Menu

Monthly Archive:: August 2015

జగమంత కుటుంబం – ఆనంద్ (1971)

 మనిషి జీవితంలో అనుకోని అతిథి “మృత్యువు”. కానీ దాని రాక ముందే తెలిసినప్పుడు దానికి ఆనందంగా ఆహ్వానం పలకాలి, అప్పుడే జీవితం మరింత ఆనందంగా మారుతుంది. ఈ అంశాన్ని సూటిగా స్పృశించిన చిత్రం “ఆనంద్”. “హృషికేష్ ముఖర్జీ” దర్శకత్వంలో “రాజేష్ ఖన్నా”, “అమితాబ్ బచ్చన్” ప్రధాన పాత్రధారులుగా రూపొందిన ఈ చిత్రం అప్పుడప్పుడే పరిశ్రమలోకి అడుగుపెట్టిన అమితాబ్ ను మంచి పాత్రతో పాటు పురస్కారాలను సైతం ఇచ్చి నిలబెట్టింది. మొదట ఈ చిత్రంలోని పాత్రలకు కిషోర్ కుమార్,

సత్యమే శివం

పరిచయం కదిలే బొమ్మల కళా రూపం. కలలని సైతం కళ్ళ ముందుంచగలిగే అద్భుతం. బొమ్మలకు ప్రాణం పోయగల ఔషధం. ఊహకందని ప్రపంచంలోకి ఇట్టే మనల్ని లాక్కెళ్లిపోగల సాధనం సినిమా. సినిమా అమృతం కాదు. క్యాన్సర్ ని నయం చేయలేదు. కానీ జీవితాన్ని కాపాడే శక్తి కలదు. సినిమా తో బంగారం తయారు కాదు. కానీ మేధస్సుని మేలిమి బంగారంలా మెరిపించగలదు. సినిమా ద్వారా అంతిమ జ్ఞానం పొందలేము. కానీ జ్ఞాననేత్రాన్ని తెరిపించగలదు. నేను రోజు వారీ కూలీనో,

అతడు – ఒక విశ్లేషణ

చలనచిత్ర రంగంలో కొన్ని చిత్రాలు పాఠ్య పుస్తకాలుగా నిలిచిపోయాయి. నా దృష్టిలో తెలుగు తెరపై ఎప్పటికి నిలిచిపోయే, చెదలు పట్టని మొదటి పుస్తకం 1957 లో విడుదల అయిన “మాయాబజార్”. తరువాత 1989 లో రాంగోపాల్ వర్మ తీసిన “శివ” అనే పుస్తకం. ఆ తరువాత అలాంటి పుస్తకంలా అనిపించిన చిత్రం 2005 లో వచ్చిన “అతడు”. త్రివిక్రమ్ దర్శకత్వంలో మహేష్ బాబు నటించిన ఈ చిత్రం వెండితెరపై పెద్ద విజయం సాధించకపోయినా ఎందరో మనసులకి హత్తుకుంది.

Nostalghia ~ ఓ అసంబద్ధ దృశ్య కావ్యం

ఒక్క జాడ కూడా మిగల్చకుండా వేసవి అయిపోయింది సూర్యుడు ఇప్పుడు గోరువెచ్చగా ఉన్నాడు అది కూడా ఓదార్పుకాదు రాలి పడిపోవాల్సినవన్నీ సరిగ్గా అరచేతి మీద వాలేయి ఐదు వేళ్ళ చిగురాకు లా అది కుడా ఓదార్పు కాదు మంచి కాని, చెడు కాని ఏదీ ఫలించదు. అన్నీ భగ్గుమనాల్సిందే అది కుడా ఓదార్పు కాదు దాచిపెట్టుకున్న రెక్కను జీవితం విప్పింది. అందుకు నేను దీవింపబడ్డాను అది సైతం ఓదార్పుకాదు ఆకులనెవరూ అంటించలేరు కొమ్మలనెవరూ  విరగ్గొట్టలేరు ఆ రోజు