Menu

మొదటి సినిమా-వి.ఎన్.ఆదిత్య

తన మొదటి సినిమా ‘మనసంతా నువ్వే’ తోనే ఘన విజయం సాధించిన వి.ఎన్.ఆదిత్య గారి అనుభవాలూ – జ్ఞాపకాలూ.

నా చిన్నతనంలో నాన్నగారి ఉద్యోగరీత్యా చాలా ఊళ్ళు తిరిగాం. నాన్నగారు స్టేట్ బాంక్ లో పనిచేసేవారు. నేను 1972 ఏప్రిల్ 30 న ఏలూరులో పుట్టాను. నాకు చాలా కాలం తెలియనిదీ, నేను సినిమా రంగంలోకి వచ్చాకనే తెలిసిందీ ఏమిటంటే.. మా నాన్న గారికి ఆయన చిన్నతనంలోనే ఆదుర్తి సుబ్బారావు గారి వద్ద అసిస్టెంటుగా పనిచేసే అవకాశం వచ్చిందనీ, కానీ మా తాతగారు ఒప్పుకోకపోవడం వల్ల ఆయన సినిమా రంగానికి వెళ్ళలేక పోయారనీ! అలానే మా అమ్మ వాళ్ళు భీమవరంలో ఉండగా, సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారి మరదలు (ఆయన భార్య చెల్లెలు) గారింట్లో అద్దెకి ఉండేవారట. వాళ్ళిద్దరూ బాగా ఫ్రెండ్స్ అట. అలానే సింగీతం గారి పెళ్ళి కూడా భీమవరంలోనే జరిగిందట.. అంటే నేను పుట్టకముందే అమ్మకీ నాన్నకీ కొద్దో గొప్పో సినిమా రంగానికి చెందిన వాళ్ళతో పరిచయాలున్నాయన్న మాట. మరి నాకు తెలీకుండానే ఆ ఆసక్తి చిన్నతనం నుంచీ కలిగిందేమో చెప్పలేను కానీ బాగా బాల్యం నుంచే సినిమాలంటే విపరీతమైన ఆసక్తి ఉండేది. ‘ఆసక్తి’ అనేది చాలా చిన్నమాట కావొచ్చు.. ‘సినిమా పిచ్చి’ అన్నా అనుకోవచ్చు.

అప్పట్లో అంటే 1980 దశకం మొదట్లో సినిమా తప్ప వేరే వినోద సాధనమేమీ ఉండేది కాదు. సాయంకాలం ఆరు దాటిందంటే సినిమా చూడడం ఒక్కటే పెద్ద వినోద కార్యక్రమం..! చిన్నప్పటినుంచే సినిమాలు విపరీతంగా చూసేవాడిని. నాన్నగారు బాంక్ ఆఫీసర్ అవడం మూలాన, ఏ ఊరు వెళ్ళినా సినిమా హాలు వాళ్ళకి లోన్ ఇవ్వడం మూలానో, మరే విథంగానో వాళ్ళతో మంచి పరిచయాలుండేవి. ఇంక మాకు సినిమా చూడడం అతి సులభమయ్యేది. ఒకే థియేటర్‍లో ప్రతిరోజూ అదే ఆటని అదే సీటులో కూర్చుని ఊసిన సంఘటనలు కోకొల్లలు. జంగారెడ్డి గూడెం అనే ఊళ్ళో ఐతే వరుసగా 18 రోజులు ‘లవకుశ’ సినిమాని, ప్రతిరోజూ మొదటి ఆటని ఒకే సీటులో కూర్చుని చూశాను. దానికి వరుసనే ‘అల్లుడు పట్టిన భరతం’ మరో 4 రోజులు. అంటే మొత్తం 22 రోజులు వరుసగా ప్రతి ఫస్ట్ షోకీ ఆ హాలు లోనే ఉన్నానన్నమాట, అమ్మ ఏదైనా పనిమీద ఊరెళ్తే ఇంక నాన్నగారు మమ్మల్ని (నేనూ, అన్నయ్యలిద్దరూ) హేండిల్‍ చెయ్యలేక సినిమా హాలుకి తీసుకెళ్ళి కూర్చోబెట్టేవారు..!

