ్జెక్టివ్ నెరేషన్ లో కథకుడు తన కథను ఓ పాత్ర కోణంలోంచి చెబుతాడు. లేదా ప్రేక్షకుడు కథనాన్ని ఓ

నేను.. శైలజ… (2016)

“మనకు నచ్చిన సినిమాలు చేయడం కాదు, మనకు నప్పే సినిమాలు చేయాలి!” అనే మాట ఎక్కడో ఎవరో చెప్పినట్టు నాకు జ్ఞాపకం. “రామ్” విషయంలో ఈ వాక్యం అక్షరాల ఋజువైంది. “పండగ చేస్కో”, “శివమ్” లాంటి మూస సినిమాలతో విసిగించేసిన రామ్ ఈసారి ఓ చక్కని పసందైన ప్రేమకథతో వచ్చాడు. అదే, కీర్తి సురేష్ తో జంటగా నటించిన “నేను..శైలజ..”. 2015 ఆఖరులో వచ్చిన చెత్త సినిమాలతో విసిగిపోయిన ప్రేక్షకులకు కూడా 2016 మొదట్లో ఓ మంచి