చిన్నప్పటి నుండి నేను సినిమాలు తెగ చూసేవాడిని. ఎన్.టి.ఆర్ దగ్గరనుండీ చిరంజీవి వరకూ ఆ తరవాత నిన్న మొన్న వచ్చిన కుర్ర హీరోల సినిమాలు ఇలా అందరి సినిమాలు చూసేవాడిని. అవి నా మెదడులో ఒక సందేహాన్ని రేకెత్తించాయి.
అది, అసలు సినిమా అంటే ఏంటి?
ఇదేం ప్రశ్నరా బాబు, మా ఊళ్ళో చిన్న పిల్లాడినడిగినా చెప్తాడు అని అనుకుంటున్నారా! నిజమే సినిమా అంటే తెలీనిదెవరికి! ప్రతి రోజు కొన్ని కోట్ల మంది వీటిని తెర మీదో, టీవి లోనో లేక కంప్యూటర్ లోనో చూస్తూనే ఉంటారు. మరి ఈ ప్రశ్న ఎందుకంటారా?
ఇలాగే కొంతమందిని అడిగితే అందులో చాలామంది, “సినిమా అంటే తెలీదా?! సినిమా అంటే…… సినిమాయే డాన్సులు, ఫైట్సు, ఇంకా కొంచెం కామెడీ సీన్సు ఇలా అన్నిటిని కలిపి చూపిస్తే అదే సినిమా” అన్నారు. “మరైతే కొన్ని సినిమాలు అవేమి లేకుండా కూడా తీస్తారు కదా” అనడిగాను నేను దానికి ఆ చాలామంది ఇచ్చిన సమాధానం “అవసలు సినిమాలే కావు” . వారి అభిప్రాయం ప్రకారం సినిమా అంటే ఇంపైన డాన్సులు, థ్రిల్లింగ్ ఫైట్సు, సూపర్ కామెడీ, ఇలా అన్నీ కలగలపి కథనాన్ని నడిపిస్తే అదే సినిమా. మరికొంతమంది “అలా ఏం కాదు, డాన్సులు, ఫైట్స్ లేకుండా కూడా సినిమా తీయొచ్చు, కాకపోతే కథాకథనాలు బాగుండాలి” అన్నారు.
అతికొద్దిమంది మాత్రం అంటే చాలామంది ఓ 65% ఉంటే, మరికొంతమంది ఓ 25% ఉంటే మిగిలిన 10% అతికొద్దిమందన్నమాట. వారు చెప్పింది ” సినిమా అంటే భావోద్వేగాల అనుభూతి, ఆ భావోద్వేగం ప్రేమ కావచ్చు, ద్వేషం కావచ్చు, హాస్యం కావచ్చు, కోపం కావచ్చు, జాలి కావచ్చు, భయం కావచ్చు లేదా ఇవన్నీ కలిపి ఉండొచ్చు. కాని మొత్తం మీద అది ఒక అనుభూతిని కలిగించాలి”.
అప్పుడు నాకు సినిమా మీద ఓ అవగాహన ఏర్పడింది కాని నా సందేహం మాత్రం పూర్తిగా నివృత్తి కాలేదు.
నేను:
మళ్ళీ ఆ 10% మందినే అడిగా ” మీరు చెప్పినదాన్ని బట్టి చూస్తే కొన్ని సినిమాలు అలా ఉండవు, అంటే అవి సినిమాలే కాదనా? అలా అయితే చాలామంది (65%) వాటిని ఆహా ఓహో ఏం సినిమా అంటూ తెగ పొగుడుతూ చూస్తుంటారే, అంతేనా ఒకసారి చూసి ఊరుకోరే. చూసిన సినిమానే మళ్ళీ మళ్ళీ చూస్తుంటారే” అన్నాను.
అతికొద్దిమంది (10%):
” వారంతా మాస్ ప్రేక్షకులు, వాళ్ళకి అలాంటి సినిమాలే నచ్చుతాయి”.
నేను:
“మరి ఇందాక మీరు సినిమా అంటే వేరే నిర్వచనం ఇచ్చారు” అనడిగాను.
అతికొద్దిమంది (10%):
“అవును ఇప్పుడూ అదే చెప్తున్నాం, ఈ సినిమాల్లోనూ భావోద్వేగాలుంటాయి కాని కొంచెం గందరగోళంగా ఉంటాయి, అలాంటివే వాళ్ళకు నచ్చుతాయి, ఆ సినిమాలే థియేటర్లలో వందరోజులాడుతుంటాయి” అని చెప్పారు
నేను అప్పటికీ నాకర్థంకానట్లు మొహం పెట్టాను.
అతికొద్దిమంది:
“అంటే సినిమాల్లో మాస్ సినిమాలు, క్లాస్ సినిమాలు అని రెండు రకాలుంటాయన్న మాట” తేల్చి చెప్పారు
నేను:
“మరి మీరు చెప్పిన దాన్ని బట్టి చూస్తే కొన్ని క్లాస్ సినిమాలను కూడా మాస్ ప్రేక్షకులు (65%) చూస్తుంటారు కదా ఆ సినిమాలనేమంటారు?” అనడిగా.
అతికొద్దిమంది (10%):
కాస్త అసహనంగా మొహం పెట్టి ” చూస్తారయ్యా ఎవరికి నచ్చినవి వాళ్ళు చూస్తారు, ఇప్పుడు నీ గోలేంటి?” అని నన్ను కసురుకున్నారు
ఇలా అంతమందిని కలిసి రకరకాల ప్రశ్నలు సంధించి వారి జవాబులు విన్న పిదప, నాకు తెలీకుండానే కొన్ని విషయాలు తెలుసుకున్నాను
సినిమాల్లో క్లాసు, మాసు అన్న తేడాలు లేవని, అలాగే మంచి సినిమా చెడ్ద సినిమా అన్న తారతమ్యాలు కూడా లేవని తెలుసుకున్నాను. కాని ఒక సినిమాలో ఉన్న కళాత్మక విలువలను బట్టి ఆయా సినిమాను సరిగ్గా చిత్రీకరణ చేశారా, లేదా అన్న విషయాన్ని గ్రహించవచ్చు, తద్వారా అది సినిమాయా లేక ఆ పేరుతో జనాల మీదకు వదిలిన కొన్ని ఫిల్ముల కలగూరగంపా? అన్నది నిర్ధారించుకోవచ్చు. ఒకవేళ అది సినిమా అయ్యుండి మనకు నచ్చకపోతే అది మన సమస్య, ఆ సినిమా తీసినవారికి దీనితో ఎటువంటి సంబంధం లేదు. ఒకవేళ అది సినిమా కాకపోతే దానిని ఏమనాలి? 16mm, 35mm లేదా 70mm ఫిల్ములతో తీసిన ప్రతీ చలన చిత్రము సినిమా అవదు. సినిమాను ప్రాశ్చాత్యులు కనిపెట్టడం వలనేమో మన తెలుగులో దానికి సరైన పదం దొరకలేదు (నాకు తెలీదు అనడం సమంజసమేమో) చాలామంది సినిమా అన్నది ఆంగ్ల పదమని, తెలుగులో చలనచిత్రము అనాలని అంటూ ఉంటారు. కాని నా ఉద్ధేశ్యంలో చలించే ఏ చిత్రాన్నైనా చలన చిత్రం అనొచ్చు. ఆంగ్లంలో ఉన్న Cinema, Documentary, Tele film మొదలగువానికి తెలుగు అనువాదము ఏంటో నాకు తెలీదు అందుకే వాటిని యథాతథంగా వాడేస్తున్నాను. అది సరే ఇప్పుడు అసలు విషయానికి వద్దాం. ఇంతకీ సినిమా అని దేనిని అనొచ్చు?
