మా చిన్నప్పుడు వేసవి సెలవులకు అమ్మమ్మగారింటికి మా అమ్మ తీసుకెళ్ళేది. వెళ్ళేటప్పుడు సరదాగానే ఉండేది కాని వచ్చేటప్పుడు ఒకటే ఏడుపు. నేనయితే పారిపోయేవాడ్ని.నన్ను వెతకటానికి మా మామయ్యలు పరుగెట్టేవారు. అలాంటి అనుభవం మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకు ద వే హోం సినిమా చూస్తూంటే కలిగింది. అప్పటి సంగతులన్నీ కలసికట్టుకుని ఒక్కసారిగా కళ్ళముందు ఆడాయి. అందుకేనేమో టైటిల్ ఇంటికి దారి అనే పేరు పెట్టారు.
నిజానికి ఇది పెద్ద కధేమీ కాదు. ఊహకందని ట్విస్టులు అస్సలే లేవు.రెండు పాత్రలు ఒకరితో మరొకరు తప్పని స్ధితిలో మొదలు పెట్టిన ప్రయాణం…స్నేహ పూర్వకంగా ముగియటమే ఈ సినిమా. డెభ్భై ఏళ్ళు పై బడిన ఓ మాటా మంతి లేని మూగ అమ్మమ్మ పల్లెలో ఆధునికతకు అతి దూరంగా జీవిస్తూంటూంది. ఆవిడ కూతరు ఎప్పుడో పదిహేడేళ్ళ వయస్సులో ..గ్రామీణ జీవితానికి స్వస్తి పలకి నచ్చిన వాడితో ఆధునికతను వెతుక్కుంటూ సిటీ వెళ్ళిపోతుంది. అందరిలాగానే అక్కడ అతి సహజంగా మోసపోయి…పిల్లాడుతో మిగిలిపోతుంది. ఉదరపోషనార్ధం ఉద్యోగాన్ని వెతుక్కునే క్రమంలో కొడుకు శాంగ్ ఫూ ని ఓ నెల రోజుల పాటు తల్లి దగ్గర వదిలి పెట్టాలని బయిలుదేరుతుంది. అలా తను వదిలిన మూలాలను చాలా కాలం తర్వాత వస్తూండటంతో సినిమా ప్రారంభమవుతుంది
పిజ్జాలు,బర్గర్ లు ,ఎలక్ట్రానిక్ బొమ్మలు,వీడియో గేమ్స్తో సిటీ జీవితానికి అలవాటు పడ్డ ఆ పిల్లాడుకి ఆ పల్లె సహించదు. అందులోనూ మూగ అమ్మమ్మ ముసలి డొక్కులా కనిపిస్తుంది. మరో ప్రక్క అమ్మమ్మ కొండపై ఇల్లు,ఏ మాత్రం డవలప్ కాని రిమోట్ విలేజ్ విచిత్రంగా ఉంటాయి. మట్టి గోడలు,ముడుతలు పడి నడుం వంగిన అమ్మమ్మ అసహ్యంగా కనిపిస్తాయి. తల్లికోసం తప్పదనుకుని ఆ గందరగోళాన్ని భరించటానికి రెడీ అవుతాడు.
కానీ అమ్మమ్మ మనకన్నా గొప్పది కదా..మొదటిసారి వచ్చిన ముద్దుల మనవడుని గారాబంగా చూసుకోవటానికి ప్రయత్నాలు ప్రారంభిస్తుంది.వాడి సంతోషం కోసం కష్టపడుతుంది.కెంటకీ చికెన్ కావాలంటే ఇంట్లో వస్తువులు అమ్మి కోడి కూర చేస్తుంది. కానీ పిజ్జాలకు,బర్గర్స్ కు అలవాటు పడిన ఆ చంటోడి నాలుకకు అది సయించదు. కాళ్ళు కొట్టుకుంటూ ఏడ్చి నానా గోల చేస్తాడు. కానీ కాస్సేపటికి వర్షంలో తన కోసం తడిసి జ్వరంతో వణుకుతున్న అమ్మమ్మకు దుప్పటి తెచ్చి కప్పుతాడు. రక్త సంభంధం కదా.మళ్ళీ అంతలోనే చిరాకు…ఈలోగా వంగిపోయిన నడుముతో అమ్మమ్మ ఆ వయిస్సులో ..తన పల్లెలో ఎవరికో ఒంట్లో బాగోపోతే వెళ్ళి పలకరించటం చూసి విస్మయం చెందుతాడు. సిటీల్లో …నన్ను ముట్టుకోకు…నామాల కాకి అన్నట్లు ఉండే తమ ఒంటరితనం..అక్కడి సహజీవన సౌందర్యానికి సలాం చేస్తుంది.
