70 వదశకాన్ని మన భారతీయ సినీ చరిత్రలో ‘యాంగ్రీయంగ్ మెన్’ దశకంగా సినీచరిత్రకారులు అభివర్ణిస్తారు. స్వాతంత్ర్యం వచ్చి దాదాపు ముప్పై సంవత్సరాల అనంతరంకూడా కొనసాగుతున్న, సామాజిక అసమానతలు. వ్యవస్థీకృత అణచివేత. ధనికులుచేసే చట్టాల ఉల్లంఘన. పేదలకు జరిగే అన్యాయాలు మొదలైన సామాజిక రుగ్మతల నేపధ్యంలో, చట్టాన్ని తనచేతుల్లోకి తీసుకుని న్యాయంచేసే ఒక సూపర్ హీరో భారతీయ సినిమా(ముఖ్యంగా బాలీవుడ్)లో ఉదయించాడు. హిందీనటుడు అమితాబ్ బచ్చన్ ఈ సూపర్ హీరో పాత్రకి రూపమిచ్చాడు. ఇదే మూసలో వివిధభారతీయ భాషల్లో సినిమాల వెల్లువ సాగింది.
మసాలానింపిన సామాజిక స్పృహని హిందీలో సలీం-జావేద్ లు అందిస్తే, మన తెలుగులో వామపక్షభావజాలంతో ప్రేరేపించబడిన రవయితలూ,సినీదర్శకులూ వ్యవస్థపై తమకోపాన్ని తమ హీరోల ద్వారా తెరకెక్కించారు. తెలుగులో మాదాలరంగారావు,శివకృష్ణలను మొదటి యాంగ్రీ యంగ్ మెన్లు అనుకుంటే, ఆ తరువాత సుమన్,భానుచందర్ ,రాజశేఖర్లు. హిందీలో పోలీసు,చట్టం,ధనికులూ,అసాంఘిక శక్తులూ వ్యవస్థలో సమస్యలుగా కనబడి హీరోచేత మట్టుబెట్టించబడితే, మన తెలుగులో ఫ్యూడలిజం అన్ని సమస్యలకూ మూలంగా చిత్రించబడింది.
80లలో మనమందరం సమస్యల్ని చాలావరకూ మరిచిపోయి, హాయిగా entertainment సినిమాప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయాము. 90 లలో గ్లోబలైజేషన్ ప్రారంభమై కొత్త మధ్యతరగతి ఉధ్బవించడం మొదలయ్యింది. వీరికి సరదాతోపాటూ సామాజిక సమస్యలపట్ల కొంత fashionable జ్ఞానం అవసరమయ్యింది. అప్పట్లో ఒకవైపు పంజాబ్ తీవ్రవాదం, మరోవైపు కాశ్మీర్ ఉగ్రవాదం నేపధ్యంగామారి, బోలెడన్ని తీవ్రవాద/దేశభక్తి సినిమాలు వచ్చిపడ్డాయి. ఆ తరువాత ఈ ఆవేశం కొంతచల్లబడింది. ప్రపంచీకరణ పుణ్యమా అని, విదేశలకివెళ్ళే మన జనాలు పెరగటం, అక్కడున్నవారికి మన విలువలు బలంగా గుర్తుకురావడంతో, feel good cross cultural family సినిమాలు కొన్నాళ్ళు రాజ్యమేలాయి. కొన్నాళ్ళకి ఈ సరదా సినిమాలలోని విషయవైవిధ్యంకూడా నశించింది.
మధ్యతరగతి సైజు పెరిగినతరువాత, కొంత మసాలాకలిపిన సామాజిక స్పృహకూడా మనకుకావాలన్న సత్యం కొంతమంది సినీదర్శకుల మదిలో మెదిలింది. అప్పుడు పుట్టుకొచ్చిన సినిమాలే లంచగొండితనం, రాజకీయ స్థబదతకు ప్రజల సమాధానం, వ్యవస్థ నిర్లక్ష్యానికి ప్రతిగా చట్టాన్ని తమచేతుల్లోకి తీసుకునే “యాంగ్రీ మిడిల్ క్లాస్ సినిమాలు”.