“సినిమా” అన్నది కళ కాదు, కాని 64 కళల సమ్మేళనం. ఇప్పుడా 64 కళలు ఏంటి అని అడగొద్దు, కొంచెం చెప్పడం కష్టం. కాని సినిమాని ప్రభావితం చేసే కొన్ని ముఖ్యమైన అంశాల గురించి చూద్దాం.
1. కథ:
మనం తెలుగు సినిమాల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నాం కాబట్టి ఇక్కడి కథావస్తువుల గురించి చెప్పుకుందాం. చెప్పడం మర్చాను, Art films, Commercial films అని ఏవో ఉన్నాయంట, వాటిని ఆ విధంగా ఎలా వర్గీకరించారో ఇప్పటికీ నాకు అర్థం కాదు. కాని నా వరకు సినిమా అన్నది ఒక వ్యాపారపరమైన అంశం ఎందుకంటే అది కళ కాదు, కొన్ని కళల సమ్మేళనం మాత్రమే. ఒకప్పుడు రాయలసీమ నేపథ్యంలో “సమరసింహారెడ్డి” అని ఒక సినిమా వచ్చింది. ఆ సినిమా విజయవంతం కావడంతో వరుసగా అదే నేపథ్యంలో ఓ ఇరవై ఫిల్ముల వరకూ వచ్చాయి అయితే వాటిలో కొన్నింటిని పొరపాటున సినిమా అనేసారు. ఆ తరువాత కొన్నేళ్ళకు “పోకిరి” అన్న సినిమా వచ్చింది. మళ్ళీ ఆ సినిమాలో ఉన్న ప్రధానాంశాన్ని ఉపయోగించుకుని, కథలో కొన్ని మార్పులు చేర్పులు చేసుకుని వరుసగా ఓ పది ఫిల్ముల వరకు వచ్చాయి, వీటిలో కూడా కొన్నింటిని పొరపాటున సినిమా అని అనాల్సివచ్చింది. ఈ మధ్య “అరుంధతి” అని ఓ సినిమా వచ్చింది. దానిని చూసి అదే దారిలో ఇంకో ఫిల్ము సిద్ధం అయ్యింది. (ఓ ప్రముఖ హీరో కొడుకు నటించిన ఓ ఫిల్ము ఈ మధ్యే విడుదలై ఘనవిజయం సాధించింది, ఆ ఫిల్ము కూడా కొంతవరకు అరుంధతిని అనుసరించిందేమో అనిపిస్తుంది). ఇలా మన తెలుగు ఫిల్ములలో చాలా వరకు ఫిల్ములు అంతకుముందు విడుదలై విజయం సాధించిన ఫిల్ముల కథల ద్వారానే తయారవుతుంటాయి అందుకే ఎంత వెదికినా కొత్తదనం కనిపించదు. ఈ మధ్య వచ్చిన కొన్ని సినిమాలను చూస్తుంటే మన వాళ్ళ కథల్లోనూ మార్పు రావడం ఖాయమనిపిస్తోంది. అసలు కథలకోసం అంతలా inspire (వాళ్ళు అలానే అంటారు) అవ్వాల్సిన అవసరం ఏంటో? బహుశా ఎక్కువమంది రచయితలకి ఆలోచించడం ఇష్టం ఉండదేమో. నాకైతే రోజూ మనం చూసే వార్తా పత్రికల్లోనే బోల్డన్నీ కథలుంటాయనిపిస్తోంది. అంతెందుకు మన చుట్టూ ఉన్న జనాలను కాస్త దగ్గరగా పరీక్షించి చూడండి. బోలెడన్ని కథలు బుర్రలో పుట్టుకువస్తాయి. సినిమాల నుంచి సినిమా కథలు రావడం కాదు. నిజ జీవితం నుంచి నిజాయితీగా కథలను తయారుచేయాలి. కొత్తదనం, విజయం Guaranteed.
