బర్ఫీ

బర్ఫి, శృతి, ఝిల్మిల్ చటర్జీ – ఈ మూడు పాత్రల అందమైన అల్లిక మూడు గంటల బర్ఫి సినిమా. బర్ఫి డెత్ బెడ్ మీద వున్నాడన్న విషయం తెలిసి కోల్కతా లో వున్న శృతి (ఇలియానా) డార్జిలింగ్ కి బయల్దేరడంతో మొదలైన కథ, ఆమె జ్ఞాపకాల్లో లోకి ప్రయాణిస్తుంది.

 

మొట్ట మొదటి సీన్లో శృతి బర్ఫిని పట్టివ్వడం లో కథ లో ఎవరు ఎవరికి యేమిటి అన్నది అర్థం కాదు..(ఇక్కడి చేజింగ్ సీన్లో చాల వరకు రాజ్ కపూర్ కళలు కనపడతాయి రన్ బీర్ లో) పోలీస్ స్టేషన్ లో బర్ఫిని ఝిల్ మిల్ యెక్కడుందో తెలిసే వరకూ వదలం మీరు వెళ్ళండి అన్నపుడు శృతి మళ్ళీ గతం లోకి వెళ్ళడం తో కథ మొదలవుతుంది. చిలిపి తనం, ఉత్సాహం, ప్రతిక్షణాన్నీ ఒక అనుభూతిగా మలుచుకునే మూగ చెవితి వాడైన బర్ఫీ మన కళ్ళముందు ప్రత్యక్షం అవుతాడు. ఆక్షణం నుండీ సినిమా చివరి వరకూ బర్ఫీ పాత్రలో ఎన్ని చమక్కులు, మెరుపులు, నిరుత్సాహపు నిర్వేదాలు, ఆశలూ నిరాశలు, ఆ పాత్రతో పాటూ అతని జీవితాన్ని ప్రేమించేస్తాం!

 

శృతి తో ప్రేమలో పడ్డ బర్ఫీ ఆమెను పెళ్ళి చేసుకుంటాను అని ఆమె తల్లిదండ్రులకి చెప్పడానికని వెళ్ళి, అక్కడ ఆమె ఫియాన్సీ ని చూసి తనకన్నా అతడే ఆమెకు తగిన వాడని శృతి మీద ఆశని చంపుకుంటాడూ. ఈ లోగా ఝిల్ మిల్ చటర్జీ పాత్ర కథలోకి ప్రవేశిస్తుంది. తండ్రికి ఆపరేషన్ కి అవసరమైన డబ్బు కోసమని ఝిల్ మిల్ ని కిడ్నాప్ చేస్తాడు. ఆ వ్యవధిలో బర్ఫి చూపే ఆప్యాయతకు ఝిల్ మిల్ కి బర్ఫి అంటే కలిగే ప్రేమని దర్శకుడు యెంతో సున్నితంగా చిత్రీకరించాడు. వెన్నెల నీడల్లో చెట్ల గుబురుల్లో మిణుగురు పురుగుల్ని నీటి బుడగల్లో వెలిగిస్తూ చూపించిన తీరు అద్భుతం.

 

చనిపోయిన తండ్రి దుఖం లో, ఝిల్మిల్ ని ఆమె ఆయా దగ్గర వదిలి వచ్చే టపుడు ఝిల్ మిల్ అతడిని వదల్లేక బర్ఫి వెళ్ళే బస్ వెనకాలె పరిగెత్తుకు రావడం చూసిన బర్ఫి మొఖం లోని చిరాకు, విసుగు, అసహనం – మాటలు లేకుండా ఎంతో సహజంగా బాడీ లాంగ్వేజిలో చూపిస్తాదు రన్ బీర్.

 

చిన్నప్పుడే తల్లిని పోగొట్టుకున్న బర్ఫీకి అనుబంధాలపై నమ్మకం తక్కువ. తనకు ఆప్తులనుకున్న వాళ్ళందరికి ఒక పరీక్ష పెడుతుంటాడు (సినిమాలో చూడాండి.. :)ఆ ఫరీక్షలో అతడి చెయ్యి పట్టుకుని వదలకుండా ఝిల్ మిల్ అమాయకం గా నిలుచున్న తీరు నమ్మకం అంటే ఇదే సుమా అనిపిస్తుంది.

 

దాదాపుగా మూడు సార్లు కిడ్నాప్ డ్రామా నడిచిన తర్వాత, మన కళ్ళ ఎదురుగానే ఝిల్ మిల్ వున్న కార్ నదిలో మునిగి పోతుంది. అక్కడి నుండీ ఎన్నో ట్విస్టులున్నాయి. అది చూసి ఆనందించవలసిందే! మర్డర్ మిస్టరీగా ముగించాడా అని కొంచెం భయపడ్డాను. కాని కథలోని మలుపులు అమోఘం.

 

శృతి (ఇలియానా) సినిమా చివరలో “ఝిల్ మిల్ (ప్రియాంకా చోప్రా) సోచ్ సమఝ్ కే ప్యార్ కియా నహీ.. ప్యార్ కర్నే కే బాద్ కుచ్ సోచా హీ నహీ” — అంటే – లాభాలూ నష్టాలూ లెక్కల బేరీజు వేసుకుని ఝిల్ మిల్ ప్రేమించలేదు, బర్ఫీని ప్రేమించాక ఇక దేన్నీ లెక్క చెయ్యలేదు – అంటుంది! అదృష్టం ప్రతి సారీ శృతిని బర్ఫీ వైపు నడిపించినా.. తల్లి మాటల ప్రకారం బర్ఫి మూగ చెవిటి అసహాయతలు తమ ప్రేమ లో నిశ్శాబ్దాన్ని సృష్టిస్తాయేమో అనే సందేహంతొ కోల్కతాలో నివసించే ధనవంతుడ్ని పెళ్ళి చేసుకుని ప్రేమ విషయం లో పేదరాలిగా మిగిలి పోతుంది. భర్తను ఎదిరించి బర్ఫీ కి అండగా నిలుద్దామనుకున్నా అప్పటికే ఝిల్ మిల్ ని మనసు నిండా నింపుకున్న బర్ఫి ప్రేమని పొందలేక ఒంటరి గా మిగులుతుంది.

 

పాటల విషయం ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర్లేదు..అద్భుతమైన సాహిత్యం, అంతకన్నా అందమైన సంగీతం. ఒక్క “సావ్లీసి రాత్ హో” కొద్దిగా అనుకున్నంత బాగా చూపించలేదన్న అసంత్రుప్తి తప్ప పాటలన్నీ రసగుళికలే

 

ప్రేమలోని ఇన్ని షేడ్స్ ని ఒకటే సినిమాలో చూపించడం, ఎక్కడా ఊపిరితిప్పుకోనివ్వని కథనం, ప్రియాంకా చోప్రా ముగ్ధత్వం – ఆటిస్తిక్ బాడీ లాంగ్వేజిని ఇంత అందంగా చూపించగలగడం కెమెర వర్క్ అయితే అంత అందంగా నటించిన ఘనత ప్రియాంకాదే. నటనలో బర్ఫిగా రన్ బీర్ తర్వాత ప్రియాంకాదే రెండో స్థానం. వీళ్ళిద్దరి అనుబంధానికి మూగ సాక్షిగా శృతి అంతరంగాన్ని కళ్ళల్లో పలికించింది ఇలియానా. మొత్తంగా ఇది ఒక డైరెక్టర్ సినిమా. అనురాగ్ బసు సినిమా.

- జయశ్రీ నాయుడు