ఇలా సినిమాలు చూసీ, చూసీ సినిమాలు తప్ప మరో ప్రపంచం ఉన్నట్లు తెలిసేది కాదు. పోలిక చెప్పాలంటే ‘ఆట’ లో చిన్నప్పటి సిద్దార్థ కేరెక్టరే నాది. నోరు తెరిస్తే సినిమా మాటలు, కూని రాగం తీస్తే సినిమా పాటలు.. ఏడవ తరగతిలో ఉండగా నాగభూషణం గారనే మాష్టారి వద్ద ట్యూషన్ చదువుతుండేవాడిని. ఆయనే మా స్కూల్లో మాష్టారు కూడా. సాధారణంగా స్కూలు మాష్టారి వద్దనే ట్యూషన్ కూడా చదివితే కాస్త చనువుగా ఉంటారు కదా.. ఒకసారి లెక్కలు ట్యూషన్ క్లాసులో, మధ్యలో ఖాళీ వస్తే, నోట్‍బుక్ లో ఒక బొమ్మ గీశాను. అమ్మా, నాన్నా పేర్లు పెట్టి అటూ ఇటూ పార్వతీ పరమేశ్వరుల బొమ్మలు గీసి, కింద పూలూ, కొబ్బరిచిప్పలూ, పండ్లూ.. వెండితెరా.. గీసి ఒక బేనర్ లాగా గీశాను. మేష్టారు చూసి – ‘ఇదేమిట్రా’ అంటే – ‘ఇది నా సినిమా బేనర్ మాష్టారూ’ అన్నాను. – ఆయన ‘సినిమాలంటే అంత పిచ్చి ఏమిట్రా.. ఏం చేస్తావు సినిమాల్లోకి వెళ్ళీ?’ అన్నారు. – ‘ఏమిటేమిటి సార్.. సినిమా తీస్తాను’ అన్నాను రెట్టిస్తూ. – ‘సినిమా తీయడమంటే ఏమిట్రా’ అంటే.. – ‘అదే మాష్టారూ.. సినిమా తియ్యడమంటే తీసెయ్యడమే..’ అన్నాను. ఏడవ తరగతిలో అంతకంటే ఏం తెలుస్తుందీ! ‘ఒరేయ్.. సరే పద.. నిన్ను సినిమాకి తీసుకెళ్ళి సినిమా తియ్యడమంటే ఏమిటో చెప్తాను’ అని నన్ను ఆయన సైకిల్ మీద కూర్చోపెట్టుకుని ‘అప్పుచేసి పప్పుకూడు’ సినిమాకి తీసుకెళ్ళారు. (అఫ్‌కోర్స్.. ఆ తరువాత అమ్మ చేతిలో చివాట్లు కూడా తిన్నాననుకోండి..) టైటిల్స్ వచ్చేటప్పుడు ఒక్కో పేరే ఫాలో అవుతూ.. ఒక్కో డిపార్ట్‌మెంట్ ఏమి చేస్తుందో వివరంగా చెప్పారు. అప్పుడు డిసైడైపోయాను.. ఎప్పటికైనా సినిమా దర్శకుడిగా పేరు తెచ్చుకోవాలని!

ఈ విధంగా మొదలైన సినిమా పిచ్చి, వయసుతోబాటు పెరిగిందే తప్ప ఎక్కడా తగ్గుముఖం చూపించలేదు. ఇంటర్మీడియట్, బి.ఎస్సీ – విజయవాడలోని సిద్దార్థ కాలేజీలో చదివాను.. ఇంటర్మీడియట్ అయ్యాక ఎం.సెట్ పరీక్షకి ముందురోజు రాత్రి సెకండ్ షో ‘బేటా’ సినిమా చూసి పరీక్షలు కూడా డుమ్మా కొట్టేశాను. బి.ఎస్సీలో ఉండగా కూడా వ్యాస రచన, డిబేటింగ్ కాంపిటీషన్స్, నాటకాలు వెయ్యడం.. అన్నింటిలోనూ ముందే ఉండేవాడిని. వందలాది ట్రోఫీలు గెలుచుకున్నాను. బి.ఎస్సీ చివరి సంవత్సరంలో ఉండగా.. ఇంక ఏమైనా సరే సినిమా రంగంలోకి దూకెయ్యాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నాన్నగారి పాత ఫ్రెండ్ రావి కొండలరావు గారిని కలిసి దాదాపు ఏడెనిమిది నెలల పాటూ ‘స్వాతిముత్యం’లో కమల్ హసన్ లాగా వెంటపడి బతిమాలాడాను, ‘ఎలాగైనా సినిమాల్లో దర్శకత్వ శాఖలో అవకాశం కల్పించమని’. చివరికి బి.ఎస్సీ ఫైనల్ పరీక్షలు వ్రాసాక, ఆయన రికమండేషన్‌తో, ‘బృందావనం’ సినిమాకి సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారి వద్ద అప్రెంటిస్‌గా చేరాను. విజయా పిక్చర్స్ వారు మళ్ళీ సినిమాలు తీద్దామని నిర్ణయించాక మొదలైన ‘బృందావనం’ నాకు సినీ పరిశ్రమని పరిచయం చేసిన మొదటి సినిమా. ఆ సినిమా నిర్మాణంలో ఎప్పుడూ కెమెరా వెనకాలే ఉండి, సింగీతంగారు ఏ షాట్ ఎలా తీస్తున్నారో పరిశీలించేవాడిని. నా ఆసక్తికి, కష్టపడే మనస్తత్వానికీ ఆయన చాలా అభినందించి నామీద ప్రత్యేక అభిమానం చూపించేవారు. ఆ సినిమా పూర్తి అయ్యాక విజయవాడ వచ్చేశాను.