2. కథనం:
మన సినిమాల్లో Best screenplay అంటే ఓ Flashback తప్పనిసరిగా ఉండాలి. అలా ఉంటే ఆహా ఒహో అంటారు. లేకపోతే ఏంటయ్యా ఈ స్క్రీన్ ప్లే అంటారు. మధ్య మధ్యలో కొన్ని మంచి కథనాలతొ సినిమాలు వచ్చినా వాటిలో చాలా వరకు Low budget సినిమాలవడం వల్ల సరైన ప్రాచుర్యం పొందలేదు. కాని ఈ మధ్య ఇచ్చిన నంది అవార్డుల్లో ఒక నంది “గమ్యం” చిత్రానికి ఇవ్వడం ద్వారా ఓ మాదిరి ప్రోత్సాహం ప్రాచుర్యం రెండూ కలిగాయి విభిన్నమైన కథనాలకి. కథ బాగుండి కథనం సరిగా లేకపోతే సినిమా తేలిపోయే ప్రమాదం ఉంది. ప్రేక్షకుడికి సినిమా మీద సరైన ఆశక్తి కలిగించాలంటే పట్టుతో కూడిన కథనం చాలా అవసరం. కథనాల తీరుతెన్నుల మీద సరైన అవగాహన రావాలంటే ప్రపంచ సినిమా పరిచయం తప్పనిసరి. నేపథ్యంలో వచ్చే వివిధ వస్తువులతో సహా కథనాన్ని పకడ్బందీగా రాసుకుంటే సగం సినిమా అయిపోయినట్టే. అంతే కాకుండా సినిమా థీమ్ ను బట్టి Tint, color grading ని కూడా నిర్ణయించుకోవాలి. నిజ జీవితంలో ఎలా అయితే ప్రతీ వ్యక్తికి ఒ వ్యక్తిత్వం ఉంటుందో అలాగే సినిమాలో ఆయా పాత్రలకు సరైన వ్యక్తిత్వాన్ని కల్పించాలి. ఎంతో అవసరమైతే తప్ప ఆ పాత్రలు మొదటి నుంచి చివరి దాకా ఆ వ్యక్తిత్వాన్ని దాటకూడదు. ప్రేక్షకుడు సినిమాలో ఉన్న ముఖ్యమైన పాత్రలతో connect అయ్యేట్టు జాగ్రత్తవహించాలి. అనవసరమైన మరియు సినిమా థీమ్ తో సంబంధం లేని హాస్య సన్నివేశాలు లేదా రొమాంటిక్ సన్నివేశాలను చొప్పించకూడదు. అంతేకాకుండా సినిమా ఏ ప్రక్రియలోకి (genre) వస్తుందో ఆ విధంగా కథనం ద్వారా ప్రస్ఫుటంగా నిర్వచించుకోవాలి. కొంచెం బుర్రకి పదును పెడితే సినిమాలోని ప్రధాన పాత్రల ద్వారా కూడా అద్భుతమైన హాస్యాన్ని పండించవచ్చు.
3. కళ:
ప్రతి సినిమాకి ఓ నేపథ్యం ఉంటుంది. దానికి తగ్గట్టు వివిధ లొకేషన్లను ఎంచుకోవాలి. అంతే తప్ప నిర్మాత డబ్బులు పెడుతున్నాడుగా అని చెప్పి so called rich look కోసమని అనవసరమైన సెట్స్ వేయించకూడదు దాని వల్ల సినిమా థీమ్ disturb అయ్యే అవకాశం ఉంది. నేపథ్యం కోసమని ఉపయోగించే వస్తువులను ముందే సిద్ధం చేసుకోవాలి అంతే కాకుండా కథ జరిగే సమయానికి (time period of the story) ఆయా వస్తువులకి పొంతన సరిపోతుందో లేదో చూసుకోవాలి, ఎందుకంటే నేపథ్యవస్తువుల ద్వారానే ప్రేక్షకులకి కథ జరిగే కాలంపై ఓ అవగాహన ఏర్ప్డడుతుంది. చివరికి ఆర్ట్ డైరెక్టర్ ఎంత అప్రమత్తంగా ఉండాలంటే, నటీనటుల జేబుల్లో ఉండే పెన్ను దగ్గరనుండి, సన్నివేశంలో పాత్రదారుల వెనకవైపు కనిపించే ఇతర వస్తువుల వరకూ దృష్టి పెట్టాలి. సినిమాల్లో పాటలు అసలు అవసరం లేదు. కాదు కూడదు అంటారా అలా అయితే ఆ సినిమా నేపథ్యం ఎక్కడైతే జరుగుతుందో అక్కడే ఆ పాటల చిత్రీకరణ కూడా జరగాలి. అసంధర్భంగా థాయ్ లాండ్ లు స్విట్జర్లాండ్ లు వెళ్ళకూడదు.
4. ఛాయాగ్రహణం:
మన తెలుగు సినిమా రంగంలో హేమాహేమీలైన ఛాయాగ్రాహకులున్నారు. కాని వారిని సరిగ్గా ఉపయోగించుకునే దర్శకులే కొంచెం తక్కువగా ఉన్నారనిపిస్తోంది. లైటింగ్ గురించి పట్టించుకోరు. ఒకవేళ పట్టించుకున్నా దానిని uniform గా సినిమా అంతా పాటించరు. ఛాయాగ్రాహకులు ఏవైనా అంటే నీ పని నువు చూసుకో అంటారు. ఇది నా పనే కదండి అంటే. షూట్ చేయడం వరకే నీ పని ఆ తరువాత సంగతి మేం చూసుకుంటాం అంటూ ఎడిటింగ్ గది బయటే ఆపేస్తారు. కొన్ని పిల్ముల్లో అయితే కథకి వారు ఎంచుకున్న లైటింగ్ కి అసలు సంబంధం ఉండదు. దర్శకుడు అలాంటి షాట్స్ ఎలా ఒప్పుకుంటాడో మరి?! కొంతమంది సీనియర్ దర్శకుల ఫిల్ములు అలాగే ఉంటున్నాయి. ఆ మధ్య ఓ సినిమాలో పాత్రదారులని ఓ బ్రిడ్జిమీద నుంచోబెట్టి extream long shot తీసారు. అంత దూరంలో ఉన్నారంటే ఖచ్చితంగా వారి మాటలు మనకు స్పష్టంగా వినిపించకూడదు. కాని ఆ సినిమాలో స్పష్టంగా మరియు చాలా గట్టిగా, పాత్రదారులు మన పక్కనే ఉన్నారేమో అన్నంతగా వినిపిస్తాయి. అక్క్డడ సన్నివేశం ప్రకారం పాత్రదారుల మాటలు ఖచ్చితంగా ప్రేక్షకులకి వినపడాలి, అటువంటప్పుడు అక్కడ medium shot తీసుకోవాలి. ఇలా చెప్పుకుంటు పోతే చాలా ఉంటాయి. నా అభిప్రాయం ప్రకారం, ఛాయాగ్రహణానికి సంబంధించిన వివరాలను స్క్రిప్ట్ దశలోనే రాసుకుంటే బాగుంటుంది. అంతేకాకుండా ఛాయాగ్రాహకుడి సలహాలను కూడా పరిగణలోకి తీసుకోవాలి.
5. మేకప్:
చాలా సినిమాల్లో (మన పాత సినిమాలు కూడా) నటీనటులకి విపరీతంగా మేకప్ కొటేసి, చివరికి మామూలు జనాలు ఈ విధంగా ఉండరు అన్న అభిప్రాయాన్ని కలిగించేస్తారు ప్రేక్షకులకి. కాని అక్కడ నటీనటులు పొషించే పాత్రలు మాత్రం మామూలు జనాలవే. మరి ఎందుకు అంత మేకప్ (makeup) చేస్తారో ఓ పట్టాన అర్థం కాదు. కథానాయికలను అందంగా చూపించడం కోసం, వారి పాత్రపరిమితులను దాటి మరీ పౌడర్లు రాసేస్తారు అదేంటో! నాటకాల్లో అయితే నటుల మొహాలు మనకు సరిగా కనిపించవు కాబట్టి, వారి హావభావాలు మనకు అర్థం కావాలన్న ఉద్ధేశ్యంతో కొంచెం ఎక్కువగా మేకప్ చేసి కనుబొమ్మలను మీసాలను కాస్త highlight చేస్తారు. సినిమాల్లో అందరి మొహాలు స్పష్టంగానే కనిపిస్తాయి కదా, మరి అంత ఓవర్ మేకప్ ఎందుకో?!
