మన తెలుగు సినిమాలు ఇలా యెందుకు చచ్చాయి అంటే …!
నేను ఇక్కడ ఎప్పటి నుంచో సభ్యుడనే అయినా వారానికోసారి కొన్ని వ్యాసాలు చదువుతున్నా , కామెంట్ రాయడం చాలా అరుదు. ప్రధాన కారణం అట్టే చర్చల్లో ఉండటం నాకు నచ్చదు. కానీ ఇవ్వాళ అబ్రకదబ్ర అనే సభ్యుడు వ్రాసింది చర్చించక ఉండలేని అంశం. ఆ వ్యాసంలో చెబుతున్న పాయింట్లు నిజమే అయినప్పటికీ… నిందలను మాత్రం ఒప్పుకోలేకున్నాను
“ప్రేక్షకులు ఇలాంటి సినిమాలే కోరుకుంటున్నారు కాబట్టి ఇవే తీస్తున్నాం” అనే తెలుగు సినీ దర్శక, నిర్మాతల భావదారిద్ర్యాన్ని చూస్తే, చాలా జాలేస్తుంది. పోనీ, తెలుగులో ఎప్పుడో ఒకసారి ఏదో కొద్దో, గొప్పో మంచి చిత్రం వచ్చిందని ఆనందపడినా, తర్వాత అది ఏ పరభాషనుంచో దిగుమతి అయిందని తెలిసి, మన గొప్పదనమేం లేదని తెలిసి నిరాశ కలుగుతుంది.
నేను ఇంతవరకూ తెలుగులో దర్శకుడినీ నిర్మాతనూ కాకున్నప్పటికీ ఆ రెండూ అయేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నవాడిగా .. ఈ ఆరోపణను గర్హిస్తున్నాను ( మరీ గ్రాంధికం భాష అనుకోకండి….యేదో ఫ్లో లో వచ్చేసింది )
దాదాపు సంవత్సర కాలంగా… నేను అనుకున్న బడ్జట్`లో సినిమా తీద్దామనీ ప్రయత్నిస్తున్న కుదరడం లేదు. కారణం :
1.నా స్వంత కథలు బడ్జట్ పతిమితుల్లో ఇమడకపోవడం.
2. ఇమిడినవి చాలా ” కాంప్లెక్స్” కథలు కావడంతో ,విన్నవారు..మొదట్లో ఇంత బరువైన కథలు వొద్దని హెచ్చరించడం ( హెచ్చరికలకు కారణం…డబ్బులు , రిటర్న్స్ మాత్రమే కాదు : అటువంటి కథలకు సరిపడె నటీనటుల కొరత , మార్కెటింగ్ అంశాలు వగైరా )
3. వేరే రచయితల కథల కోసం ఎన్నెన్నో చదవినా ఫలితం శూన్యం ( తెలుగులో రచనా వ్యాసంగం , లిటరేచర్ దాదాపు చరమాంకంలో ఉంది.. ఇది చేదు నిజం ) మన పాపులర్ రైటర్ల కథలు జేంస్ హాడ్లీ చేస్జ్ నుంచి కాపీ కొట్టడం నుంచి రకరకాల కాపీలే ఇస్తున్నరు. అసలు ఈ రోజు… తెలుగులో… మంచి రచయితలు.. ఒక పదిమంది పేర్లు చెప్పండి. పది ఒద్దు.. ప్రొఫెషనల్ రైటర్ ఒక్కరు చెప్పండి . కాపీలు వ్రాసే యండమూరి / మల్లది లాంటి వాళ్ళు కూడ వ్యక్తిత్వ వికాస పుస్తకాలు వగైరా అంటు నిష్క్రమిస్తున్న సాహిత్య స్థితి మన తెలుగుది.
యే భాషలో సాహిత్యం చస్తుందో మిగతా అన్ని కళలూ అలాగే చచ్చిపోతాయి.
ప్రతి టీవీ చానెల్`లోనూ.. నృత్య ప్రదర్శన అంటే సల్సాలు / హిప్ డ్యాన్సులూ .. గాత్ర/సంగీత ప్రతిభ అంటే సినిమా పాటలే… (99% ఇలాంటివే… 1%అప్పుడప్పుడు జానపద గీతలు.. దూరదర్శన్`లో అయిటె అందరూ నిద్రపోయాక రాత్రి రెండు గంటలప్పుడు క్లాసికల్ కార్యక్రమాలు ఉంటాయి అనుకోండి )
చిత్ర కళ అసలు ఎవ్వరైనా పట్టించుకునే స్థితిలో ఉందా? బాగా ఉన్నవాళ్ళకయితే ఆర్ట్ స్కూల్ వెళ్ళి ఫారిన్ వెళ్ళే చాన్సు ఉంటుందేమో కానీ ( అలా వెళ్ళేవాళ్ళూ తక్కువే ) కానే..సామాన్యుడికి అసలు పెయింటింగ్ అంటే తెలుసుకునే చాన్సు ఉందా ?
సాహిత్యం , సంగీతం , నృత్యం, చిత్ర కళ….ఇవన్నీ కలిసి…ఒక కథను చెప్పడమే సినిమా.
ఈ మిగతా కళలన్నీ తమ ఆస్థిత్వాన్ని కోల్పోతున్న మన దేశ / రాష్రాల్లో… సినిమా మటుకు ఎలా “మనది” అనిపించికుంటుంది ?