బి.ఎస్సీ పరీక్షల రిజల్ట్స్ తెలిసే రోజు వచ్చింది.. పరీక్షల్లో పాసైతే ఇంట్లో వాళ్ళని ఒప్పించీ, లేదంటే ఇంట్లో చెప్పకుండానూ మద్రాసు వెళ్ళిపోదామని బ్యాగులో అన్నీ సర్దుకుని కాలేజీకి వెళ్తే, ఫస్టుక్లాసులో పాసయ్యానని తెలిసింది. ఇంటికి వచ్చేసి, అమ్మికీ నాన్నకీ నా నిర్ణయం చెప్పాను, ‘సినిమాల్లో దర్శకత్వ శాఖలో సెటిలవ్వాలని ఉందని’ – నాన్నగారైతే ‘నీ భవిష్యత్తు.. నీ ఇష్టం.. ’ అన్నారు. కానీ అమ్మకి నన్ను సివిల్ సర్వీసెస్ ఆఫీసర్ గా చూడాలని ఉండేది. ఎలాగైనా సివిల్ సర్వీసెస్ పరీక్షలు వ్రాయమని నచ్చజెప్ప చూసింది..

“ఈ సినిమాలు అనేవి మనకేమీ తెలీదు. మనకెవరూ గాడ్ ఫాదర్స్ కానీ, లోతుపాతులు తెలిసి త్రోవ చూపించే వాళ్ళు కానీ ఎవరూ లేరు. పైగా అక్కడ బోలెడన్ని రాజకీయాలు ఉంటాయంటారు. నువ్వు ఎంత వరకూ సక్సెస్ అవుతావో తెలీదు. అక్కడ సక్సెస్ ఔతావనడానికి ఆధారాలేమీ లేవు. అదే సివిల్ సర్వీసెస్ వ్రాస్తే ఒకటి కాకపోతే మరోటి కచ్చితంగా ఉద్యోగం దొరుకుతుంది. నీ భవిష్యత్తుకి భరోసా ఉంటుంది..” అని అమ్మ నన్ను ఒప్పించాలని చూసింది. కానీ నా నిర్ణయం మారలేదు.

ఎంతమంది చెప్పినా నా మనసు మాత్రం వాళ్ళ మాట వినలేదు.. చివరికి అమ్మతో ఒక ఒప్పందానికి వచ్చాను – “అమ్మా, నాకిప్పుడు 20 ఏళ్ళు కదా. కచ్చితంగా 5 సంవత్సరాలు నన్నొదిలెయ్. నాకు 25 సంవత్సరాలు వచ్చేసరికి డైరెక్టర్‍ని కాకపోతే, వెనక్కి వచ్చేసి నువ్వన్నట్లే సివిల్ సర్వీసెస్ పరీక్షలు వ్రాస్తాను. అప్పటికి ఇంకా మూడేళ్ళు ఛాన్సు ఉంటుంది కాబట్టి ఏదో ఒక ఉద్యోగం తెచ్చుకోగలను” – అని చెప్పి మద్రాసు వెళ్ళిపోయాను.