6. సంగీతం & సౌండ్ డిజైనింగ్:
అప్పుడెప్పుడో అపరిచితుడు అనే సినిమాలో BGM లో ఓ గొంతు వెరైటీగా రాగాలాపన చేస్తుంటాది. అప్పుడు మొదలు మనవాళ్లు మార్చి మార్చి ఆ BGM తో జనాలను వాయగొడుతున్నారు. ఇంతవరకు ఇంక చాలు బాబూ మార్చండి అని చెప్పడానికి ఎవరు ఉండేవారు కాదు, ఇప్పుడు మన నవతరంగం ఉంది, అందుకే విన్నవించుకుంటున్నా! పాటలు మీ ఇష్టం కథనాన్ని కథను ఇబ్బంది పెట్టనంతవరకు ఎలాగైనా చేసుకోండి. కాని వెరైటీ కావాలనుకుంటేముందు instruments మార్చండి, sound designing మీద దృష్టి పెట్టండి. రౌడీలను హీరో కొడుతున్నపుడు వచ్చే శబ్ధాన్ని కొంచెం సహజంగా ఉండేట్టు చూడండి. మీ sound designer కి చెప్పండి, ఓ 15 కేజీల మటన్ కొని, మూట గట్టి వేలాడదీసి దాన్ని సన్నివేశంలో ఎలా అయితే హీరో రౌడీలని కొడుతుంటాడొ అలాగే కొట్టండి ఆ వచ్చే సౌండుని రికార్డు చేయండి సినిమాలో ఉపయోగించుకోండి. అత్యంత సహజంగా వస్తుంది. అంతే తప్ప అప్పుడెప్పుడొ సృష్టించిన పాత సౌండులనే మూసధోరణిలో వాడుకుంటే ఇంక కొత్తదనం ఎక్కడినుంచి వస్తుంది! కొన్ని సన్నివేశాలలో, ప్రేక్షకులని లీనం చేయడం కోసం కొన్ని సౌండులని highlight చేయాల్సి వస్తుంది. ఉదాహరణకు వర్షం పడుతుంది, బస్టాపులో ఇద్దరు వ్యక్తులు మాట్లాడుకుంటున్నారు, అప్పుడు మనం వర్షం సౌండుని ఎక్కువ చేసి చూపించాలి. సౌండ్ ట్రాక్స్ ద్వారా దీనిని సులభంగా చేయొచ్చు. దాని ద్వారా ప్రేక్షకులు తామే వర్షంలో తడుస్తున్నామేమో అన్న అనుభూతికి లోనై dialogue వినడానికి ప్రయత్నిస్తారు. సినిమా థీమ్ ని బట్టి BGM కి కావలిసిన instruments ముందే రూపొందించుకోవాలి. అలాగే BGM intensity ని ప్రేక్షకుల్లోకి తీసుకెళ్ళాలంటే అక్కడక్కడ silence తప్పనిసరి. కథను బట్టి సంగీతానికి కూడా ఒక థీమ్ ని పాటిస్తే బాగుంటుంది. (ఉదాహరణకి గీతాంజలి సినిమా చూడండి పాట వినగానే ఆ సినిమా ఎలా గుర్తుకొస్తుందో.)
7. దర్శకత్వం:
పైన చెప్పిన ఆ శాఖలన్నిటిని సమగ్రంగా, ఉన్నతంగా పాటించి, పాటింపగలిగితే ఈ శాఖకి న్యాయం చేసినట్టే. కనీసం కొన్ని సన్నివేశాల రూపకల్పనలో అయినా కాస్త సృజనాత్మకత చూపిస్తే చూడ్డంతో పాటు చెప్పుకోవడానికి బాగుంటుంది. దర్శకుడికి ప్రధానంగా కావల్సింది నిజాయితీ. తనకి కావాల్సింది నిజాయితీగా ఎదుటవారినుంచి రాబట్టుకోగలగాలి. కొన్నిసార్లు ఇంకేదో సినిమాలో సన్నివేశాన్ని చూసి inspire అయ్యి అలాగే తీయాలనుకుంటారు. అది అంత అవసరమైతే తీయొచ్చు తప్పులేదు కాని ఇదే విషయాన్ని మిగతా సాంకేతిక నిపుణులకు చెప్పడానికి సంకోచిస్తారు. అదేదో వారి ఆలోచన అన్నట్టు చెప్తారు. మన సొంత ఆలోచనైతే మనకు దాని మీద ఖచ్చితమైన పట్టు ఉంటుంది. సొంతం కానప్పుడు, నిపుణులడిగే కొన్ని ప్రశ్నలకు జవాబులు చెప్పలేం. తద్వారా అపరిపక్వమైన ఫలితం. భేషజాలకు పోకుండా ఫలానా సనివేశాన్ని చూసి ఇలా చేద్ద్దామనుకుంటున్నాను అని మిగిలినవారికి చెబితే వాళ్ళకూ clarity వస్తుంది. ఫలితమూ బాగుంటుంది. ఒక construction project కి project manager ఎలాంటివాడో, ఓ సినిమాకి దర్శకుడు కూడా అలాంటివాడు. సినిమాకి సంబంధిచినది అంతా ముందే plan చేసుకోవాలి. Funds ఎప్పుడూ ఓ పది శాతము ఎక్కువే పట్టుకోవాలి. ముందు నుంచి secondary source ని సిద్ధంగా ఉంచుకోవాలి. లేకపోతే కొన్ని చిన్న చిన్న కారణాలకే సినిమా షూటింగ్ వాయిదా పడటమో లేక ఆగిపోవటమో జరుగుతుంది. దర్శకునికి సహనం చాలా అవసరం. సన్నివేశం ఖచ్చితంగా వచ్చేవరకూ ఎన్ని టేక్స్ అయినా తీస్తూనే ఉండాలి. ఎందుకంటే పేపరు ఎంత తెల్లగా ఉన్న దాని మీదున్న చిన్న మచ్చ మీదే అందరి దృష్టి పడుతుంది, అలాగే సినిమా కూడా.