ఈ మధ్య కొందరు నవతరంగం సభ్యులను కలిసినప్పుడు ఇదే మాట వచ్చింది.. హైద్రాబాదులో సాల్సాల మీద ఉన్న మోజు కూచిపూడి మీద లేదెందుకు ? మరి పక్క రాష్త్రమయిన తమిళ్నాడులో ఎలా కుదురుతోంది అంటె , అక్కడ ఇప్పటికీ లిటరేచర్ ఉంది. ప్రతి శుక్రవారం హిందూ దినపత్రికలో కొత్తగ విడుదలయ్యే పుస్తాకల లిస్టు చూడండి. యేవేవో కొత్త కొత్త కథలూ , నవలలు. అవి ఆంగ్లంలోకి తర్జుమా అవుతాయి కూడా. కళ క్షేత్ర లాంటి నృత సిక్షణా సంస్థలన్నీ అక్కడే ఉన్నాయి . కర్నాటిక్ నేర్చుకునేవారిని అక్కడ గేళి చెయ్యకపోగా గౌరవిస్తారు. మంగళంపల్లి బాల మురళీ కృష్ణ లాంటి వారు ఒకప్పుడు ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లో కళాకారులకు గౌరవం లేదని ఇక్కడ కచేరీలూ చెయ్యనన్న ఉదంతం విని ఉంటారు ( ఆయన తెలుగు వాడియినప్పతికీ ) అదే తమిళ్నాడులో మరో పక్క… ర్యాప్ సంగీతమూ వచ్చింది. కానీ తేడా యేమిటంటే .. ఒక కొత్త సంస్కృతిని ఆహ్వానించడం , మోజు పడడం , అనుకరించడం అతి సహజం. కానీ తమ స్వంత సంస్కృతిని యేవగించుకుని కాదు. తమిళ్`లో ర్యాప్ సంగీతాన్ని అందుకున్న … సాహిత్యమ తమ వ్యవహారిక తమిళంలోనే అందించి ఒక సాంస్కృతిక సంగమం చేసారు. మనవాళ్ళు ఆ సంగమం మాట మరిచి పూర్తిగా ఆ నది నీటికే అలోవాటు పడుతున్నరు.
మన సంస్కృతిని యేవగించుకుని పాశ్చాత్య సంస్కృతికై అర్రులుజాస్తున్న జనాన్ని మెప్పించడం అంటే చా………ల కష్టం.
కానీ అసంభవం మాత్రం కాదు.
అటువంటిది సినిమాల్లో జరగాలి అంటే… మంచి కథకులే రావాలి.
దర్శత్వం అంటే కథ/మాటలు/స్క్రీన్ ప్లే అనే నాలుగూ కలిసిపోయిన ఈ ఇండస్ట్రీలో అది జరగడం లేదు.
ప్రపంచ సినిమల్లో నేను అభిమానించే దర్శకుల్లో చాలా మంది స్వయంగా కథకులు కారు. సత్యజిత్ రే ను ప్రపంచానికి పరిచయం చేసిన పథేర్ పాంచాలీ ఆయన కథ కాదు. నా అభిమాన దర్సకుడు హిచ్`కాక్ దాదాపు తన క్లాసిక్ చిత్రాల్లో యే ఒక్కదానికి కథ / స్క్రీన్ ప్లే రాయలేదు.
కానీ… ఇక్కడ పరిస్థితి వేరుగా ఉంది. కథ చేతిలో ఉన్న ప్రతివాడు ఆ కథను తాను తప్ప ఇంకెవరూ తీయలేరు అనుకుంటారు.
పోనీ ఆ కథలు అయినా బావుంటాయా అంటే… అతిశయోక్తిలా అనిపించినా , నెలక కనీసం 20 కథలు వింటాను నేను… ఎవ్వరెవ్వరి నుంచో , మొహమాటానికి కూడ బావుంది అని చెప్పలేనటువంటివి.
కొన్ని బావున్నా… బడ్జట్ సరిపోని స్థితి.
బడ్జట్ అనేది అన్నిటిలోకి పెద్ద లిమిట్ .
ఇక…కొన్ని కథలు బడ్జట్ సరిపోయినా , ఇక్కడ పేద్ద ప్రాబ్లం . మన ప్రేక్షకుల పల్స్ ( మీ మాటల్లో చెప్పాలి అంటె… టార్గెట్ ఆడియన్స్ ) లేని స్థితి కొన్ని కథలకు.
ఉదహారణకు :- ప్రీ మ్యారిటల్ సెక్స్ , వివాహేతర సంబంధాలు వగైరా అంశాలు అసలు టచ్ చేసే ధైర్యం లేదు. యస్ … ధైర్యం లేదు….. ఎందుకంటే ఎక్కడ అసభ్యత అని బ్యాన్ చెయ్యమని ఎవ్వడు గొడవ పెడతాడొ అని భయం. భావ ప్రకటనా స్వేచ్చ మనకు తక్కువే.
కొన్ని ఉదాహరణలు చెబుతాను :
“చిత్రం”అనే ఒక సినిమా . అప్పట్లో పెద్ద దుమారం లేపితే యేమిటా అనుకున్నను. నాకయితే ఆ కథలో ఏమీ తప్పు అనిపించలేదు. ఆఫ్కోర్స్ , ఒక పాట కొంచెం అదోలా తీసినా , కథకోసం అక్కడ అది అవసరమే. అదే ఇంగ్లీషులో అయితే… సెక్స్ సన్నివేశమే చూపించగలిగే స్వేచ్చ ఉంది. కానీ కథాంశంలో యేం తప్పు ఉందని అంత గొడవ అయ్యింది ?? అదే దర్శకుడు తేజ ఆ తర్వాత సినిమాల్లో కాలేజ్ లెక్చరర్ పాత్రలను వ్యాంపుల్లా చిత్రీకరించి, స్టూడింట్లు ఆ లేడీ లెక్చరర్ల అంగాంగాలను తాకే ప్రయత్నాలు చేసి సుఖించే జుగుప్సాకరమైన సన్నివేశాలు తీస్తే ప్రేక్షకులు బ్రహ్మ రధం పట్టారు. అప్పుడు మీడియా కూడ పల్లెత్తు మాట అనలేదు.
ఇదెక్కడి హిపోక్రసీ ?