మళ్ళీ సింగీతంగారి వద్దనే ‘భైరవద్వీపం’ సినిమాకి అసిస్టెంట్‍గా చేరాను. 1993 లో అసిస్టెంట్‍ డైరెక్టర్‍గా తెరమీద నా పేరు పడిన మొదటి సినిమా ‘భైరవద్వీపం’..! అక్కడినుంచీ ఐదు సంవత్సరాలపాటు వివిధ దర్శకుల వద్ద దర్శకత్వశాఖలో సహాయకుడిగా చేశాను. కె.ఎస్. సేతుమాధవన్ గారి వద్ద కమల్ హసన్ ‘నమ్మవారు’ సినిమాకి అసోసియేట్ గానూ, పి.వాసుగారి వద్ద రజనీకాంత్ ‘ఉళైపాళి’ కి అప్రెంటిస్ గానూ చేశాను. తరువాత జయంత్ సి.పరన్జీ గారివద్ద ‘ప్రేమించుకుందాం రా’ , ‘బావగారూ బాగున్నారా’ , ‘ప్రేమంటే ఇదేరా’ సినిమాలకీ పనిచేశాను.

చివరికి 1998 లో సరిగ్గా అమ్మకి ఇచ్చిన మాట ప్రకారం సొంతంగా దర్శకత్వం వహించే అవకాశం తెచ్చుకోగలిగాను. మొట్టమొదటగా నా దర్శకత్వంలో మొదలు కావాల్సిన సినిమా పేరు ‘నువ్వంటే నాకిష్టం’ (ఇటీవల వచ్చిన ఇ.వి.వి. గారి సినిమాకీ అప్పట్లో నేను ప్లాన్ చేసిన సినిమాకీ ఏమీ పోలికలు లేవు) అప్పట్లో ‘సీతారాముల కల్యాణం’ సినిమాలో హీరో గా చేసిన వెంకట్ హీరోగానూ, ప్రస్తుతం కన్నడ, మళయాళం సినిమాల్లో నటిగా స్థిరపడిన మాన్య హీరోయిన్‌గా సినిమా ప్లానింగ్ జరిగింది. ‘లో బడ్జెట్ లో, సింగిల్ షెడ్యూల్ లో, 50 లక్షలకి సినిమా పూర్తి చేసి, 30 లక్షలు పబ్లిసిటీకి ఖర్చు పెట్టి సినిమాని ఎలాగైనా సూపర్ హిట్ అయ్యేలా చూసే బాధ్యత నాది’ అని నిర్మాతకి భరోసా ఇచ్చాను. కథని పరుచూరి బ్రదర్స్‌కీ, త్రివిక్రమ్ శ్రీనివాస్‌కీ కూడా చెప్పి వారి సలహాలతో మెరుగులుదిద్ది పకడ్బందీగా తయారుచేసుకున్నాను. మొదటి సినిమా చిన్నదే ఐనా నిర్మాతకి లాభాలు తెచ్చిపెట్టేలా తీస్తే దర్శకుడిగా నేను తొందరగా నిలదొక్కుగోగలను అని నా అంచనా. ఆర్.పి.పట్నాయక్ కి అదే మొదటి సినిమా కావల్సింది. చక్కటి ట్యూన్స్ కూడా సిద్ధం చేసుకున్నాం (ఈ సినిమా కోసం చేసిన ‘నువ్వంటే నాకిష్టమనీ..’ అనే పాటని తరుణ్ హీరోగా వచ్చిన ‘నువ్వు లేక నేను లేను’ అనే చిత్రంలో ఉపయోగించడం జరిగింది) అన్నింటికీ ముందు సరేనన్న నిర్మాత షూటింగ్ వారం రోజులు ఉందనగా కొత్త షరతు పెట్టారు. అదేమిటంటే “ముందుగా ఒక వారం షూటింగ్ చెయ్యండి. ఎలా వస్తుందో చూసి, బాగా ఆడుతుందనుకుంటే కంటిన్యూ చేస్తాను” అన్నారు. సినిమా పూర్తయ్యాక చూస్తేనే రిలీజ్‍ ఐతే తప్ప ఎలా ఆడుతుందో ముందుగా ఎవ్వరూ అంచనా వెయ్యలేరు. అలాంటిది వారం రోజుల షూటింగ్‍తో బాగుందో లేదో ఎలా చెప్పగలరు? పైగా చిన్న సినిమాల లైఫ్ ఎలా ఉంటుందో గమనిస్తున్నాను. ఒకసారి ఆగిందంటే మళ్ళీ మొదలు కావడం కష్టం. అందుకే ఆ ప్రోజెక్ట్ తో ముందుకి వెళ్ళలేదు. ఆ విధంగా మొదలు కాకుండానే ఆగిపోయింది, నా మొదటి సినిమా అవుతుందనుకున్న ‘నువ్వంటే నాకిష్టం’!