8. నిర్మాణం:
ఈ విషయంలో నేను చెప్పదలుచుకున్నది ఒకటే, గుణ్ణం గంగరాజుగారిని చూసి నేర్చుకోండి. (ఇది ఎటువంటి సినిమాలను నిర్మించాలి అన్న ఉద్ధేశ్యంతోనే సుమండి!)
9. ఎడిటింగ్ (కూర్పు):
ఎన్నో వ్యయప్రయాసలకోర్చి చిత్రీకరణ పూర్తి చేసుకున్నాక సాగే ఈ ప్రక్రియ సినిమాకు గుండెలాంటిది. ఎడిటింగ్ తో ఓ మాదిరిగా చిత్రీకరించిన సన్నివేశాన్ని ఒక మంచి సన్నివేశంగా మార్చొచ్చు. అలాగే ఒక మంచి సన్నివేశాన్ని పరమ చెత్తగా కూడా మార్చొచ్చు. ఈ మధ్యే ఓ ఇంటర్ వ్యూలో చూసా ఓ దర్శకుడు తమ సినిమాలో 100 కి పైగా dissolves ఉపయోగించామండి అని ఓ ఎడిటర్ తో అన్నాడట. అప్పుడా ఎడిటర్, అంటే మీ సినిమాలో 100 తప్పులున్నాయన్న మాట అన్నాడట చటుక్కున. అంటే సినిమాలో ఉన్న వంద తప్పులను కూడ ఎడిటర్ తన మాయతో మాయం చేయగలడన్న మాట. ( అలా అని dissolves ఉపయోగించిన ప్రతీసారి తప్పులున్నట్టు కాదండోయ్). ప్రేక్షకుల్లో ఆశక్తిని కలిగించడానికి ఎడిటర్, దర్శకుని అనుమతితో అవసరమైనపుడు సన్నివేశాల వరుసను కూడా మారుస్తుంటాడు. అంతెందుకు ఒక దర్శకునికి ఎడిటర్ ఓ ముఖ్య సలహాదారు లాంటివాడన్నమాట. కాని ఎడిటింగ్ ని మన తెలుగు సినీ రంగంలో అంతగా highlight చెయ్యరు ఎందుకో మరి!
ఇదేంటి చిన్న సందేహం ఉందని చెప్పి ఇలా వీటి గురించి రాసాడు అనుకుంటున్నారా! వస్తున్నా…వస్తున్నా….అక్కడికే వస్తున్నా….!
నేను పైన చెప్పినవన్నీ మన తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమలో ఉన్న చాలా మందికి ఇంకా ఎక్కువగా తెలుసు, తెలిసినా అందులో ఎక్కువ మంది వాటిని పాటించరు సరి కదా మూస ధోరణిలో కలగూరగంప ఫిల్ములను (వాటిని సినిమాలు అనలేం) జనాల మీదకి వదులుతూ ఉంటారు అదే ఎందుకా అని నా సందేహం! తెలిస్తే చెప్పగలరు!!
వెంకట్ నవతరంగం 
అతిథి 
మహేశ్ కుమార్ K 
జోశ్యుల సూర్యప్రకాశ్ 
సౌమ్య V B
pmspraju says:
cinema ante emiti??nannu nenu prasnichukunna
prekshakudi emotions(valid) satisfy chesee elanti drusya roopam ina cinema ne ani samadhanam vachinidi lopala nunchi
tappu ayundachu(as a normal movie goer)
Its purely my personal opinion
No offence meant
director says:
dear author
“ఆ మధ్య ఓ సినిమాలో పాత్రదారులని ఓ బ్రిడ్జిమీద నుంచోబెట్టి extream long shot తీసారు. అంత దూరంలో ఉన్నారంటే ఖచ్చితంగా వారి మాటలు మనకు స్పష్టంగా వినిపించకూడదు. కాని ఆ సినిమాలో స్పష్టంగా మరియు చాలా గట్టిగా, పాత్రదారులు మన పక్కనే ఉన్నారేమో అన్నంతగా వినిపిస్తాయి. అక్క్డడ సన్నివేశం ప్రకారం పాత్రదారుల మాటలు ఖచ్చితంగా ప్రేక్షకులకి వినపడాలి, అటువంటప్పుడు అక్కడ medium shot తీసుకోవాలి. ఇలా చెప్పుకుంటు పోతే చాలా ఉంటాయి.”
I think you are wrong about it . Posing audible dialogues in extreme long shots , is a process in sound overlap indication scene transition and is also like a statement/comment of director about the scene to be viewed from much larger distance. If you observe Oscar winner movies like Beautiful Mind or Rain Man or even anyother hollywood movie or even a tv serial like sex n n city this taking style is so common. It is not a mistake, they plan to do the shot that way and they do it. Thats cinematic freedom , as per how i read about it in a book ,(before that i too used to think its illogical as per reality)
రాజశేఖర్ says:
@director:
If u say it is cinematic freedom, I don’t have any answer as freedom does not have any limitations. నేను “american cinematographer” అనే ఓ magazine లో చదివా, “Shot taking should be as realistic as possible along with it’s emotions”. I also learned from the same magazine that the silver screen (or T.V) is nothing but a window for the viewer and he has to experience the emotions according to that. నాకు ప్రయోగాత్మకంగా ఈ పద్ధతి సరైనది అనిపించింది. హాలీవుడ్ ని గుడ్డిగా అనుకరించడం కంటే వాళ్ళు చేసినవాటిలో తప్పుల్ని తీసేసి ఒప్పుల్ని నేర్చుకోవడం బెటరేమో!”Forrest gump” అనే సినిమాలో కూడా మీరు చెప్పినట్టు కొన్ని సన్నివేశాలుంటాయి. దానికి కూడా 1994 లో ఆస్కార్ వచ్చింది. మీ అభిప్రాయాన్ని పంచుకున్నందుకు ధన్యవాదాలు. మొత్తం మీద మీ అభిప్రాయంతో నేను ఏకీభవించటం లేదు కాని గౌరవిస్తున్నా!
director says:
Rajasekhar garu
director says:
rajasekhargaru
I am not finding fault with you , I am not agreeing that you are finding that director as wrong ( u must note that I dont have anything personal as i dont know you as well I dont even know who is the director or wt film u r mentioning about )
I am not asking to follow hollywood blindly..the same kind of shot is there in even italian neo relaistic movies aswell as many other foreign language movies which deal more about human emotions than the regular commercial movies.
There has been one bug debate among the acclaimed film makers from all over the world , of all languages , about ” IS FILM SCREEN A WINDOW OR A FRAME ”
if its window , it must be portrayed in a way where audience’ viewing arena is always limited and if it is a frame , then its a painting in director’s hand he can show whatever he wants, like a landscape or a portrait.
Infact this comment is degrading
“హాలీవుడ్ ని గుడ్డిగా అనుకరించడం కంటే వాళ్ళు చేసినవాటిలో తప్పుల్ని తీసేసి ఒప్పుల్ని నేర్చుకోవడం బెటరేమో!”
I am reiterating again, I am not talking about copying or following hollywood, the shot I am mentioning is about Film making grammar , which has been evolved right even before something called Hollywood was born. It was there in the primitive talkie movies also..
If you have any dislike for following american trend in movie making , I dont mind , I myself have much respect for “foreign” things, but if it is a grammar , it is a subject where personal emotions are least mattered.
Mee essay lO… you wrote in a way that..so n so director’s shot taking is illogical and it must be taken in so n so way…
I say, he followed the existing grammar and that is not “illogical in cinema” as u pointed out.
You might ask then , ” why dint he break the grammar and do something new then ? ” well…thats his wish to do so.
When Godard does jump cuts in BREATHLESS , whole film world was amazed how he broke film editing grammar so beautifully n made sense. But ,it does not mean everyone who is following grammar is wrong isnt it ?
Film is a language ,like telugu or english , and as long as one is following it , we cant find faults i felt.
raamudu ilA naDichaaaDu ,, rAmuDu iTu naDichADu , rAmuDu Ivaipu naDichADu ….see all are correct..and one person may find one sentence as perfect butthat does not mean the other 2 are wrong.
రాజశేఖర్ says:
@ director:
మీరే అన్నారు:
“When Godard does jump cuts in BREATHLESS , whole film world was amazed how he broke film editing grammar so beautifully n made sense”. That was what we called a New wave revolution in the world cinema which is again an inspiration for our very own Nava Tarangam.
ఇది చాలు నేను చెప్పాలనుకున్నది మీరు గ్రహించారని తెలియడానికి
ఇకపోతే,
There has been one bug debate among the acclaimed film makers from all over the world , of all languages , about ” IS FILM SCREEN A WINDOW OR A FRAME ”
if its window , it must be portrayed in a way where audience’ viewing arena is always limited and if it is a frame , then its a painting in director’s hand he can show whatever he wants, like a landscape or a portrait.
A film screen could be a portrait or a landscape when there are no audible dialogues, you can even use a BGM along with the visuals to pronounce the emotions with the camera. దీనినే మన తెలుగులో భావుకత అంటారనుకుంటా! But when there are dialogues (other than voice-overs) the screen should be like a window for the viewer in order to feel the emotions of the characters.
నేను నా మొదటి వాక్యలోనే మీ అభిప్రాయాన్ని గౌరవిస్తున్నాను అని చెప్పా!శీర్షిక కూడా “అనగనగా ఓ సందేహం” అని పెట్టా, So there is no scope for an argument right here.కాకపోతే కొన్ని సందేహాలని తొలగించారు, Thanks for that!!
director says:
please see the following line too… thats where whole disagreement started
“When Godard does jump cuts in BREATHLESS , whole film world was amazed how he broke film editing grammar so beautifully n made sense. But ,it does not mean everyone who is following grammar is wrong isnt it ?”
whats wrong in his wide shot ? y shud he take medium shot as you say …cant he have his choice ??thats where i differed…
and i must say other than part whole of ur essay is reasonable n well written..sorry if i pointed only disagreeble parts n dint pat for gud ones
srikanth says:
thanks for the informative blog!
Sen says:
very good article …keep them coming…
సాధారణ ప్రేక్షకుడు says:
జనరంజకమైనదే కళ అది బూతైనా నీతైనా
ఇక సినిమా గురించి చెప్పాలంటె నేను ఖచ్చితంగా నిర్వచించలేను కానీ
మంచి సినిమా ఏదంటె నేను మెచ్చిందే మంచి సినిమా
సినిమా తీయడానికి ఎన్నో రూల్స్ వున్నాయి అందులొ చివరి రూలేంటంటే
వున్న రూల్సన్నిటిని బ్రేక్ చేయడం
నన్ను మెప్పించడానికి రూల్సును అనుసరించి తీయాలా లేక రూల్సును బ్రేక్ చేయాలొ తేలీక
చాలామంది నిర్మాతలు తలలు బద్దలుకొట్టుకొని చివరికి రూలును అనుసరించి తీసి అపజయం పొందుతున్నారు
కొందరు మాత్రమే విజయం సాధిస్తున్నారు
వ్యాసకర్త గారు గుణ్ణం గంగరాజు చూసి ఎమి నేర్చుకోవాలొ తెల్పండి
నన్ను మెప్పించే సినిమాలు పెద్దగా తీసినట్లు లేదు
మీరు ఉదహరించినట్లు నేను పది శాతం మందిలొ లేను
రాజశేఖర్ says:
@ సాధారణ ప్రేక్షకుడు
గుణ్ణం గంగరాజు గారు తీసిన సినిమాలు మీకు నచ్చి ఉండకపోవచ్చు. కాని నాకు తెలిసినంతవరకు తెలుగు సినీ రంగంలో ఎ నిర్మాతకు లేని guts అతనికి ఉన్నాయి. అతని సినిమాల్లో కళాత్మక పరిపక్వత కనపడుతుంది. సినిమా అంటే ఇలా ఉండాలి అని కొంత మంది అనుకుంటే, సినిమా అంటే ఇలా కూడా ఉంటుందా అని మరికొంత మంది అనుకుంటారు. అర్థం పర్థం లేని ఫిల్ములు(వాటిని సినిమాలు అనలేం)తీసి జనాలమీదకొదిలి కోట్లు సంపాదిస్తున్న అతని తోటినిర్మాతలు పక్కనే ఉన్నా….ఏ మాత్రం tempt అవకుండా డబ్బు కోసం గడ్డి తిని వెండి తెరను పేడకళ్ళ (cattle dungs) మయం చేయాల్సిన అవసరం లేదని just yellow నుంచి వచ్చే ప్రతీ చిత్రం ద్వారా అతను నిరూపిస్తూనే ఉన్నారు.
