సినిమా, సినిమా తియ్యడమనే ప్రక్రియతో మాత్రమే అంతమైపోదు. ప్రేక్షకుడి తరఫున్నుంచీ చూశామనిపించినంతమాత్రానా అయిపోదు. సినిమా ఒక సమిష్టి కళ. సినిమా ఒక సామాజిక దర్పణం. సినిమా ఒక వ్యాపార దృక్పధం. సమాజం దాని నేపధ్యం. మనుషుల కథలు,ఆలోచనలూ,ఆదర్శాలూ,అనుభవాలూ ‘చలన చిత్రాలుగా’ మలిచేదే దాని పని. అలాంటి సినిమా తియ్యడం- చూడటంతో సమాప్తమైపోతే సామాజిక (చలచిత్ర) చరిత్రగా ఎలా మిగులుతుంది?

అందుకే సినిమాపుట్టిన దేశాలు. సినిమా పెరిగిన దేశాలు. సినిమాని ప్రేమించే దేశాలు. “సినిమా మాది” లేదా “మా సినిమా ఇది” అనుకునే అన్ని సమాజాలూ సినిమా తియ్యడటం చూడటం అనే ప్రక్రియలకు ముందూ వెనకా మరో అర్థవంతమైన ప్రక్రియల్ని జోడించారు. అవే ఫిల్మ్ థియరీ – ఫిల్మ్ క్రిటిసిజం.”పిల్మ్ థియరీ” అప్పటికే తీసిన సినిమాల ద్వారా ఏర్పడిన విజ్ఞానాన్నీ, జ్ఞానాన్ని తరువాతి తరాలకు అందిస్తే, ఫిల్మ్ క్రిటిసిజం సామాజికతను మేళవించి సినిమాకు దిశానిర్దేశన చేస్తుంది. అంటే ఒకటి దారి ఏర్పడే మార్గం చూపితే మరొకటి దారిని నిర్మిస్తుంది. అప్పుడుగానీ ఫిల్మ్ మేకింగ్ అనే బండి సజావుగా నడవటానికి వీలుకుదరదు.

దారిని డిజైన్ చేసిన ఇంజనీరుకు డ్రైవింగ్ ఖచ్చితంగా తెలియాల్సిన అవసరం లేదు. దూరాల్ని, గమ్యాల్నీ తెలియజెప్పే బోర్డు ప్రయాణించాల్సిన అవసరమూ లేదు. అందుకే సినిమాను ఒక పాఠ్యాంశంగా బోధించే టీచరు సినిమా తియ్యాలని లేదు, సినిమాను విమర్శించే విమర్శకుడికి సినిమా నిర్మాణం రావాల్సిన అవసరం లేదు. ఎవరిపని వాళ్ళే చెయ్యలనే సూత్రమేదీ లేకపోయినా, కనీసం ఎవరి పని వాళ్ళు బాధ్యతగాచేస్తేనే ఏ సినీపరిశ్రమైనా ఆరోగ్యవంతంగా వృద్ధి చెందుతుంది అనేది మాత్రం సత్యం. ఈ సున్నితమైన తేడా తెలియనంతవరకూ, ‘సినిమా’ అంటే కేవలం ఫిల్మ్ మేకింగ్ మాత్రమే కాదు అనే అవగాహన వచ్చేవరకూ,కొన్ని అపోహలు తప్పవు. మన తెలుగు సినిమాకు ఈ పాట్లు తప్పవు.

“ఫిల్మ్ మేకింగ్” తో పాటూ ,”ఫిల్మ్ థియరీ” -”ఫిల్మ్ క్రిటిసిజం” అనే మూడు ముఖాలు కలిగిన చలనచిత్ర పరిశ్రమలు భారతదేశంలో కొన్నే ఉన్నాయి. వాటిల్లో తమిళ సినిమా ఒకటి. ఆ మూడు ముఖాల్ని అచ్చంగా పరిచయంచేసే ఒక ఉదాహరణ ఈ పుస్తకం. చదవండి. చదివించండి.

Tamil.cinema.may