ఈ మధ్య ఓ సినిమాలో బ్లూ ఫిలిం చూసి హీరో హీరోయిన్`ను ముద్దు అడగడం… అది సున్నితమైన సీన్ అంటే నాకు మతిపోయింది. బ్లూ ఫిలిం చూస్తే కలిగేది లస్ట్. ” ఆ కోరిక” క్యారెక్టర్`కు పుట్టింది అని నిజాయితీగా చెప్పలేని స్థితిలో మన సినిమా ఉంది. హిందీలో ” దెవ్ డి ” చిత్రంలో ఇటువంటి సన్నివేశమే వస్తే మన సెన్సారుకు అందకుండా ” సజెస్టివ్”గ కొంత ధైర్యంగా చూపించగలిగారు. కాని తెలుగులో అది కూడ ఒప్పుకుంటారని నాకు నమ్మకం లేదు. సెన్సారు ఒప్పుకున్నా, యేదో గొడవ చెయ్యాలి అనుకునే చిన్న చిన్న సంఘాలు , వాటికి పెద్దపీట వేస్తూ థర్టీ మినిట్స్ ప్రోగ్రాములు చేసే మీడియా చానల్సు కలిసి ఇదొక అశ్లీల చిత్రం అనే ముద్ర కొడతాయి.
చాలామందికి లాగానే.. నాకూ పోసాని కృష్ణ మురళి ఎక్సెంట్రిక్ యాక్టింగ్ నచ్చదు. కానీ ఒకనాడు ఒక ఇంటర్వ్యూ చూసా : మనిషి తరహా నాకు నచ్చకపోయినా అతని మాట నిజం కాదు అనలేకున్నాను . వినదగునెవ్వరు చెప్పిన..
” వినాయకుడు సినిమాలో హీరోయిన్ ‘బిఛ్’ అనే మాట అంటుందట (నాకు గుర్తు లేదు ) .. అ మాటకు అభ్యంతరం చెప్పని సెన్సారు , మహిళలు నా సినిమాను ఎందుకు అంటారు. ” అని తన స్టైల్లో ఊగిపోయాడు.. ఆ ఊపును ఇగ్నోర్ చేసి మాటను ఆలోచించండి…
తొలి తెలుగు నవల కన్యాశుల్కంలో “లంజ” ” లంజ ముండ” అనే మాటలు విరివిగా ఉంటాయి. ఎందుకంటే అదే వ్యవహారిక భాష కనుక.
“ఆవకాయ్ బిర్యానీ ” సినిమా తీసిన అనీష్ కురువిల్లా అనే దర్శకుడు అంతకు మునుపు అనే ఒక సినిమా తీసారుట ( నేను చూడలేదు ఆ సినిమా ) అందులో తెలుగులో బూతులు విచ్చలవిడిగా ఉన్నాయని ఎవరో గొడవట. నాకయితే అవే బూతులు ఇంగ్లీషులో చెప్పి ఉంటే … అని పొగిడి ఉంటారేమో అనిపించింది.
చలం కావొచ్చు , తిలక్ కావొచ్చు , శ్రీపాద సుబ్రమణ్య శాస్త్రిగారు కావోచ్చు… వాళ్ళ అత్యుత్తమ కథల్లో కూడా… అవసరానికి యే భాష మాట్లాడాలో ఆ భాషే వ్రాస్తారు.
కానీ ఇప్పుడు మనం ఆ స్థితిలో ఉన్నామా ??
ఇప్పుడే ఇదే సైటులో కమీనే రివ్యూ చదివాను.హిందీలో ‘కుతియా’ – bitch అనే మాటను తెలుగులో అనువదించడానికి రచయిత (మహేష్ గారు) ఇబ్బంది పడ్డారు.
మనం రోజూ మాట్లాడుకునే భాషనూ కూడా ఒక సినిమాలోనో / నవలలోనే వాడలేని స్థితి మనది.
పోనీ… ఒక ఇరాన్ దేశంలోలా కఠినమైన సెన్సారు వ్యవస్థా అంటే అదీ కాదు.
అప్పుడెప్పుడో.. “సై” అనే సినిమా గురించీ ప్రముఖ తెలుగు సినిమా వెబ్ సైటు ( పెరు చెప్పడం లేదు , ఎందుకంటే మనకు భావ ప్రకటనా స్వేచ్చ తక్కువ కదా ) అయిన పనిలెనిమెదడు…లో ఆ సినిమా గురించి రాస్తారు :- మధ్య వేలు చూపించడం , ఎఫ్ పదం వాడటం , హిప్ డ్యాన్సులు వగైరాలతో ఆ చిత్రం కొత్త పంథాను తొక్కిందట. నేను ఆ సమీక్షకుడుని తప్పు అనలేను. ఎందుకంటే మన జనం నర నరానా అదే శైలి .
చిరుత సినిమాలో అనుకుంటా, హీరోయిన్ విలన్ కేసి మధ్య వేలు చూపిస్తే అతనొచ్చి ” నాకూ అదే కావాలి వస్తావా ” అనే సన్నివేశం ఉంది. ఇవన్నీ ప్రజలు మన సంస్కృతి అనుకున్నప్పుడు ,అందులో తప్పు లేదు.. కానీ స్వంత భాషలో మాత్రం చిన్నపాటి బూతు స్క్రీన్ మీద రాకూడదట.
ఇక్కడ అంశం , కేవలం బూతూ మాట గురించి కాదు. ఇప్పటికీ మన సినిమాల్లో హీరో హీరోయిన్లు ఎంత ప్రేమించుకున్న డ్రీం సాంగ్సులో ఎంత విచ్చలవిడిగా దొర్లినా, కథ ప్రకారం, ఇద్దరూ వర్జిన్స్ అయితేనే …అది కుటుంబ సమేతంగా చూడదగిన చిత్రం అంటారు.
నిజ జీవితంలో మన చుట్టూ ఎన్నో పాత్రలూ , ఎన్నో జీవితాలూ ఉన్నా, అవి తెలిపే నవలలు / కథలు లేనంత కాలం… తెలుగు సినిమా పరిస్థితి ఇంతే .
తెలుగే కాదు యే భాష / సంస్కృతిలోని యే కళ అయినా సమాజం నుంచి పుడుతుందే కానీ సమాజం అవతలినుంచి వచ్చే యేలియన్ కాదు.
ఒక వేళ మిగతా భాషల నుంచి అరువు తెచ్చుకున్న కథలు అయినప్పటికీ , అవి మన ప్రేక్షకుల హిపోక్రిసీకు అందుతాయి అనుకుంటేనే ఎవ్వరైన అడాప్ట్ / కాపీ చేస్తారు.