ఆగిపోయినా కానీ సినిమాకి ముందుగానే సినిమా న్యూస్ పత్రికల్లో వచ్చింది. అమ్మకిచ్చిన మాట ప్రకారం 5 సంవత్సరాల్లో (1993-1998) దర్శకుడిగా పేపర్లలో పేరు చూసుకోగలిగాను. ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అమ్మకి ఇదే చెప్పి అన్నమాట నిలబెట్టుకున్నానని సమర్దించుకున్నాను.. అప్పటికే ఇంక నన్ను సినిమా వాడిగా జమ కట్టేశారు కాబట్టి ఇంట్లో వాళ్ళు నేనేం చెప్పినా విని ఊరుకున్నారే తప్ప అంత సీరియస్‌గా తీసుకోలేదు.

మళ్ళీ సంవత్సరన్నర గాప్ వచ్చింది. హైదరాబాదులోనే ఉంటూ కథలు తయారు చేసుకోవడం ప్రారంభించాను. ఆ సమయంలో దాదాపు ఒక డజన్ మంది ప్రొడ్యూసర్స్‌కి నేను తయారుచేసిన కథలు వినిపించడం జరిగింది. మధ్యలో ఇండస్ట్రీతో టచ్ పోకుండా ఉంటుందని ‘రావోయి చందమామ’ సినిమాకి మధ్యలో నుంచి జయంత్ గారి వద్ద జాయిన్ అయ్యాను. అలానే అమెరికా ఆంధ్రులు తీసిన ‘అటు అమెరికా ఇటు ఇండియా’ అనే సినిమాకి కూడా సిరివెన్నెల గారి రికమండేషన్ మీద సహాయకుడిగా గుమ్మలూరిశాస్త్రి గారివద్ద చేశాను. ఆ సినిమాకి అమెరికాలో పనిచేయడం ఒక మంచి అనుభవం. కెమెరా మేన్ టామ్ ఏంజలో తో కలిసి సినిమా స్కోప్ సినిమాకి యాంగిల్స్ సెట్ చేయడం, లైటింగ్ సెన్స్ లాంటివన్నీ సరిగా ఉమ్డేలా చూడడం.. అదొక గొప్ప అనుభవం..

ఆ సినిమా అయిపోయాక తిరిగి ఇండియా వచ్చేశాను. అప్పటికి ఎమ్.ఎస్. రాజు గారు దేవీపుత్రుడు సినిమా తీసి, కొత్తగా ఫేమిలీ ఓరియెంటెడ్ లవ్ స్టోరీ తియ్యాలని చూస్తున్నారు. లోగడ మహేష్ బాబు, వెంకటేష్ ల కోసం కథలు తయారుచేసేప్పుడు ఎస్. గోపాలరెడ్డి గారితో మంచి అనుబంధం ఏర్పడింది. దాని వల్ల ఆయన నన్ను ఎమ్.ఎస్. రాజు గారికి రికమెండ్ చేయడం, ఆయనతో కలిసి ‘మనసంతా నువ్వే’ సినిమా చేయడం జరిగింది. కథకంటే ట్రీట్‌మెంట్‍ కి ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఉన్న మొదటి సినిమాని నేను ఛాలెంజింగ్ గా తీసుకున్నాను. ఆ సినిమా ఘన విజయం గురించి మళ్ళీ వేరే చెప్పనవసరం లేదనుకుంటాను. ఈ విధంగా నా దర్శకత్వంలోని మొదటి సినిమాగా మీ ముందుకి వచ్చింది ‘మనసంతా నువ్వే’!

కౌముది సౌజన్యంతో–కిరణ్ ప్రభ

ఈ వ్యాసాలను యూనికోడ్ లోకి మార్చడంలో సహాయం చేస్తున్న నవతరంగం సభ్యుడు స్నేహిత్ కి ధన్యవాదాలు.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *