అనుకోకుండా, రెండ్రోజుల క్రితం “పెళ్ళిపుస్తకం” సినిమా చూశాను. చూసిందే అయినా, ఇప్పుడు కొత్తగా అనిపించింది. ఒకప్పుడు “కాబోలు” అని వదిలేసినవి, పెళ్ళయ్యాక చూడ్డంతో, కొత్త వెలుగులో కనబడ్డాయి – భార్యా భర్తా తగాదాల వంటివి . దానితో, మరోసారి ఈ సినిమాను తల్చుకున్నట్లు ఉంటుందని, ఈ వ్యాసం.
కథ: మిస్సమ్మని తిరగేసి రావికొండల్రావుగారు ఈ కథ రాసారని ఇదివరలో నవతరంగంలోనే చదివేసి ఉంటారు కదా. మా సినిమాలు అని బాపు గారి వ్యాసాల్లో… ఈ విషయం చదివేదాకా నా బుర్రలో “ఓ ఇది మిస్సమ్మ కథే కదా..” అన్న విషయం వెలగలేదంటే, అది “పెళ్ళిపుస్తకం” అంత బా తీసినందుకే. పాత కథే అయినా, కొత్త చాయలతో. సినిమా చూస్తూ ఉంటే అనిపించింది – “పెళ్ళిపుస్తకం” ఎవర్గ్రీన్ అని. ఎప్పుడో పదిహేనేళ్ళనాడు కొత్తగా పెళ్ళైన వాళ్ళ జీవితాలను చిత్రిస్తూ తీసిన కథ – ఇప్పుడు కూడా అది చూస్తూ ఉంటే, అతి సహజమైన, పక్కింటి ఎదిరింటి (అంతెందుకు, మనింటి) కథలాగే ఉంటే, ఎవర్గ్రీన్ అనక వేరే ఏమనను?
కథ మొదలైన పెళ్ళిచూపుల సీను – పదిహేనేళ్ళ క్రితం పెళ్ళిచూపులు అలా జరిగే అవకాశం ఎంతుందో మరి ఇప్పుడైతే, కొన్ని కుటుంబాల్లో ఉండొచ్చు గానీ. సరే, అలా అయితే, ముందు చెప్పింది మారుస్తున్నాను – అప్పుడు ఏ గ్రీనో నాకు తెలీదు కానీ, ఇప్పుడు చూస్తే, ఎవర్గ్రీన్ అనిపించింది. అప్పటికి అలాంటి దృశ్యాలు అసహజం అనిపించి ఉండొచ్చు – నేను ప్రైమరీ స్కూల్లో ఉండేదాన్ని కనుక, ఆట్టే తెలీదు జనం స్పందనలు.
పెళ్ళిసీన్లో పాట – “శ్రీకారం చుట్టుకుంది పెళ్ళి పుస్తకం – ఇక ఆకారం దాల్చుతుంది కొత్త జీవితం” అని మొదలై, “తల మీద చెయ్యి వేసి ఒట్టు పెట్టినా…తాలి బొట్టు మెడనుకట్టి బొట్టు పెట్టినా… సన్నికల్లు తొక్కినా సప్తపది మెట్టినా… మనసు మనసు కలపడమే మంత్రం పరమార్థం…” – అని పెళ్ళి తంతుని విశ్లేషించి, “అడుగడుగున తొలిపలుకులు గుర్తు చేసుకో.. తడబడితే పొరబడితే తప్పు దిద్దుకో… ఒకరినొకరు తెలుసుకుని ఒడిదుడుకులు తట్టుకుని…మసకేయని పున్నమిలా మనికినింపుకో…” – అని ముగించినప్పుడే, ఈ సినిమా ఫిలాసఫీ, అలాగే, పెళ్ళి కాబోతున్న వారికి కావాల్సిన తొలి ఉపదేశం చెప్పారు.
ఇదే అర్థం సినిమా ఆద్యంతమూ కనిపిస్తూనే ఉండింది. అదేలెండి, నేపథ్యంలో పాటా, సంగీతం తదనుగుణంగా వినిపిస్తూ ఉంటాయి అనుకోండి. “జగదానంద కారక” – వస్తున్నప్పుడు, గుమ్మడి ఇంట్లోకి వస్తున్నాడని కారు చప్పుడు ద్వారా తెలియగానే, ఆయన భార్య గబగబా లేచి వెళ్ళి, ఆయనకి మంచినీళ్ళందించి, క్షేమసమాచారాలడిగి, ఆ తర్వాత మళ్ళీ పన్లో పడ్డం – అదీ టిపికల్ ఇండియన్ వైఫ్! ఆయన వచ్చేంత దాకా కూడా, మనసులో కొంత ధ్యాస తలుపు వైపు, ఓ చెవి కారు శబ్దం వినేందుకు – ఒక్క డైలాగన్నా లేకుండానే, భార్య అన్న మనిషి భర్త గురించి ఎంత ఆలోచిస్తుందో చెప్పారు – నాకు చాలా నచ్చింది.
అలాగే, రాజేంద్రప్రసాద్, దివ్యవాణిల మధ్య ఉండే కష్టాల్, నష్టాల్, కోపాల్, తాపాలే కాదు – నవ్వులు, ఆనందాలు : అన్నీ చాలా సహజంగా అనిపించాయి. సినిమాల్లో దైనందిన సంగతుల్ని చూస్తే, లాజికల్లీ స్పీకింగ్ బోరు కొట్టాలి – ఎందుకంటే, అవన్నీ మనం రోజూ చూశేవే కనుక. కానీ, ఇక్కడ బోరు కొట్టలేదు. ఎందుకంటే, చూపించింది బాపూ కనుక. రాసింది రమణ గారు కనుక 
ఒక్కో చోట – కళ్ళతో సంభాషించుకోడం, మౌనం మాట్లాడ్డం – ఎంత బాగా చూపుతారంటే – అసలు మాటెందుకు మనిషికి? మాట ఉంటే మాత్రం ఇంత అందంగా సంభాషించగలదా? అనిపిస్తుంది. అలాగే, అందరిళ్ళలో కనబడే కథని, చక్కటి ఎంటర్టైనింగ్ హాస్యంతోనూ, కొంత డ్రామాతోనూ మేళవించి – మొత్తానికి సినిమా కథ గా చేశారు అనమాట. ఇలాంటప్పుడే అనిపిస్తూ ఉంటుంది – ఓ కథని సినిమా తెరపై చూపాలంటే – ఎంత తతంగమో కదా..అని. అంతే కాదు, ఓ నిజజీవితపు కథని ఎంత డ్రైగా తెరపై చూపొచ్చో, అలాగే జనాల్ని కట్టిపడేశేంత పట్టుతో కూడా చూపవచ్చు అనిపిస్తుంది.
మన కథలో అన్ని రకాల పాత్రలూ. హీరో-హీరోయిన్ల మధ్య అపార్థాలు కలగడానికి కావాల్సినంత అవకాశం. శుభలేఖ సుధాకర్, రావికొండలరావులు ఒక్కో సందర్భంలో దివ్యవాణితో (పాత్రలే!) ప్రవర్తించిన పద్ధతి – అది కూడా వాస్తవ జీవితానికి చాలా దగ్గర్లో ఉన్నట్లు తోస్తుంది నాకు. అయితే, ఇదే ఇంకో రకం దర్శకుడు తీసి ఉంటే – ఒకటి: పరమ నెగిటివ్ గా, జీవితంలో ఇలాంటివి తప్ప ఏం ఉండవు అన్నట్లు చూపుతారు. రెండు – ఆశ్లీలంగా చూపిస్తారు. (అలా చూపగల దర్శకులు ఉన్నారు కానీ, నేను పేర్లు చెప్పను) కానీ, ఈ సినిమాలో అలా కాదు : కాస్త తెరకింపుగా (అలాంటి పదమేదీ లేదు) గా చూపారు. కొన్ని వాస్తవ కథనాలకి సీరియస్ నెస్ నిజంగానే అవసరం – కాదనను కానీ, ఇలాంటి కథలకి ఈ మార్కు కథనమే నప్పుతుంది అని నా అభిప్రాయం.
ఒకచోట దివ్యవాణి అంటుంది – మనం పెళ్ళి చేస్కునే ముందు ప్రేమించుకున్నామా? ఆర్థిక ఈక్వేషన్లు చూస్కున్నాం కానీ – ఇలా ఏదో. ఎంత నిజం! ఒక తరంలో ఇద్దరూ ఉద్యోగులున్న వారి మధ్య పెళ్ళిళ్ళు అధికశాతం ఇలాగే జరిగేవి. ఇప్పటికీ జరుగుతున్నాయి. జీవితాల్లో డబ్బు అవసరాలు-అభిమానాలు-స్నేహాలు-అనుమానాలూ – వీటి మధ్య ఉండే ఈక్వేషన్లు పేరామీటర్ weights మారతాయి తప్ప – ప్రతి ఒక్కరికీ ఉండేవే. గుమ్మడి-ఝాన్సీ ల మధ్య సంబంధం ద్వారా, మన హీరో-హీరోయిన్లు ఎప్పటికప్పుడు వీళ్ళ చిన్నప్పటి కథ వినడం – ఎక్కడికక్కడ పెద్దవాళ్ళు కొత్త దంపతులకి – “మా పెళ్ళైన కొత్తల్లో…” అంటూ చెప్పే అనుభవాల సారమే… అందుకే, మన పెళ్లిళ్ళ కథ ఇది. మన జీవితాల కథ ఇది.
“అమ్మకుట్టీ…”, వనభోజనాల పాట, “సరికొత్త చీర..” , “కృష్ణం కలయసఖి సుందరం”, “హాయి, హాయి శ్రీరంగ సాయి” – ఏ పాట ఐనా, దాని అందం దానిదే. ఏదీ ఒకసారి వింటే వదల్లేము, ఓసారి చూస్తే, చూడకుండా ఉండలేము. అలాగే, సినిమాలో వివిధ సందర్భాల్లో వచ్చే నేపథ్య సంగీతం – అక్కడ సంభాషణలు ఎందుకు అనవసరమో చెబుతుంది (మౌనం మాట్లాడినట్లే, సంగీతం మాట్లాడుతుందిక్కడ). ఆహా, పాడిన విధానం కానీ, చూపిన విధానం కానీ, రాసిన పదాలుకానీ, కూర్చిన సంగీతం కానీ – అద్భుతం!
ఇలాంటి సినిమాలు మళ్ళీ వస్తాయో రావో 
కథలు లేకపోడం కాదు విషయం. కథలకేమీ – బోలెడున్నాయి మన తెలుగులోనే. ఇలా తీయాలి కదా ఆ తీసేవారు…ఇలాంటి డైలాగులు రావాలి…ఇలాంటి నటులు కావాలి…ఇలాంటి సంగీతం కావాలి… టోటల్ గా ఇలాంటి టీం వచ్చి మళ్ళీ తీయాలి. వీళ్ళే తీసినా మళ్ళీ ఇలా తీయలేరేమో….
వెంకట్ నవతరంగం 
అతిథి 
మహేశ్ కుమార్ K 
జోశ్యుల సూర్యప్రకాశ్ 
సౌమ్య V B
Phanindra says:
వ్యాసం రాసిన తీరు చాలా బాగుంది. అది కాక నాకూ ఈ సినిమా తెగ నచ్చిన వాటిల్లో ఒకటి కావడం వల్ల బద్ధకాన్ని పక్కన పెట్టి ఈ కామెంట్ రాస్తున్నాను
మా బాబయ్య బాపూకి వీర fan. అతను ఒకటి రెండు సార్లు అన్నాడు – పెళ్ళి పుస్తకం, మిస్టర్ పెళ్ళాం part-1, part-2 లాటివి. ఒకటి పెళ్ళైన కొత్తల్లో భార్యాభర్తల గురించి అయితే, ఇంకోటి పెళ్ళై పదేళ్ళై, కొత్తదనం పోయి, దైనందన జీవనంలో పడిపోయిన భార్యాభర్తల గురించి అని. ఎంత కరెక్టు! అందుకే నేను నా స్నేహితురాలు ఒక అమ్మాయి పెళ్ళికి ఈ రెండు సినిమాల CDs గిఫ్ట్గా ఇచ్చాను.
కథా, కథనం, సంగీతం (మామ). సాహిత్యం (ఆరుద్ర), మాటలు (రమణ), నటులు (రాజేంద్రప్రసాద్, గుమ్మడి etc) అద్భుతంగా కుదిరిన ఇలాటి సినిమా మళ్ళీ ఇప్పుడు రావాలంటే కొంత కష్టమే. ఈ మధ్య కాలంలో బాపూ తీసిన సినిమాలు (రాధా గోపాళం, సుందరకాండ) చూస్తే గతకాలపు పస తగ్గిన చాయలు కనిపించాయ్.
Venkat Balusupati says:
సంధ్య గారు ..
పెళ్ళీ పుస్తకం నిజంగా..
ఎప్పటికి ఓ మంచి మూవినే…
ఆత్మ వున్నకథ కి మరణం వుండదంటారు గా..
మీ విశ్లేషణ ఉత్తమంగా ఉందండీ…..
pappu says:
హ్హహ్హహ్హ…మంచి సినిమాని గుర్తు చేసారు సౌమ్య గారు(అసలు మర్చిపోతేగా అయినా పర్లేదు అలానే అంటాను ఇంకోలా అనలేక).
“బాసిణిలు,మగాడిదలు హ్హహ్హహ్హ”.రమణగారు కేక.
జనాలు చూస్తున్నారు కాబట్టి మేము తీస్తున్నాము అంటారు చెత్త సినిమాలు తీసే నిర్మాతలు కూడా.మనకి వేరే దిక్కులేక చూస్తున్నాము అని మనం అనుకుంటున్నాము(మా?)తప్పదు మరి.
మంచి సినిమాలు జనాలు చూస్తే తియ్యడానికి మేము తయారుగానే ఉన్నాము అంటారు కానీ తీసే ఒక్క నిర్మాత కూడా కరువైపోయాడు ఈ రోజు.తీయగలిగే దమ్మున్న దర్శకులు ఉంటే ఉండి ఉండవచ్చు కాని పెట్టుబడి పెట్టే నిర్మాత లాభాపేక్షతోటే ఉంటాడు కాబట్టి సినిమా వ్యాపారమే అయిపోయింది.కళ కలగానే మిగిలిపోతోంది.
అందుకే అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి సినిమాలు చూస్తూ ఆనందిచెయ్యడమే.
వేణూశ్రీకాంత్ says:
చాలా మంచి సినిమా మళ్ళీ గుర్తు చేశారు. నేనూ మొన్నీమధ్యనే ఏదో టివీ వాళ్ళు వేస్తే చూశాను.
“వీళ్ళే తీసినా మళ్ళీ ఇలా తీయలేరేమో.” ఇది మాత్రం నిజమనిపిస్తుంది బాపు, వంశీ, ఈవివి ల కొత్త సినిమాలు చూస్తే.
అరిపిరాల says:
పెళ్ళి పుస్తకం, మిస్టర్ పెళ్ళాం, రాధాగోపాళం సినిమా సీడీలు + యండమూరి “జీవితంలో భాగస్వామ్యం”
ఈ సెట్టు చాలా మంది నవదంపతులకి బహుమతిగా ఇచ్చాను..!!
ప్రవీణ్ రంగినేని says:
సంభాషణలు భలే ఉంటయి!
ఒక టీ, నాకో “టీ”, ఇంకో “టీ”
ఎందుకొచ్చిన కొచ్చిన్!
K మహేశ్ కుమార్ says:
ఈ సినిమా లోని “పెళ్ళి(డీల్)చూపుల” సీన్ మధ్యతరగతి మనసుల్లోని భావాలకి అద్దంపడితే, రాజేంద్రుడి నటన దానికి జీవం పోసింది. అఫ్కోర్స్, ‘దివ్యవాణి’ కూడా చాలా బాగా “కాంప్లిమెంట్” చెసిందని ప్రత్యేకంగా చెప్పాల్సిన పనిలేదనుకోండి. ఇక టైటిళ్ల మధ్య జరిగే ‘పెళ్లి’ ,దాంట్లో నాయిక నాయకుల మధ్య జరిగే “రొమాన్స్” తెరపై కవిత్వమేకానీ “స్క్రీన్ ప్లే” మాత్రంకాదని వేరేచెప్పాలా? పాత “మిస్సమ్మ” సినిమాకి ప్రేరణగా తీసిన ఈ సినిమాలో, భార్యాభర్తల మధ్య గొడవలు, అనుమానాలు,ప్రేమలు,ఆప్యాయతలు,ఉక్రోషాలు ఇలా అన్ని రసాలనూ అవలీలగా పోషించడం “డాక్టర్” రాజేంద్రప్రసాద్ కే చెల్లు. ఒక్కోసారి దాదాపు చిన్నపిల్లల్లా హీరోహీరోయిన్లు “గిల్లికజ్జాలు” పెట్టుకుంటుంటే చూసి చిన్నపిల్లలవని ప్రేక్షకుడు లేడు. ఇక్కడ సినిమా గొప్పదో, దాన్ని పండించిన నటులు గొప్పవాళ్ళొ చెప్పడం మహాకష్టం.
http://navatarangam.com/2008/04/rajendra-prasad-2/
Vasu says:
ఇది అన్యాయం సౌమ్య గారు. నేను సరిగ్గా ఈ సినిమా మీదే ఇలాటి వ్యాసం పంపిద్దామని ( సగం రాసి బద్దకించేసా ) అనుకుంటూంటే మీరు సరిగ్గా అలాటిదే పంపేసారు. మొదటి నాలుగు లైన్లు చదవగానే ఈవిడ నా వ్యాసం ఎప్పుడు చదివారు అనుకున్నాను
. వ్యాసం బావుంది.
Satish Kumar Kotha says:
ఎవరో అన్నట్టు మౌనం అందంగా తలదించుకుంటే అది సంగీతం అయిందట. మౌనంలోని అందాన్ని, (ప్రత్యేకించి కళ్ళతోనే హావభావాలని పలికించిన దివ్యవాణి) సంగీతంలోని చాతుర్యాన్ని, (సింపుల్ సరాగాలతో వనభోజనాల పాట….)ఎంతో అందంగా తెరకెక్కించిన చిత్రాలలో ఇది కలికితురాయి అనటం అతిశయోక్తి కాదేమో. “నారాయణ మంత్రం”-”నమ్మకం” కాన్సెప్టు, కీ.మో.జీ పాత్ర, రావి కొండల్రావు గారి మూగవార్తలు (నాకు అలా అనిపించి నవ్వు వచ్చేది, ఇట్స్ జస్ట్ పర్సనల్ ఒపీనియన్), డాన్సునీ షటిల్నీ మిక్స్ చేయటం, తరువాత దివ్యవాణి చపాతీ తో రాజేంద్రుని ఎక్కిరించటం/ఉడుక్కోవటం, “అలా చేయొద్దన్నానా నాకు చిరాకు” సన్నివేశం, బాస్ కుట్టి ఇంటికొచ్చినప్పుడు దివ్యవాణి భజన చేస్తున్నట్టు రాజేంద్రునికి కనిపించటం, పెళ్ళి ఫోటో మన పెళ్ళి ఫోటొ… బొట్టూ, కాటుక అడ్వర్టిజుమెంటు లా దివ్యవాణి గాత్రం….అబ్బ ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే అసలు వ్యాసం కంటే నా ఆవేశం ఎక్కువవుతుంది…
సౌమ్య గారు, ఓ మంచి చిత్రాన్ని కళ్ళముందు మళ్ళీ కదిపినందుకు మీకు మంగిడీలు
టి.యస్.కళాధర్ శర్మ says:
పెళ్ళిపుస్తకం గురించి ఎంత వ్రాసినా తక్కువేనేమో. ఎందుకంటే వున్న పాత్రలు అన్నీ సమర్థవంతంగా కుదరడం వాటిని బాపు రమణ గారలు తీర్చి దిద్దిన తీరు అద్భుతం. అన్ని పాత్రల్లో మనల్ని మనం ఊహించుకుంటుంటే కలిగే ఆనందం వర్ణనాతీతం. దివ్యవాణి అందం,అభినయం మరపురానివి..ఇక శ్రీకారం చుట్టుకుంది పాట చిత్రీకరణ ఎన్నిసార్లు చూసినా
మళ్ళీ మళ్ళీ చూడబుద్ది పుడుతుంది.
బాపు,రమణ,రావికొండలరావు, అందరికీ గుర్తు చేసిన సౌమ్య గారికి గూడ
అభినందన మందారాలు.
జగన్ మోహన్ says:
కథ పరం గా ఈ సినిమా లో అందరూ అనే గొప్పతనం ఏమీ లేదు. గుమ్మడి దంపతులు
వాళ్ల కి పెళ్లి పట్ల వున్న అభిప్రాయాల నీ, వాళ్ల అనుభవాలని విడిపోయిన ఈ జంట కి వివరించటం తో వీళ్ల లో మార్పు వచ్చేస్తుంది.కథ లోని పాత్రలు ఓ పావుగంట ఉపన్యాసం తో రియలైజ్ అవుతున్నాయంటే, ఇక కథ లో రచయిత గొప్పతనం ఏముంది,,అపలు అప్పటిదాకా కథ ను ఏదో ఒకలా నడిపించటం ఎందుకు.
v.prathap reddy says:
thax 4 rememberng such a grt mve nce again