ఈ వ్యాసం అంతా చదివి ఆనక ఇక మన తెలుగు సినిమా స్థితి ఇంతేనా అని నిరాశపడకండని నా మనవి. ప్రతిదానికీ ఒక టైం వస్తుంది…
ఒకప్పుడు జంధ్యాల గారు అద్భుతమైన కథకులు / స్క్రిప్త్ రైటర్ . తెలుగులో ఆఖరుగా చూసిన క్లాసిక్స్ అనిపించుకున్న కె. విశ్వనాథ్ గారి చిత్రాల్లో ఎక్కువవాటికి జంధ్యాలగారి సహకారం ఎంతో ఉంది. ఆన్ స్క్రీన్ క్రెడిట్స్`ను పట్తించుకోకుండా .. కేవలం సినిమా / కథ మీద పిచ్చి ప్రేమతో పనిచేసిన ఆరుద్ర లాంటివారెందరో . ఈ మధ్యే ముళ్ళపూడి రమణగారి కోతి కొమ్మచ్చిలో ఒక ఉదాహరణ: ఆయన వ్రాసిన ఒక స్క్రిప్ట్ వర్షన్ కు పేరు నా పేరు పడకపోయినా ఫర్లేదు ఆరుద్రగారి పేరే వేయండి అన్నారుట. ఇప్పుడు సినిమాల్లో అలా రచయితలు ఎవ్వరూ లేరు. ఒక “లైన్” అనుకోవడం , ఇద్దరు-ముగ్గరు స్నేహితులతో కూర్చుని ఆ “లైన్” ను సీన్లతో నింపడం . కథ-మాటలు-స్క్రీన్ ప్లే అంటూ ఒకరి పేరే వేసుకుని మిగతవారిని అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్లు అని చెప్పడం. అసలు రచన వేరు , దర్శకత్వం వేరు అనుకునే స్థితిలో లేరు ఎవ్వరూ .
తెలుగులో మంచి కథలు / కథకుల కోసం వెదుకున్న దర్శక / నిర్మాతలకేమీ కొదవ లేదు. ఇప్పటివరకూ మన భాషలో వచ్చి సినిమాకు సరిపోతాయి అనే పాత కథ కావొచ్చు లేదా స్వీయ కథ కావొచ్చు, అందులో కాస్తంత మార్కెటబిలిటీ అంశం కనిపిస్తే.. ఆ కథను కొనుక్కోవడానికీ తెరకెక్కించడానికి ఎందరో అర్రులుజాస్తున్నారు. కాకపోతే ఏదయిన కొత్త తరహా కథతో ఎక్సపరిమెంటు చేయాలంటే ఆ కథ ఒక లో బడ్జెట్ చిత్రం అయ్యేట్లు అయితేనే ఇది కుదురుతుంది. లో- బడ్జేట్ అనేందుకు ఇంత అని లేదు. యెంత తక్కువలో అయితే అంత సులభం ప్రొద్యూసర్`ను ఒప్పించడం. అయిదువేల రూపాయిల రెమ్యూనరేషన్ కడితే, యేపీ ఫిలిం రైటర్స్ అసోసియేషన్`లో ఎవ్వరైనా మెంబరు కావొచ్చు , తమ కథలను యే భయమూ లేకుండా ఎందరికైనా వినిపించొచ్చు. లేదా , ఒక పత్రికలో చిన్న కథ / నవలగా అచ్చు వేయించుకోగలిగితే చదివిన వారెవ్వరో ఆ కథను సినీ-కరించేందుకు ఉత్సాహం చూపవచ్చు.
” యేమో…గుర్రమెగరావచ్చు ”
ఇంతకూ టైటిల్ ఇలా యెందుకు పెట్టాను అంటే…. మనకు భావ పరకటనా స్వేచ్చ తక్కువ కాబట్టి.
అదీ ఇంగ్లీషులో అయితే…. ఇదీ నా టైటిలు :
“WHY IS TELUGU CINEMA SO F****D UP ? ”
Well, to fill in the omitted letters, its a self-censor in my mind, which will always be there inside any artist and filmmaker.
–విప్లవ్
Filed Under: featured • lead • భారతీయ సినిమా • విశ్లేషణ
viplav గారు,
క్షమించండి.మీ వ్యాసం లో విషయం కన్నా ఏవగింపు ఎక్కువైంది. తెలుగు సినిమా తప్పుదోవ పట్టిందని బాధపడడం లోతప్పు లేదు కాని, ఈ విధంగా ఒకటే విషయం పదే పదే చెప్పి ఒప్పు అనిపించే ప్రయత్నం చేయడం ముమ్మాటికి తప్పు. ఏ ! మన డైరెక్టర్స్ ఇంగ్లీష్ లోనే కాకుండా తెలుగు లో కూడ బూతు బురదలొ దొల్లితె మీకేమైన పైశాచిక ఆనందమా? నాకైతే సినిమా లో నా మాతౄభాష మంచిగా వినగలిగితే చాలనుకుంటా! మరో భాష లొ ఎవడు ఎట్ల దొబ్బించుకుంటె నాకెంటి? పోసాని కృష్ణ మురళి లాంటి మెంటల్ గాడు చెప్పే నీతి ఏంటొ, ఆంధ్రదేశ ప్రజలకి బొత్తిగా అవసరం లెదు. నెక్స్ట్ టైం ఏవగింపుతో కాకుండా విషయంపై శ్రద్దతొ రాయండి.
యేవగింపా ? నాకా???
“మన డైరెక్టర్స్ ఇంగ్లీష్ లోనే కాకుండా తెలుగు లో కూడ బూతు బురదలొ దొల్లితె మీకేమైన పైశాచిక ఆనందమా? ”
ఆనందమే .. కానే పైశాచికం కాదు… బూతులైన.. హిపోక్రసీ లేకుండ మాత్ర్భాషలోనే రావాలి. మంచి తెలుగు అంటే… అన్నీనూ. పద్యాలు సినిమాల్లో విని ఎన్ని యేళ్ళయ్యిందో చూసుకోండి ?
“నాకైతే సినిమా లో నా మాతౄభాష మంచిగా వినగలిగితే చాలనుకుంటా! మరో భాష లొ ఎవడు ఎట్ల దొబ్బించుకుంటె నాకెంటి?”