ఒకసారి ఉండబట్టలేక అతని బ్లాగులో ఓ ప్రశ్న అడిగా, మీరు ఒక్కో సినిమాకి రెండేసి, మూడేసి సంవత్సరాల సమయం తీసుకుంటారు ఎందుకు? అని. దానికి అతనిచ్చిన సమధానం
“సినిమా తీయాలి అనిపించేటంత కథ దొరకడానికి నాకు అంత సమయం పడుతుంది”. అవును మరి డిమాండ్ లేకపోతే ఏదైనా దొరకడం ఒకింత కష్టమే! అంటే గంగరాజు గారిలాంటి నిర్మాతలు మరో నలుగురు మన సినీ రంగంలో ఉంటే, తప్పకుండా అలాంటి అర్థరహితమైన కథలకు డిమాండ్ ఏర్పడుతుంది. ఎలాగూ మన సినీరంగంలో ఉన్నతమైన రచయితలకు కొదవలేదు కాబట్టి మంచి కథలు, సినిమాలు నిరాటంకంగా తయారవుతాయి. ఓ కుర్రాడ్ని చిన్నప్పుడే కిడ్నాప్ చేసి మాఫియా వాళ్ళు తీసుకుపోయారు, ఆ కుర్రాడు ఆ వాతావరణంలోనే పెరిగి పెద్దవాడయ్యాక, ఓ సారి పోలీసులకి దొరికిపోతాడు. పోలీసులు ఇంకా ఆ కుర్రాడు చదువుకునే వయసులోనే ఉండడం వల్ల బాల నేరస్థుల పాఠశాలలో చేర్చుతారు. అక్కడ చదువుకోవడానికి ఆ కుర్రాడికి కాస్త ఇబ్బందిగా ఉంటుంది, అలవాటు లేదు, పైగా ఇలాంటివి ఉంటాయని కూడా తెలీదు. తన చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళు సంతోషంగా చదువుతుండడం, ఇంకా అక్కడ ఉన్న వాతావరణం వల్ల మెల్లగా ఆ కుర్రాడు కూడా చదువు మీద దృష్టి పెట్టి ఆనతి కాలంలోనే చదువు యొక్క ప్రాముఖ్యత తెలుసుకుని ఇష్టం పెంచుకుంటాడు. ఇప్పుడా కుర్రాడికి మాఫియా జీవితం అంటే అసహ్యం ఏర్పడింది…ఛీ అదేం జీవితం అనిపిస్తుంది.
చాలా మంది సినిమా ప్రేక్షకులు ఇప్పుడా మార్పు మార్గంలోనే ఉన్నారు. త్వరలోనే ఇప్పుడొస్తున్న అర్థరహిత పిల్ములు వారికి చెత్త అనిపిస్తాయి, తెలుగు సినీ రంగంలో ఓ విప్లవం రాబోతున్నది!
రాజశేఖర్ says:
@ సాధారణ ప్రేక్షకుడు
గుణ్ణం గంగరాజు గారు తీసిన సినిమాలు మీకు నచ్చి ఉండకపోవచ్చు. కాని నాకు తెలిసినంతవరకు తెలుగు సినీ రంగంలో ఎ నిర్మాతకు లేని guts అతనికి ఉన్నాయి. అతని సినిమాల్లో కళాత్మక పరిపక్వత కనపడుతుంది. సినిమా అంటే ఇలా ఉండాలి అని కొంత మంది అనుకుంటే, సినిమా అంటే ఇలా కూడా ఉంటుందా అని మరికొంత మంది అనుకుంటారు. అర్థం పర్థం లేని ఫిల్ములు(వాటిని సినిమాలు అనలేం)తీసి జనాలమీదకొదిలి కోట్లు సంపాదిస్తున్న అతని తోటినిర్మాతలు పక్కనే ఉన్నా….ఏ మాత్రం tempt అవకుండా డబ్బు కోసం గడ్డి తిని వెండి తెరను పేడకళ్ళ (cattle dungs) మయం చేయాల్సిన అవసరం లేదని just yellow నుంచి వచ్చే ప్రతీ చిత్రం ద్వారా అతను నిరూపిస్తూనే ఉన్నారు.
ఒకసారి ఉండబట్టలేక అతని బ్లాగులో ఓ ప్రశ్న అడిగా, మీరు ఒక్కో సినిమాకి రెండేసి, మూడేసి సంవత్సరాల సమయం తీసుకుంటారు ఎందుకు? అని. దానికి అతనిచ్చిన సమధానం
“సినిమా తీయాలి అనిపించేటంత కథ దొరకడానికి నాకు అంత సమయం పడుతుంది”. అవును మరి డిమాండ్ లేకపోతే ఏదైనా దొరకడం ఒకింత కష్టమే! అంటే గంగరాజు గారిలాంటి నిర్మాతలు మరో నలుగురు మన సినీ రంగంలో ఉంటే, తప్పకుండా అలాంటి అర్థరహితమైన కథలకు డిమాండ్ ఏర్పడుతుంది. ఎలాగూ మన సినీరంగంలో ఉన్నతమైన రచయితలకు కొదవలేదు కాబట్టి మంచి కథలు, సినిమాలు నిరాటంకంగా తయారవుతాయి. ఓ కుర్రాడ్ని చిన్నప్పుడే కిడ్నాప్ చేసి మాఫియా వాళ్ళు తీసుకుపోయారు, ఆ కుర్రాడు ఆ వాతావరణంలోనే పెరిగి పెద్దవాడయ్యాక, ఓ సారి పోలీసులకి దొరికిపోతాడు. పోలీసులు ఇంకా ఆ కుర్రాడు చదువుకునే వయసులోనే ఉండడం వల్ల బాల నేరస్థుల పాఠశాలలో చేర్చుతారు. అక్కడ చదువుకోవడానికి ఆ కుర్రాడికి కాస్త ఇబ్బందిగా ఉంటుంది, అలవాటు లేదు, పైగా ఇలాంటివి ఉంటాయని కూడా తెలీదు. తన చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళు సంతోషంగా చదువుతుండడం, ఇంకా అక్కడ ఉన్న వాతావరణం వల్ల మెల్లగా ఆ కుర్రాడు కూడా చదువు మీద దృష్టి పెట్టి ఆనతి కాలంలోనే చదువు యొక్క ప్రాముఖ్యత తెలుసుకుని ఇష్టం పెంచుకుంటాడు. ఇప్పుడా కుర్రాడికి మాఫియా జీవితం అంటే అసహ్యం ఏర్పడింది…ఛీ అదేం జీవితం అనిపిస్తుంది.