శంకర్ దర్శకత్వంలో వచ్చిన భారతీయుడు,ఒకేఒక్కడు, అపరిచితుడు,శివాజి లంచగొండితనంపట్ల మధ్యతరగతిలో వున్న ఏహ్యాభావానికి తగిన రంగులద్దిన aspirational సినిమాలే! ఇక్కడ వైరుధ్యమేమిటయ్యా అంటే, నిజంగా ఈ లంచాల్ని పెంచిపోషించే మధ్యతరగతి, తమ గిల్టీ ఫీలింగ్ (feeling of guilt) ని హీరోద్వారా ప్రక్షాళన చేసేసుకుని “అబ్బ ఈ విధంగా సమాజం మారిపోతే ఎంతబాగుంటుందికదా!” అనుకుని సినిమాను సుపర్ హిట్ చేసెయ్యటం. ఈ సినిమాలలోని magnanimity, supernaturality ఏకోశనకూడా అసలు సమస్యకు సమాధానాలు కావు. అయినా, మనం మాత్రం చిన్నపిల్లాడికి దొరికిన తాయిలంలాగా ధియేటర్లలో ఈ సినిమాలలోని సూపర్ హీరోల హీరోయిజంద్వారా మన అసమర్ధతను విజయవంతంగా కప్పిపుచ్చుకుని సంతృప్తిపడిపోయాం.
ఈ కోవలోవచ్చిన మరో గొప్ప(ప్రమాదకరమైన) సినిమా ‘రంగ్ దే బసంతి’. నాతోసహా ఈ సినిమాని చూసి అభిమానించి, ఆరాధిస్తూ మాట్లాడనివారు చాలా అరుదుగా కనబడతారు. కథా,కథనం,నటన మరియూ సాంకేతికపరంగా ఈ సినిమాని ఏవిధంగానూ తప్పుబట్టలేము. అన్నీ top notch. కాకపోతే, ఈ చిత్రం క్లైమాక్స్ లో ఈ సినిమా చెప్పబూనిన సందేశం, చట్టాన్ని చేతుల్లోకితీసుకుని “న్యాయం చెయ్యటం”. ఆ విధిలో భాగంగా ‘షహీద్’(త్యాగమూర్తులు) అవ్వడం. కథాపరంగా, తీవ్రవాద దేశభక్తులైన (militant nationalists) భగత్ సింగ్, ఆజాద్ వంటివారి స్ఫూర్తితో ప్రస్తుత పరిస్థితులలో మార్పును ఆశించే యివత చేసే ప్రయత్నం కనుక, ముగింపు పొయటిక్ గా అలాగే ఉండాలేమో! కానీ, ఇక్కడ ఆలోచించవలసింది, ఈ సినిమాను మధ్యతరగతి ఇంత సహృదయంతో నెత్తికెత్తుకున్న కారణాలగురించి.
ఒకటి పైన చెప్పిన ముగింపైతే, రెండవది ఈ సినిమాలో చూపించిన (క్యాండిల్ లైట్ విజిల్స్ వంటి) మధ్యతరగతి token activism అని నా అభిప్రాయం. జస్సికాలాల్ హత్య కేసులో ఢిల్లీ,ముంబై వంటి నగరాల్లో మధ్యతరగతి ప్రదర్శించిన నిరసనల నమూనా ఈ చిత్రంలో ప్రదర్శితమై “ఇది మన సినిమానే” అన్న భావన కలిగించింది. అంతేకాక, బాదరబందీ లేని upper middle class యువత సమూహం, అన్యాయం తమ తలుపుతట్టేసరికీ దేశం గురించి ఆలోచిస్తారు. వ్యవస్థలోని లోపాల్ని ఎత్తిచూపుతారు. తాము నేర్చుకున్న చరిత్రని తామే మళ్ళీ enact చేసిచూపిస్తారు. ఆపోరాటంలో ప్రాణాలు త్యాగం చేస్తారు. ఈ విధంగా చూస్తే, ఈ చిత్రం ఒక స్థాయిలో పరమ escapist సినిమా. విశ్లేషణాత్మకంగా చూస్తే, మధ్యతరగతి ఆశయాలకూ,కలలకూ,భావనలకూ అద్దం పట్టిన సినిమా. దేశభక్తులూ, సంఘసంస్కర్తలూ పక్కింట్లో పుడితే ఆనందించి, హారతులిచ్చి నెత్తికెత్తుకుని, ‘మనింట్లో ఇలాంటివాళ్ళు పుట్టకూడదని’ మనసారాకోరుకునే భారతీయ మధ్యతరగతి చక్కగా identify చేసుకోగలిగే సినిమా. అందుకే, ఈ చిత్రం మల్టిప్లెక్స్ ప్రేక్షకుల మనసులకు హత్తుకోవడంలో విజయం సాధించింది.
ఈ మధ్యవచ్చిన సినిమా ‘A Wednesday’ కూడా ఈ విధమైనదే. వరుస బాంబుపేలుళ్ళ నేపధ్యంలో ప్రభుత్వ విధానాలతో విసిగి, ఎమీ జరగడం లేదన్న నిరాశలో,ఏదైనా జరగాలనో కోరికతో వున్న మధ్యతరగతి ఆకాంక్షల్ని చక్కగా ఎత్తిచూపిన చిత్రం ఇది. “ఎవరోఒకరు ఎపుడో అపుడు నడవరా ముందుకూ అటో.. ఇటో..ఎటోవైపు” అనే desperation లో ఉన్న మనకిచ్చిన sugar coated pill ఇది. ఇదివరకు చెప్పిన పాటలో ఉటంకించినట్టు “అటో..ఇటో” కాకుండా, “ఎటో” నడిపించి ప్రేక్షకులను ఒప్పించిన చిత్రం ఇది. అందుకే ఇంత “realistic” గా సమస్యకు లోపభూయిష్టమైన అంగీకారాత్మక సమాధానం ఇవ్వడం ప్రమాదకరంగా అనిపిస్తుంది. ఒక్కోస్థాయిలో చౌకబారు సినిమాలకన్నా, ఇలాంటి సినిమాలు సమాజాన్ని ప్రమాదంలోకి నెట్టే అవకాశాలు ఎక్కువ.
“ఇలా ఎవడోఒకడు చేస్తేగానీ, ప్రభుత్యానికి బుద్దిరాదు” అంటూ సగటు ప్రేక్షకుడు సినిమా నుంచీ బయటకొచ్చాడంటే, లోపాయకారిగా ప్రస్తుతం వున్నవ్యవస్థని ప్రేక్షకుడు నిరసించి, ఇలాంటి మిలిటెంట్ చర్యల్ని సమర్దించినట్టే లెక్క. అది ఎంతవరకూ సమంజసం అనేది పక్కనబెడితే, మధ్యతరగతిలో పేరుకుపోయున్న నిరసనను ఈ సినిమా ఎత్తిచూపి వారి aspirational projection కు అనుకూలంగా ఈ సినిమా నిలబడిందనేది మాత్రం ఖచ్చితంగా ఒప్పుకొని తీరవల్సిందే.
‘సినిమాకు ఒక సామాజిక ప్రయోజనం ఉంది’ అనుకుంటే, ప్రేక్షకుల/ప్రజల ఆంకాంక్షల్ని ప్రతిఫలించడంకూడా అందులో ఒకటి. ఈ యాంగ్రీ మిడిల్ క్లాస్ చిత్రాలు ఆంకాంక్షల్ని ప్రతిఫలించడంలో సఫలమైనా, అదొక escapist దారిలో, సాధారణ చిత్రాల మూసలో జరిగిందిగా అనిపిస్తుంది. అంటే, యష్ చోప్రా తీసే ప్రేమకథలకీ వీటికీ, విషయవస్తువులొతప్ప (కలల్ని అమ్మటం అనే) ఆశయ ధోరణిలో పెద్ద మార్పులేదనే అనుకోవాలి. ఏదిఏమైనా ఇవి సమాజంలో ఒక కొత్త వర్గానికి ప్రాతినిధ్యం వహించి,వారి కోపాన్ని,అసహనాన్నీ, ఆశయాల్నీ,ఆలోచనల్నీ మనముందుంచాయి. “యాంగ్రీ మిడిల్ క్లాస్ సినిమాలు”ఆనే ఒక కొత్త ఒరవడిని ధియేటర్లోకి తీసుకొచ్చాయి.
వెంకట్ నవతరంగం 
అతిథి 
మహేశ్ కుమార్ K 
జోశ్యుల సూర్యప్రకాశ్ 
సౌమ్య V B
కొత్తపాళీ says:
Very interesting view point.
I wish you had included films like Tagore, Stalin and Pokiri.
“దేశభక్తులూ, సంఘసంస్కర్తలూ పక్కింట్లో పుడితే ఆనందించి, హారతులిచ్చి నెత్తికెత్తుకుని, ‘మనింట్లో ఇలాంటివాళ్ళు పుట్టకూడదని’ మనసారాకోరుకునే భారతీయ మధ్యతరగతి”
Excellent sentence.
chandramouli says:
” నిజంగా ఈ లంచాల్ని పెంచిపోషించే మధ్యతరగతి” –
ఈ విషయాన్ని ఎంత మంది ఒప్పుకుంటారో(తప్పుకుంటారో) చూడాలి,కొన్నాళ్ళ క్రితం నేను ఎదో పబ్లిక్ డీబేట్లో సరిగ్గా ఇలానే వాదిస్తే ఎదో అయ్యింది లేండి.
నాకు అర్దం కాని విషయం ఏమిటి అంటే, ఆక్రోశంలో కూడా మనిషి మంచి చెయ్యాలి అని మీరు ఎలా ఆశిస్తున్నారు…?? సాధరణ మధ్యతరగతి మనుషులు తమ తమ ఆర్ధిక,మానసిక స్తాయిని దాటకుండా చేయగలిగిన పోరాటం అంతా దాన్ని కప్పిబుచ్చటానికే… ఎందుకంటే ఉన్నతమయిన పనులు స్తాయికి మించి చేయ్యాలి అంటే ముందు వారి తమ తరగతినుంచి బయటకు రావలి, ఒక సారి తమస్తాయినుంచి ఆలోచనా పరిధినుంచి దాటిన తరువాత వారిని మద్యతరగతి వారు అని పిలుపుకు అనర్హులు… కనుక మీరు వచించినట్టే, మధ్యతరగతి మనసు చేత తూర్పూ పడమరలే మరి……
K మహేశ్ కుమార్ says:
@చంద్రమౌళి: ఆక్రోశంలో కూడా మనిషి మంచే చెయ్యాలని నేను ఆశించడం లేదు.కానీ ఒక influential art form రూపంలో ఒక సమస్యను చర్చించినప్పుడు కేవలం ఒక వర్గం యొక్క ఆకాంక్షల్ని manipulate చెయ్యడానికి లోపభూయిష్టమైన సమాధానాలు చెప్పకూడదు అని మాత్రమే నేను ఆశించేది. అలా చెప్పడం వల్లనే మధ్యతరగతి వర్గాన్ని ఈ సినిమాలు ఆకట్టుకున్నాయి అనేది నా విశ్లేషణ మాత్రమే. ఇది చాలాసార్లు అటు ఫిల్మ్ మేకర్స్ ఇటు ప్రేక్షకులు conscious గా చేసేపనికూడా కాకపోవచ్చు. కానీ ఈ కోణంలోంచీ ఒక విశ్లేషణ చెయ్యొచ్చు అనేదే నా పాయింట్.
ravi says:
excellent piece! chala baga rasaru…
Aparichitudu dwara sankar fascism peaks ki vellindhi..’wednesday’ naku nachina climax(dialogue) ki chala nirasapadda…andariki aa scene ee ekkuvaga nachindhi ento mari…
Rang de basanthi (though I must admit I’m a big fan), I think ,is not about the final delivery…it is more about the desired political consciousness of the younger generation…okavela unte ‘if based on principles’ ee stage lo revolutionary ga untaru..so I think it succeeded in that…ee commitment naku migatha movies(mentioned) lo kanipinchaledu…
రవి says:
చాలా బాగా రాసారు. రంగ్ దె బసంతి గురించి మీరు చేసినంత సాధికారికంగా నేను విశ్లేషించలేక పోయినా (ఆ సినిమా ఓ మల్టీప్లెక్స్ లో చూసినప్పుడు), ఎందుకో కొంత అసహజత్వం, అసంబద్ధం కనిపించాయి. ఇప్పుడు ఈ post ద్వారా దాన్నే నేను కనుగొన్నాను. kudos!!!
గీతాచార్య says:
Your observations are incisive. The things are like that.
jaya says:
mee visleshana to nenu yekeebhavimchanu.vatini pashistunna middle class kadu AA PROBLEMS TO BADHIMPABADUTUNNA MIDDLE CLASS. amdukane vallu amtaka responce istunnaru. Gilty feeling to chudatam ledu problem purti analysation gurimchi chustunnaru. eesari otherside numdi kuda aalochimchadi
chaitanya says:
బాగుంది మీ ఆలోచన…
A Wedbesday చిత్రం గురించి…
కానీ నిజంగా మధ్యతరగతి మనుషుల్లో ఇలాంటి మార్పూ వస్తే అది నిజంగా సమర్ధించతగిందే… కాకపోతే ఆ మార్పూ తప్పుడు దారి పట్టకుండా… ఇది మరో రకం తీవ్రవాదంలా మారకుండా జాగ్రత్త పడాలి. ఆ మార్పూ మంచికి/మంచిగా ఉపయోగపడేలా ఉండాలి.
vinay says:
katti gaaru……..ippatiki telusukunnanu meeru katti lanti varenani……….. edo raayalani vunna
raayalanipinchatam ledu..andaru ekeebhavistu matldutunnaru…koncham broad ga discuss cheste baguntundi…………….okaru edina chebite max andaru danne suppport chestunnaru…koncham discuss cheste baaguntundi ani na opinion.
Manjula says:
Looks like I am the only one who hated ‘Rang De Basanti’. I felt the movie insulted my intelligence bigtime. Starting form a woman coming to India to make a documentary film & what does she do? She doesnt start interviewing people but she starts looking for actors. Amir Khan’s punjabi was horrendous. I can go on & on & on about it.
hero says:
+1 …naku rehman, siddu tappa cinema ekkada ekkaledu….
hero says:
@ katti mahesh
asalu mee article lo em cheppadalachukunnaro chepte i feel happy endukante naku okka mukka ardam kaledu …..
wat do u mean by angry middle class bla bla bla
K మహేశ్ కుమార్ says:
నేను చెప్పాలనుకున్నది వ్యాసంలో చెప్పేసాను. మీకు నేను ఏంచెప్పాలనుకున్నానో అస్సలు అర్థంకాలేదంటే…బహుశా మీ స్థాయికి తగ్గవ్యాసం కాదనుకుంటాను.లేదా నేను మీ స్థాయిని అందుకోలేదేమో!
hero says:
i dont think my range can affect in understandin ur article…all i wanna know is
wat is Angry middle class???????
Do u think they r making miracles in making the so called above said middle class movies???
K మహేశ్ కుమార్ says:
Dear Hero,
Your range surely affects your understanding of my article. First four paragraphs of this articles are dedicated to explain what I mean by “angry middle class Cinema”. Please read it again.
Middle class is not making miracles by watching this films, but satisfying their guilt by relating to projected images on the screen.
రవిచంద్ర says:
మహేష్ గారూ,
చాలా చక్కగా విశ్లేషించారు.
baatasari says:
మీ generalization లో ఏ మాత్రం పస లేదు. చెడు పై మంచి విజయం సాధించండం అన్ని వర్గాల వారికి నచ్చుతుంది. అన్ని దేశాలలోనూ అలాంటివి వస్తూనే ఉంటాయి. Villains మారుతుంటారు, landscape మారుతుంటుంది.
సినిమాలు ఎవరూ guilt feeling తో చూడరు.Cinema is a cinema. Director weaves an elaborate plot and takes you on a ride. All the plot lines don’t touch you on a personal level.
తెలుగులో సినిమాలు హిట్ చేయించే సత్తా మధ్య తరగతి వాళ్ళకి లేదు.
క్రింది తరగతి వాళ్ళే కష్టార్జితాన్ని సినిమాల మేద పోసేది.భారతీయుడు, అపరచితుడు హిట్ అయ్యాయంటే రాష్ట్రమంతా వాళ్ళుచూడబట్టే. వాటిలో మంచి పాటలు , పకడ్బందీ screenplay ఉండబట్టే.
మరి ఆ తరగతి వాళ్ళు ఏమి ప్రక్షాళన చేసుకుందామని ఆ సినిమాలను హిట్ చేయించారు?
K మహేశ్ కుమార్ says:
@బాటసారి: నేను ఈ సినిమాల బాక్సాఫీస్ సక్సెస్ గురించి చెప్పడం లేదు. వాటిలోని విషయవస్తువుల్లోని సామీప్యతద్వారా ఒక సామాజిక ట్రెండ్ గురించి విశ్లేషిస్తున్నాను.I am only talking about such content’s genesis. Its surely not a generalization.
ఈ సినిమాల్ని గిల్ట్ ఫీలింగుతో చూశారని నేను చెప్పలేదు. ఈ సినిమాని చూడటంద్వారా “మేమూ హీరోలాగానే” అనుకుంటూ తమలోని గిల్టును సమాధానపర్చుకుంటారని చెప్పాను.Films in general especially Telugu films these days don’t touch anybody at personal level. Because they are not stories that are related to this world.
BUT, ఉదాహరణకు ఈ మధ్య రిలీజైన లీడర్ సినిమా తీసుకుంటే దానిలోని హీరో అవినీతినిర్మూలన ఒక real issue అని ప్రేక్షకుడు ఖచ్చితంగా అంటాడు. In spite of this film’s illogical, out of the world fantasy solution, audience relate to it as an issue that matters.
baatasari says:
సూపర్ హిట్ చేసెయ్యటమన్నా, బాక్సాఫీస్ సక్సెస్ అన్నా ఒకటే కద సర్.
Now coming to Leader, what other kinds of solutions are there for corruption eradication. I feel , the Director tried to show a practical solution. How effective it will be in real life, god knows?
1) A ministry for anti corruption. నాకు తెలిసీ మన రాష్ట్రం లో పశుసంవర్దకశాఖ మంత్రి ఉన్నారు కానీ, అవినీతి నిరోధక శాఖ మంత్రి ఉన్నట్టు తెలియదు. మన ప్రభుత్వానికి పశువుల మేద ఉన్న శ్రద్ద, అవినీతిని నిరోధించటం లో లేదేమో
2) Increase the ACB strength by ten fold
3) Special track courts to prosecute
4) Hiring 500 people. If you want reality there, director could have asked for 500 honest officers on deputation from Police and other departments.
These are the common sense steps, a Chief Minister takes if he is concerned about controlling corruption (forget about eradication).
If you were the director, how would you have tackled it and how would you have shown it. Can you please give a logical solution? Another catch: Your solution should keep in mind the audience , their patience. Duration of the movie should also be considered.
I hope that you will come up with a better and logical solution or you might as well say why should I give one.
K మహేశ్ కుమార్ says:
@బాటసారి: నిజజీవితంలో ఆ సమాధానాలు ఎలా పనికొస్తాయో అనే సందేహం ఉంటే వాటిని practical solutions అనరండీ. లీడర్ సినిమాలో శేఖర్ ఎంచుకున్న సమస్య అతను అనుకున్న సొల్యూషన్లతో నాకు సమస్యలేదు. కానీ అవి ప్రాక్టికల్ కాదు అని నా అభిప్రాయం.
I have bigger cinematic disagreements with the film LEADER. Its a badly made honest film. శేఖర్ కి అంతే తెలుసు, అంతే చూపించాడు. కాని తను చూపించింది మాత్రమే “అంతా” అని మాత్రం అస్సలు అనలేను.
baatasari says:
మీరు ఎలా చూపిస్తారో చెప్పలేదు. Honestly I am curious to know how else it could have been shown.