మంచి అయినా చెడ్డ అయినా మాత్ర్భాషే ముద్దు అంటున్నా. అర్థమవుతోందా ? చెడు చెప్పడానికి పక్క భాషను అడ్డు పెట్టుకునే హిపోక్రసీ అవసరం ఏంటి ?
“పోసాని కృష్ణ మురళి లాంటి మెంటల్ గాడు చెప్పే నీతి ఏంటొ, ఆంధ్రదేశ ప్రజలకి బొత్తిగా అవసరం లెదు. నెక్స్ట్ టైం ఏవగింపుతో కాకుండా విషయంపై శ్రద్దతొ రాయండి.”
నేనూ అదే చెప్పా… మాట ను మనిషి మీద యేవగింపుతో కొట్టిపారేయొద్దని.
భర్తృహారి సుభాషితాల్లో ఎప్పుడొ ఉంది . ౠషి చెప్పినా తప్పు తప్పే , చండలుడు చెప్పినా నిజం నిజమే.
విషయమపై నాకు శ్రద్ధ లేదు అనే మీ ఆరోపణనకు సమాధనం వ్యాసంలో కాదు ఎప్పుడొ అప్పుడొ సినిమాల్లోనే వస్తుంది ..
>> “ప్రేక్షకులు ఇలాంటి సినిమాలే కోరుకుంటున్నారు కాబట్టి ఇవే తీస్తున్నాం” అనే తెలుగు సినీ దర్శక, నిర్మాతల భావదారిద్ర్యాన్ని చూస్తే, చాలా జాలేస్తుంది. పోనీ, తెలుగులో ఎప్పుడో ఒకసారి ఏదో కొద్దో, గొప్పో మంచి చిత్రం వచ్చిందని ఆనందపడినా, తర్వాత అది ఏ పరభాషనుంచో దిగుమతి అయిందని తెలిసి, మన గొప్పదనమేం లేదని తెలిసి నిరాశ కలుగుతుంది”
పై వ్యాఖ్య నాది కాదు. మీరు నా పేరు ప్రస్తావనతో వ్యాసం మొదలెట్టారు కాబట్టి చెబుతున్నాను.
>> “మనం రోజూ మాట్లాడుకునే భాషనూ కూడా ఒక సినిమాలోనో / నవలలోనే వాడలేని స్థితి మనది.”
ఆంగ్ల సినిమాల్లో చూపించినంత విచ్చలవిడి సంభాషణలు, అశ్లీల, జుగుప్సాకర, ఇతరత్రా సంచలనాత్మక, వివాదాత్మక విషయాల జోలికి వెళ్లే అవకాశం లేని కారణంగా మన సినిమాలు ఇలా ఉన్నాయని మీరనటం ఆశ్చర్యకరంగా ఉంది. నేటి తెలుగు సినిమాలకన్నా శుభ్రమైన మెయిన్స్ట్రీమ్ ఆంగ్ల సినిమాలు లెక్కలేనన్ని ఉన్నాయి.
>> ” కర్నాటిక్ నేర్చుకునేవారిని అక్కడ గేళి చెయ్యకపోగా గౌరవిస్తారు”
దూరపు కొండలు నునుపే కానీ మన కొండలు అంత గరుకేమీ కాదు. నేను మూడేళ్లు నేర్చుకున్నాను, విజయవాడలో. నన్నెవరూ గేలి చేయలేదు.
>> “చిత్ర కళ అసలు ఎవ్వరైనా పట్టించుకునే స్థితిలో ఉందా?”
మహరాజులా ఉంది. మళ్లీ నేనే ఉదాహరణ. నాలాంటోళ్లు మరింతమంది తెలుసు నాకు. తమిళనాడుతో పోలిక పెట్టారు కాబట్టి చెబుతున్నాను. నాలుగేళ్లు మద్రాసులో ఉండి, అనేకమంది తమిళుల్ని ఎరిగినవాడిగా …. కళలపై వాళ్లకు ఎక్కువ అభిమానం, మనకి తక్కువ అంటూ లేవు. ఆ పోలికే అనవసరం.
>> “మన సంస్కృతిని యేవగించుకుని పాశ్చాత్య సంస్కృతికై అర్రులుజాస్తున్న జనాన్ని మెప్పించడం అంటే చా………ల కష్టం”
మనం తెలుగులో మంచి సినిమా గురించి మాట్లాడుకుంటున్నాం. దీనికి మన సంస్కృతితో సంబంధం లేదు. ‘అనుకోకుండా ఒక రోజు’ నా దృష్టిలో తెలుగులో ఈ మధ్య వచ్చిన అతి కొద్ది మంచి సినిమాల్లో ఒకటి. సంస్కృతి పాఠాలేమున్నాయి అందులో? విచ్చలవిడి బూతులూ, హింస కూడా లేవు. పకడ్బందీ స్క్రీన్ ప్లే మాత్రమే ఉంది. అలాంటివి మరిన్ని తీయటం ఏమంత కష్టం? అన్నీ గొప్ప కథలు అవసరం లేదు. ఉన్న కొద్దిపాటి కథనే నిబద్ధతతో తీయగలిగేవాళ్లు కావాలి. అదే నా వ్యాసంలో చెప్పింది.
అబ్రకదబ్ర gaarU
ఒక్కొక్క విషాయానికీ వాదులాడుకుని లాభం లేదు…
మీ వ్యాసంలో నన్ను బాధ పరిచింది మొదటి పేరానే !
“నిబద్ధత లేమి. దీన్ని మన దర్శకనిర్మాతలు రకరకాలుగా కప్పిపుచ్చుకుంటారు………… ”
నాకు తెలిసి నేను ఎందరో దర్శక నిర్మాతలను కలిసాను. వారికి నిబద్ధ లేదు అనడం చాలా అవమానకరం.
“కథలనగానే మన దర్శకుల ముఖాల్లో ఎక్కడలేని నిర్వేదమూ కనిపిస్తుంది. ”
నిజంగా కథల కొరత ఉంది.