ఇక కూరగాయలు పండించి,వాటిని అమ్ముకుంటూ పొట్ట పోసుకునే అమ్మమ్మ..వాడ్ని తీసుకుని ప్రక్కనున్న టౌన్ కి వెళ్తుంది.అక్కడ తెచ్చిన కూరగాయలు అమ్మి మనవడుకి ఇష్టమైనవి అడిగి కొనిపెట్టి తృప్తిగా బస్సెక్కిస్తుంది. తనకి టిక్కెట్ కి డబ్బుల్లేక చేతిలో బరువుతో ..అన్ని కిలోమీటర్ల దూరం నడిచివస్తుంది. అప్పుడు ఆ పసి హృదయంలో స్పందన వస్తుంది. వెంటనే వెళ్ళి ఆర్తితో కౌగిలించుకుంటాడు. అంతకుముందు ఆవిడ ప్రక్కన నడవటానికి సంకోచిస్తూ..ఆవిడ చేతిలో వస్తువులు తీసుకోవటానికి నామోషి పడేవాడు తెలియకుండానే ఆమె ఒడి చేరతాడు.
అలా మెల్లి మెల్లిగా వాళ్ళిద్దరూ మన మనస్సులను గెలిస్తూ ముందుకెళ్తూంటే వాళ్ళ అమ్మ తిరిగి తీసుకెళ్ళటానికి వస్తుంది. భాధతో ఆ పిల్లాడు తన అమ్మమ్మకు(ఫోన్ లో మాట్లాడలేదని) ఉత్తరాలు రాయమని, కొన్ని గుర్తులు నేర్పుతాడు. ఒంట్లో బాగోపోతే ఏమీ రాయకుండా ఖాళీ ఉత్తరాన్ని పోస్ట్ చేయమంటాడు. అలాగే తను గీసిన బొమ్మలు బహమతి గా ఇస్తాడు. ఆ ఇద్దరూ ఒక్క మాట మాట్లాడుకోపోయినా కొన్ని లక్షల పదాలతో ఏడుస్తూ సెండాఫ్ ఇచ్చుకుంటారు. మనం మూలాలని మరిస్తే మసైపోతాం అని స్పష్టంగా అంతకు మించి పొరలు పొరలుగా విడివడే సీన్లతో హెచ్చరించే ఈ దర్శకురాలే కథకురాలు. ఆవిడ పేరు జియాంగ్ హ్యాంగ్ లీ.
అలాగే సినిమాలో అమ్మమ్మగా జీవించిన ఇల్-బూన్-కిమ్ కిదే మొదటి సినిమా. షాకయ్యే విషయం ఏమిటంటే ఈవిడ తన 78 ఏళ్ళ జీవితంలో ఒక్క సినిమా కూడా చూసి ఎరగదు.ఇక మనవడుగా వేసిన సియాంగ్ హోయూ..చిచ్చర పిడుగే.ఇక ఈ సినిమా హైలెట్స్ లో ఒకటి చెప్పుకుని ముగిద్దాం. ఆ సిటీ కుర్రాడు తను తెచ్చుకున్న వీడియో గేమ్ సెట్ లో బ్యాటరీలు అయిపోతే ..అమ్మమ్మ తల పిన్ను అమ్మి కొనుక్కుందామని తాపత్రయపడతాడు. ఆవిడకు తెలియకుండా దొంగిలించి పల్లెలోకి పరుగెడతాడు. కానీ ఆ పల్లె ఆ పనికి అవకాశమివ్వదు. దాన్నే సినిమా మొత్తానికి మెటాఫర్ గా వాడాడు. సిటీలైఫ్ ఇచ్చే ఎనర్జీ..బ్యాటరీలో పవర్ లాంటిదంటూ ఛార్జింగ్ అయిపోతే చలనం ఉండదని పల్లే శాశ్వతం అంటూ చెబుతుందా సన్నివేశం. గ్రేట్ కదా.
ఇక ఉత్తర కొరియాలో 2005 లో నిర్మించిన ఈ లొ బడ్జెట్ చిత్రం ఉత్తమ స్క్రీన్ ప్లే,ఉత్తమ చిత్రంగా కొరియన్ అకాడమీ గోల్డెన్ భెల్ అవార్డులను సొంతం చేసుకుంది. ఓ నాయని పచ్చ నాకు సాక్షి కధలా కమ్మగా సాగిపోయే ఈ సినిమా చూస్తూంటే మనస్సు అమ్మమ్మ చంక ఎక్కుతుంది.తాత గోచి లాగుతుంది. మామయ్యలతో పరుగులు గుర్తుకు తెస్తుంది. మరో ప్రక్క రోజురోజుకీ గ్లోబలైజేషన్ వంకతో మారి పోతున్న మన బ్రతుకులు సానుభూతితో పరికిస్తుంది. ఇక ఈ సినిమా చూసాక అమ్మమ్మ గారింటికి వెళ్ళాళని బలంగా అనిపిస్తుంది…అందుకే ఒకటికి పదిసార్లు ఆలోచించుకుని చూడండి.