చాలా మంది సినిమా ప్రేక్షకులు ఇప్పుడా మార్పు మార్గంలోనే ఉన్నారు. త్వరలోనే ఇప్పుడొస్తున్న అర్థరహిత పిల్ములు వారికి చెత్త అనిపిస్తాయి, తెలుగు సినీ రంగంలో ఓ విప్లవం వస్తుంది!
Heera says:
Telugu prekshakula prasthuta stithi gurinchi chala baga chepparu.
సాధారణ ప్రేక్షకుడు says:
రాజ శేఖర్ గారు
మీ అభిమానానికి అభినందనలు
సాధారణంగా చిత్ర పరిశ్రమలొ ఇటువంటి అభిమానం ఏ హీరో మీదనో, దర్శకుడి మీదనో వుంటుంది (నాలాంటి వారు ఇలాంటి అభిమానం తొనే వారి సినిమాలను సూపర్ హిట్స్ చేస్తుంటాం)
నిర్మాత మీద కూడా అలాంటి అభిమానం వున్నందుకు సంతొషం
ఆ నిర్మాత గారు తీసిన అమ్మచెప్పింది సినిమా మాకు (సాధారణ ప్రేక్షకులు) నచ్చక దాన్ని తిరస్కరించడం జరిగింది ఆ నిర్మాతకు దీని వల్ల ఆర్థికంగా నష్టం వచ్చిందట
అదే నిర్మాత భాగస్వామిగా వచ్చిన యమదొంగ సినిమా మాకు నచ్చి దాన్ని సూపర్ హిట్ చేసాము
ఇప్పుడు చెప్పండి మొదటి సినిమా నిర్మించినందుకా రెండో సినిమాకు భగస్వామిగా వున్నందుకా దేని నుంచి నేర్చుకోవాలి
నేనైతె రెండొ రకం సినిమాలను భాగస్వామిగా కాకుండా నిర్మాతగా నిర్మించాలని కోరుకుంటాను
అనవసరంగా ఏదో గొప్ప సినిమా తీశామనుకుని ఆర్థికంగా బలహీన పడి మళ్ళి ఆర్థికంగా బలపడటానికి నన్ను మెప్పింఛే (మీలాంటి వారు చెత్త అనుకునే) సినిమాకు భాగస్వామిగా వుండటమెందుకు
నాకు గంగరాజు మీద ఎటువంటి దురభిమానం లేదు దీన్ని గమనించగలరు
pradeep says:
ఎవరు ఎన్ని చెప్పినా సినిమాకు ప్రాణం స్క్రీన్ ప్లే అన్నది ప్రాణం. అది ఏమిటో తెలుసుకున్న దర్శకులు చ్హాలా కొద్దిమంది. మిగతావాళ్ళు మన ఖర్మ కొద్దీ ఏదో దర్శకులై ప్రాణం తీస్తున్నారు.
chakri. says:
1)నిజ జీవితం నుంచి నిజాయితీగా కథలను తయారుచేయాలి. కొత్తదనం, విజయం Guaranteed.
2)అంతే కాకుండా సినిమా థీమ్ ను బట్టి Tint, color grading ని కూడా నిర్ణయించుకోవాలి. అనవసరమైన మరియు సినిమా థీమ్ తో సంబంధం లేని హాస్య సన్నివేశాలు లేదా రొమాంటిక్ సన్నివేశాలను చొప్పించకూడదు.
3)సినిమాల్లో పాటలు అసలు అవసరం లేదు. కాదు కూడదు అంటారా అలా అయితే ఆ సినిమా నేపథ్యం ఎక్కడైతే జరుగుతుందో అక్కడే ఆ పాటల చిత్రీకరణ కూడా జరగాలి. అసంధర్భంగా థాయ్ లాండ్ లు స్విట్జర్లాండ్ లు వెళ్ళకూడదు.
4)కొన్ని పిల్ముల్లో అయితే కథకి వారు ఎంచుకున్న లైటింగ్ కి అసలు సంబంధం ఉండదు. దర్శకుడు అలాంటి షాట్స్ ఎలా ఒప్పుకుంటాడో మరి?! కొంతమంది సీనియర్ దర్శకుల ఫిల్ములు అలాగే ఉంటున్నాయి. ఆ మధ్య ఓ సినిమాలో పాత్రదారులని ఓ బ్రిడ్జిమీద నుంచోబెట్టి extream long shot తీసారు. అంత దూరంలో ఉన్నారంటే ఖచ్చితంగా వారి మాటలు మనకు స్పష్టంగా వినిపించకూడదు. కాని ఆ సినిమాలో స్పష్టంగా మరియు చాలా గట్టిగా, పాత్రదారులు మన పక్కనే ఉన్నారేమో అన్నంతగా వినిపిస్తాయి. అక్క్డడ సన్నివేశం ప్రకారం పాత్రదారుల మాటలు ఖచ్చితంగా ప్రేక్షకులకి వినపడాలి, అటువంటప్పుడు అక్కడ medium shot తీసుకోవాలి.
ప్రేక్షకులకి.
6)నటీనటులు పొషించే పాత్రలు మాత్రం మామూలు జనాలవే. మరి ఎందుకు అంత మేకప్ (makeup) చేస్తారో ఓ పట్టాన అర్థం కాదు.
3)పైన చెప్పిన ఆ శాఖలన్నిటిని సమగ్రంగా, ఉన్నతంగా పాటించి, పాటింపగలిగితే ఈ శాఖకి న్యాయం చేసినట్టే.
ఇలా మీరు పైన చెప్పారు కదా. అలా చెప్పిన కొన్ని సూత్రాలని అనుసరించి నిర్మించ బడేది “ఆర్ట్” సినిమా అంటే..
అన్ని కళ ల కలబోత అయిన సినిమా ఒక కొత్త కళ గా ఎదిగింది. అ కళకీ కొన్ని సూత్రాలు విలువలు ఉన్నాయి (movie aesthetics) వాటిని పాటించే ఏ సినిమా అయినా ఆర్ట్ సినిమాయే.
chakri. says:
మీరు పైన చెప్పారు కదా. అలా చెప్పిన కొన్ని సూత్రాలని అనుసరించి నిర్మించ బడేది “ఆర్ట్” సినిమా అంటే..
అన్ని కళ ల కలబోత అయిన సినిమా ఒక కొత్త కళ గా ఎదిగింది. అ కళకీ కొన్ని సూత్రాలు విలువలు ఉన్నాయి (movie aesthetics) వాటిని పాటించే ఏ సినిమా అయినా ఆర్ట్ సినిమాయే.