ఒక ప్రొడక్షన్ ఆఫీసుకు రోజుకు కనీసం పది కథలు వస్తుంటాయి. వాళ్ళు వాటిని చదువుతారు కూడా… అశగా. నేను నా స్క్రిప్ట్లు రిగిస్టర్ చేసుకున్నప్పుడు నాతోపాటు ఇరవై మంది ఉన్నారు…. మాటల్లో ..వారి కథలూ ఈవాళ మీరు చూస్తున్న చెత్త కథలకు అతీతంగా లేవని తెలిసిపోయింది. “నీకోసం వేచి ఉన్న ” ” సీనుగాదు హార్డ్ వేర్ ” “నువ్వుంటే చాలు ” ” పెద్దోళ్ళేంది మధ్యలో ?” ” బేవార్స్ బ్రదర్ ” మచ్చుకు వాళ్ళు పెట్టుకున్న కథల పేర్లు. సినీ వ్యవస్థల్లో ఇలాంటివాళ్ళే కథకులు అని చెలామణీ అవుతున్నారు.
ప్రతిసారీ దర్శకుడె స్వంతంగా కథ వ్రాసుకోవడం ఎలా కుదురుతుంది ? కథ – స్క్రీంప్లే – తర్వాత మాటలు…. హాలీవుడ్`లో ఎక్కువ సాతం ఇవన్నీ విడివిడిగా ఎవరి టలెంట్ వాళ్ళు చూపించి ఒక సినిమాను ఆ లెవల్లో ఉంచుతారు.
వుడి అలెన్`లాంటి కొందరు మాత్రం అన్నీ తామే అయి నటన కూడ పండిస్తారు. అందరూ వుడీ అలెన్ కాలేరుగా. అలా అని స్పీల్`బర్గ్ , జేంస్ కెమరాన్ దర్శకులు కారా ?? వీరిని మనకు పరిచయం చేసిన వారి అత్యుత్తమ చిత్రాలకు కథకులు వారు కారు. పూర్తిగా వేరే వారో లెక ఇంకొకరి సహయాంతోనో వ్రాసుకున్న స్క్రిప్ట్లు అవి. ఈ మధ్య హాలీవుడ్ సినిమాల్లో LITTLE MISS SUNSHINE అనే సినిమా నాకు ఎంతో నచ్చింది. ఆ కథకు దర్శకులు ఇద్దరు, రచయిత ఇంకొకరు. హిందీలో ఈ మధ్య నాకు నచ్చిన DASVIDANIYA కథ దర్శకుడిది కాదు. రాం గోపాల్ వర్మ భారతీయ చిత్రాల రూపురేఖలు మార్చిన ” సత్య” కథకుడు ఆయన కాదు.
ఇలా మన తెలుగులో కథకులు – దర్శకులు వేరు అయినప్పుడు ఎక్కువ మంచి సినిమాలు రాగలవు. కానీ ఈనాత్టి పరిస్థితి..ఎవ్వరూ తమ కథను ఇంకొకరికి ఇవ్వ చూచడం లేదు , దర్శకులు ఇంకో కథకుడికి పేరు ఇవ్వదలచడం లేదు. వీటన్నిటినీ పక్కన పెడితే… నిజంగా కథకుల కొరత ఉంది.
స్వయంగా నేను చూస్తున్నాను కదా… ఆరు నెలలగా నేను విన్న కథలను వినీ నేను ఇంకా బ్రతికి ఉన్నాను అంటె ఆశ్చర్యంగా ఉంది .
చలం కథలూ , తిలక్ కథలూ సినీకరించేందుకు కుదరడంలేదు. ఎప్పుడు ఒక మోహనకృష్న లాంటి వారు గ్రహణం తీసినా…. మార్కెటబిలిటీ లేక ఇబ్బంది పడ్డారు.
ఇక మీరు చెబుతున్న అనుకోకుండా ఒక రోజు తరహా కథలు… ఎప్పుడో కానే తగలవు. మహాభారతం కావొచ్చు , రామాయణం కావొచ్చు , మన చుట్టూ జీవితాల గురించి కవచ్చు….మీకు నిజంగా మంచి కథలు-కథకులు తెలిసి ఉంటే నన్ను సంప్రదించండి… యెందుకు సినిమా అవ్వదో నేను చూపిస్తాను. అంతే కానీ దర్శకులకు నిబద్ధత లేదు అనడం సరికాదు.
Now we’re talking
ఈ వివరణ బాగుంది (దానితో నేను ఏకీభవిస్తానా లేదా అన్నది వేరే విషయం) మీ టపా కూడా ఇదే శైలిలో, ఇంత స్పష్టంగా ఉంటే బాగుండేది.
nEnu vivarinchalEdu. kathalu kaavaali ani chebutunnaanu.
‘సినీపరిశ్రమ-సమాజంలోని ఇంత గందరగోళ (chaos) పరిస్థితుల్లోకూడా ఇంకా ఆశ ఉంది’ అని మీరు చెప్పడానికి చేసిన విశ్వప్రయత్నంలో అదే గందరగోళ్ళాన్ని వ్యాసంలోకి తీసుకొచ్చారు.At one level you are defending the undependable and at the same time promoting the same undesirableness.
మీ వ్యాసానికి సమాధానంగా మరో వ్యాసం సైజు వ్యాఖ్యే రాయాలి. కొంచెం తీరిక చేసుకుని వస్తాను. అప్పుడ్ఉ రాస్తాను.
మహేష్ గారూ
మనం ఓక ఆదివారమ మాట్లాడుకున్నప్పుడు దాదాపు ఇవే అనుకున్నాం… చెప్పాలంటే ఇది చాలా పెద్ద టాపిక్ , ఒక వ్యాసంతో అయ్యేదీ కాదు కదా… నాలుగు ముక్కలైనా చెబుదామని వ్రాసా అంతే. ముందే చెప్పాగా నాకట్టే చర్చలు ఇష్టం ఉండవని.
పై వ్యాఖ్యలో అబ్రకదబ్రగారు విభేదించిన విషయాలు కూడా ఆరోజు అక్కడె చర్చించుకున్నం , వెంకట్`గారు కూడ మన హిపోక్రస్Y గురించి , కళాలపట్ల నిరాదరణగురించీ యేకీభవించినట్లే గుర్తు…. సో మీకు ఓపిక ఉంటే అవే వివరించండి…
btw@maheshgaru
yesterday bala gave your id saying you got stories or plays… but i closed the chat window before i can save it.