K మహేశ్ కుమార్ says:
@బాటసారి: If I were to be a film maker. I wouldn’t have made this film.కాబట్టి ఇప్పుడు నేను ఎలా తీసుండేవాడిని అనే ఆలోచన నాకు అప్రస్తుతం. ఒకవేళ అలాంటి ఆలోచన చెయ్యాలంటే I will ask for a remuneration.
When I know I am good at some thing, I won’t do it for free. Let Shekhar kammula ask me to help him with his script, I would surely do it…but for a price.
ఇప్పటికే నవతరంగంలో కొత్త తెలుగు సినిమాల గురించి చర్చించకూడదనే నిర్ణయం తీసుకోవడం జరిగింది. Leader film discussion is initiated by mistake. I don’t want to take it further. This is the end of discussion on Leader. If you are ready to discuss about the essay let’s do it.
vinaychakravarthi says:
mahesh cinema nuvvu hyd lo kakunda……..veredaggariki vachhi choodu……….4 telugu padaalu vachhi manchi frame cheyagaane andi manchi analysis kadu………
neeku nuvvu edo topu anukoku………..daaniki andaru vattasu………meeku meeru goppa maaku anta telusu ani anukokandi babu….
asalu anta enduku mee new movie vastundiga……….enta baaga podichesaavo chooddam………maatalu cheppinanta kaadu movie teeyaalante………
mee new movie kosam waiting ikkada………….
K మహేశ్ కుమార్ says:
@వినయ్ చక్రవర్తి: నేను సినిమా తీసినా తియ్యకపోయినా I hold the right as an informed audience to analyze cinema. Even if I make a bad film that right cannot be snatched away from me.
పైన చెప్పిన సినిమాలు నేను హైదరాబాద్ లో చూడలేదు. ఒకవేళ చూసున్నంతమాత్రానా నా విశ్లేషణకొచ్చి లోపం ఏమీ ఉండదనే అనుకుంటాను. నేను తోపుని కాను. I am just a film lover.A conscious,informed audience. అంతే.
Thank you for waiting for NEW.
you can fine promos and songs of the film at new.navatarangam.com
check it out.
ramana says:
ఆసక్తికరమైన వ్యాసం. ఇటువంటి సినిమాలను నేను కూడా ఆరాధించిన వాడినే.
Surya says:
Mahesh,
Great article, but with little more explanations you can write a book, think about it.
చదువరి says:
“ఒక్కోస్థాయిలో చౌకబారు సినిమాలకన్నా, ఇలాంటి సినిమాలు సమాజాన్ని ప్రమాదంలోకి నెట్టే అవకాశాలు ఎక్కువ.” – సమాజానికి ప్రమాదకరమైన సినిమాలు కూడా ఉంటాయన్న ఈ పాయింటును గుర్తుపెట్టుకోవాలి.
Sankar gongati says:
మహెశ్ గారు
ఈ సుత్తెందుకు మీరే ఒక సినిమా తియ్యరాదూ…?
K మహేశ్ కుమార్ says:
అయ్యా గోగంటి శంకర్ గారూ,
ఫిల్మ్ థియరీ, ఫిల్మ్ మేకింగ్,ఫిల్మ్ క్రిటిసిజం అనేవి సినీరంగానికి చెందిన వేరువేరు విభాగాలు.అవి మూడూ ఉంటేనే ఏభాషలో అయినా “చరిత్రకలిగిన” సినిమాలు వస్తాయి. ఫిల్మ్ థియరీ తెలిసినవాడు ఫిల్మ్ మేకర్ అవ్వాల్సినపనిలేదు. ఫిల్మ్ మేకర్ అనేవాడు ఫిల్మ్ క్రిటిసిజం చెయ్యాల్సిన అవసరం లేదు. ఫిల్మ్ క్రిటిక్ ఫిల్మ్ మేకర్ అయ్యుండాలని రూలులేదు. ఎవరిపని వారుచెయ్యటమే శ్రేయస్కరం. అందుకే నాపని నేను చేస్తున్నాను.