Do mail me if you have any. kiddybank@gmail.com
తెలుగు సంస్కృతి అనే ఒక నిర్ధిష్టమైన సంస్కృతి లేకుండాపోయింది.
కళలూ సాహిత్యం పలచబడింది.
తెలుగు ప్రజల్లో కంజ్యూమరిజం మోజు ఎక్కువయ్యింది.
తెలుగు సమాజం ఆలోచనలు,సిద్ధాంతాల నిబద్ధతల లేమిలో ఉంది.
ప్యూడల్ భావజాలం, అప్రకటిత కులఝాడ్యం,డబ్బు “అవసరమైన రుగ్మతలుగా” తయారయ్యాయి.
పై రుగ్మతలన్నీ సినిమా పరిశ్రమలోనూ ఉన్నాయి.
ఈ నేపధ్యంలో మన సినిమాలు ఇలా ఉన్నాయి.
అనేది మీ వ్యాసం ఉద్దేశమైతే దాంతో విభేధం లేదు. కానీ మీరు అవిగాక ఇంకా ఏవేవో చెప్పి కొంత కంన్ఫ్యూజ్ చేశారు అనిపిస్తోంది.
ఏమో నాకు అయితె గజి బిజి గా వుంది .. ఇంకొసారి చదవడానికి ప్రయత్నిస్తా ..
choope kalaarupalu nijame, telugu cinema chaala adhwana sthiti lone vundi .kaani vyaasakartha annatlu bhasha nupa yoginchadanlo e matram addankulu levu.tight shorts .school uniforms maatrame kattukune wealthiest ,literate ,courageous heroin enni saarlu nee yebba ani ando.herogaru kooda maamulu ga laaghavamga upayoginche janapadaala to dongamunda!!!ane word upayoginchi hatasulanu chesaadu.enta reality ni korukonna samajam lo ento prabhavanni high standars nu paatinchi teeralsinde.
కిక్క్ లాంటివి ,, ఏ మధ్య ఆంజనేయులూ ఇలాంటి చెత్త గోడచాటు కావండీ…
ఇవ్వాళా… కన్యాశుల్కం నవలను అదే పదజాలంతో తీసే స్వాతంత్ర్యం ఉందా అనేదే నా వండర్ .
అందరికీ ఒక మనవి…
వ్యాసంలో రెండు భాగాలు.. మొదటిది తెలుగు సినినిమా దీనస్థి గురించి ఆవేదన.
రెండవది .. బాగు చేసే ఆశ.
మనం పాజిటివ్ విషయం గురించి ఎక్కువ శ్రద్ధ చూపితే మంచిదేమో ?
మీరయినా నేను అయినా తప్పు పట్టడం , తప్పులెన్నడం చాలా సులభం… సరిదిద్దగలగడం అసలు కర్తవ్యం.
ఆఖరు పేరాలో చెప్పినట్లు నిజంగా మీ కంటికి ఈనాటి సినిమాకు సరిపోతాయి అనిపించే కథలు . కథకులు ఉంటే ఇక్కడ పరిచయం చెయ్యండి. అవి తెరకెక్కించేందుకు యేం చెయ్యాలో చూద్దం.
మిగతా సినిమాలు ఎలా చచ్చినా మార్పు ఎప్పుడూ ఉంటుంది . ఆ మార్పు కోసం ప్రయత్నిస్తున్న నాకు ఇంతవరకూ అయితే అందుకు సహాయపడె కథలూ / కథకులూ దొరకడంలేదు… మీకు తెలిస్తే సంప్రదించగలరని మనవి.
విప్లవ్ అంటే , Telugupeople.com లో మానస సంచరరే నవల రాసిన వారేనా?
Viplove, are you really that viplove ?
maanasasaMchararE… my god, my fav. in telugu in recent times… really
yes and thank you rAsEgA!
Gr8 Viplove, Nice to see you here too
You didn’t write anything after that ?
yes ashok…stones or flowers i accept both
Mr.విప్లవ్, గుర్తుపట్టారా? నేను అశోక్ , ఒక సారి మెయిల్ చేసాను మీకు. మానస సంచరరే నవల గురించి, నేను దానిని చదివిన ఆరు నెలల తరువాత టపా రాసాను మీకు. I asked u about the Book farmat for that Novel. I REALLY LOVED IT. సుమారు 7-8 సంవత్సరాల తరువాత నేను చదివిన ఒక ఫిక్షన్ నోఅవల అది తెలుగు లో. And almost its my all time favourite in Telugu. and u promissed me to send a copy to me. it’s not available in telugupeople.com now.
సబ్ కో సలాం నమస్తె…
మంచి కధ అంటే లెక్కలు ఏంటీ…?ఎవరు నిర్ణయిస్తారు?
మంచి అంటే ఎంటి?
నెలవంక ని చూసి రంజాన్ పండుగ ముబారక్ చెప్పుకున్న రోజు …హిందు మిత్రుడు నెలవంకను చూడకూడదు అన్నాడు ఎందుకంటే ఆ రోజు వినాయక చవితి అరిష్టమన్నాడు .
కాని ఆ రోజు నెలవంక చాల అదృష్ట దాయకమైనదని మరో ముస్లిం మిత్రుడు అన్నాడు .
ఇక్కడ వాస్తవం ఏంటంటే ..ఇవేం పట్టించుకోకుండా వెలిగి పోతున్న నెలవంక.
2
ఎన్నో పవిత్ర గ్రంధాలు , మరెన్నో రకాల మతాల కులాల పవిత్ర ఆలయాలు అడుగడుగున ఉన్న ఈ దేశం లో …ఇప్పుడు సినిమాల ద్వార నీతులు చెప్పాల్సిన అవసరం ఉందా?
చిన్న ఉదాహరణ :
సిగరెట్ తాగితే అనర్ధాలు తెలుసు ? నలుగురి లో కాని, ఇంట్లో కాని , ఫ్రెండ్స్ మధ్య కాని సిగరేట్ తాగడం భావ్యం కాదు లేద సంస్కారం కాదు అని తెలిసినా ఎంతమంది మేధావులు ఒక నిరక్షరాస్యుడు అయిన సాధారణ ఆటొ వాని వలే లేక , కూలి వానిలా తాగడం లేదు?
సిగరెట్ పెట్టెమీద కూడ స్పష్టంగా హానికరం అని ఉన్న కూడ మా ఇష్టం అని తాగడం లేదు ?
3
సినిమాలలో అమ్మాయిల దుస్తులు మరీ అసభ్యంగా ఉన్నాయని గుండెలు బాదుకునే ….ఒకతను
ఎప్పుడు పంజాగుట్ట నాగార్జున సర్కిల్ దాటి ఉన్న ప్రపంచాన్ని చూడని ఒక వ్యక్తి , బంజార హిల్స్ లో ఒక మంచి కుటుంబ శుభకార్యాని కి వచ్చి అక్కడి వారి ముఖ్యంగా ఆడవారి, ( అమ్మాయిలు అని కూడ చదువుకోండి) వేషధారణ చూసి నోరెళ్ళ పెట్టాడు .ఒకప్పుడు లంగా ఓణి లు కాకుండ పంజాబి డ్రెస్స్ లు వేస్తె వామ్మో అనుకున్నారట ( నేను విన్నది )
4
అసలు మనం సినిమా తీయక పోతే ప్రపంచానికి వచ్చె నష్టం ఏంటి?
మనం సినిమా తీస్తె మనకు తెల్సి వచ్చె లాభం ఏంటి?
అవ్వా కావాలి , బువ్వా కావాలి అంటే కుదరదు.
ఈ రోజు మనలి మనం ఆధునికంగా భావిస్తున్నా కాని…హిపోక్రసి, ఇన్సెక్యురిటి ఫీలింగ్స్ ,మనదైన ఆధునిక పధ్ధతిలో (మీడియా లో కాని , వెబ్ లో తెలివిగా తొక్కివేయడం ,)
అయిన కుటుంబమతటి కి నచ్చె సినిమా తియ్యాలనుకోవడం ఏంటి?
రెండునెలల క్రితం ఒక ఫంక్షన్ కి ఖమ్మం వెళ్ళిన నేను అక్కడ కలిసిన వీధి మొత్తం ఫ్యామిలీస్ ను ..”ఈమధయ్ ధియేటర్ లో చూసిన సినిమ ఏంటని అడిగితే…
ఆంటీలు అంకుల్స్ …ప్చ్ చాలా కాలం అయ్యింది ,రెండు సంవత్సరాలు అయ్యింది అని చెప్తే.
అదే కుటుంబాల పిల్ల లు
మాత్రం …కొత్త సినిమా పేర్లు చెప్పారు ”
అంటే..
సినిమా చూసే అథ్యధిక శాతం యూత్.
కుటుంబాలు మాత్రం చానల్స్ లో లేద సీడిలు చూస్తున్నారు .
అంటే.. భవిశ్యత్తు హోం ధియేటర్ దె.
ఎవరూ ఇక్కడ పక్క కు తప్పుకోని మరోకరికి దారి ఇవ్వరు , దారి చేసుకోని పోవాలి._కాళోజి
మీరు చెప్పేది కమర్షియల్ సినిమా వరకూ నిజమే. కానీ సినిమా అంతే కాదు.. ఇంకా చాలా ఉంది.
నిర్దిష్టంగా కమర్షియల్ సినిమా అంటే నిర్వచనం ఏమిటి?సినిమా ఇంకా చాల వుంది అంటే …?
మనకి అంతు ఒక సంస్క్రుతి అనేది లేకుండా పొతుంధి అని రచయిత బాధ .. అంతే తప్ప సినిమాలు నీతులు చెప్పట్లేదు అని కాదు … మన సంస్క్రుతిని మన బాష మన సినిమాలు మన discussions లొ నిత్యం ఉండే విషయాలు ప్రభావితం చెస్తాయి …
“ఎవరూ ఇక్కడ పక్క కు తప్పుకోని మరోకరికి దారి ఇవ్వరు , దారి చేసుకోని పోవాలి._కాళోజి”
మంచి మాట గుర్థు చెశారు. మహాకవి గారు వూరకే చెప్పలేదు.
Viplove, Can you please give us the link for మానస సంచరరే
http://www.telugupeople.com/content/content.asp?ContentID=29137&uid=20090915173008&Page=1
google ఉపయోగించండి.దొరికేస్థుంది !
మీ విశ్లేషణ బాగుంది. పైపైన కాకుండా సమస్యకి మూలాలు ఎక్కడున్నాయని లోతుగా విశ్లేసించారు. మీరు చెప్పిన వాటితో నేనూ సమ్మతిస్తున్నాను. పోజిటివ్ గా ముగించడం బాగుంది.
A lot of discussion, and I missed it till now. I’m listening. That’s all.
> యే భాషలో సాహిత్యం చస్తుందో మిగతా అన్ని కళలూ అలాగే చచ్చిపోతాయి.
U R right. భాషగా తెలుగు తన అస్ఠీత్వం కొల్పొయిన రొజున జాతిగా మనం అంతరించినట్టే.
ఇక సినిమాల విషయనికొస్తే …
సినిమాలవల్ల జనం ప్రభావితం అవుతున్నారన్నది కాదనలేని నిజం.
నటులను దెవుల్లుగ పూజిస్తున్న సగటు అభిమానికి సినిమా ద్వరా ఒక మంచి సందేశాన్ని అందించక పోయినా కనీసం తన ఇమేజి కొసం కథ పెరుతో అస్లీలత్వన్ని మితిమీరిన హింసను చుపించకపొవటం,భాష ను బాగుచేయకున్నా భ్రష్టు పట్టించకపొవటం కళాకారులుగా కళా పొషకులుగా తమనుతాము చెప్పుకునేవారి తమ కనీస సామాజిక బాధ్యత.
heh…so what confirmed the death ?
then we can only do post mortem!
no one gives freedom one has to fight and win it….
dont mind if it sounds like contradicting..i am only telling my opinion