వెంకట్ నవతరంగం 
అతిథి 
మహేశ్ కుమార్ K 
జోశ్యుల సూర్యప్రకాశ్ 
సౌమ్య V B
కె.మహేష్ కుమార్ says:
ఈ సినిమా DVD నాదగ్గరుంది. హైదరాబాద్ లో ఉన్నోళ్ళు ఎంచక్కా చూడచ్చోచ్! కాకపోతే నేను 10th పైన హైదరాబాద్ లో వుంటాను. ప్రస్తుతానికి ప్రయాణాల్లో…
మేడేపల్లి శేషు says:
అద్భుతమైన కథ. చిత్రీకరణ కూడా అంత అద్భుతంగానే ఉండొచ్చు. (సింప్లిసిటీలో అద్భుతాలు సృష్టించవచ్చు). సమీక్ష చాలా చక్కగా రాశారు. దేశం ఏదైతేనేం, మనుషుల ప్రేమలు, అభిమానాలు, కష్టాలు, దుక్ఖాలు, జీవతంలో పోగొట్టుకుంటున్న వాటిపైన ప్రేమ – ఇవన్నీ ఒక్కలాగానే ఉంటాయా అనిపిస్తుంది. “సిటీలైఫ్ ఇచ్చే ఎనర్జీ..బ్యాటరీలో పవర్ లాంటిదంటూ ఛార్జింగ్ అయిపోతే చలనం ఉండదని పల్లే శాశ్వతం” అని చెప్పడానికి మామూలుగా ఇప్పటి పిల్లలు వాడే వీడియోగేంలో బ్యాటరీ అయిపోయినట్టు చూపించడం….నిజంగా చక్కని మెటఫర్. ఇది నిజంగా కొరియా కథలా లేదండి. ఎక్కడో మన పల్లెటూళ్ళలో జరిగిన కథలాగానే ఉంది.
సూర్యప్రకాష్ గారూ, మహేష్ కుమార్ గారూ, ఈ సినిమా డివిడి ఇండియాలో ఎక్కడ దొరుకుతుందో కాస్త చెప్తారా?
అలాగే ఈ చిన్న వీడియో కూడా చూడండి. మీకు చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు ఏమైనా గుర్తు వస్తున్నాయా?
http://www.youtube.com/watch?v=TqjIbIuX6_8
ప్రపుల్ల says:
మనస్సుకు హత్తుకునే సినిమా… నాకు చాలా నచ్చిన సినిమా!!
మీ సమీక్ష బాగుంది.
venkat says:
surya garu..
chala identify ayyanu..grandson character lo..similar kind of memories naaku kuda unnai..story chaduvuthunnantha sepu…neenu na janapakala dontheralo nikshipthmy unna ..ma grand parents ( ammaa .thataiah) tho unna chala chala memories na manofalakam ane screen mida kadaladai..
chala touche chesindi story…Yenta swachham a amma manusu..
thanks andi
సూర్య గారు….చాలా ఐడెంటిటీ అయ్యాను..మనవడి క్యారెక్టర్ లో..సిమిలర్ కైండ్ ఆఫ్ మెమరీస్ నాకు కూడా ఉన్నాయి..స్టోరీ చదువుతున్నంత సేపు…నేను నా జ్ఞాపకాల దొంతరలో నిక్షిప్తమై ఉన్న… నా గ్రాండ్ పేరెంట్స్(అమ్మమ్మ.తాతయ్య)తో ఉన్న చాలా చాలా మెమరీస్ నా మనోఫలకం అనే స్క్రీన్ మీద కదలాడి..
చాలా టచ్ చేసింది స్టోరీ..ఎంత స్వఛ్ఛం ఆ అమ్మ మనసు
థాంక్స్ అండి
కె.మహేష్ కుమార్ says:
@మేడేపల్లి శేషు: నేను ఈ DVD ని చెన్నై వెళ్ళినప్పుడు బర్మా బజార్ లో కొన్నాను. మిగతాచోట్లెక్కడా ఈ DVD ని చూసినట్లు గుర్తులేదు.
Sowmya says:
ఆసక్తికరమైన కథ…ఆసక్తికరమైన సమీక్ష.
శిద్దారెడ్డి వెంకట్ says:
మంచి సినిమాని పరిచయం చేసారు. ధన్యవాదాలు.ఈ మధ్య కాలంలో ప్రతీ సంవత్సరం మంచి వినోదాత్మకమైన సినిమాలతో పాటు, ఆలోచనాత్మకమైన సినిమాలు, ఎక్స్పెరిమెంటల్ సినిమాలు, యాక్షన్, రొమాంటిక్, హారర్ సినిమాలను కొరియా సినీ అభిమానులకు అందిస్తోంది. ఈ మధ్య కాలంలో నాకు నచ్చిన కొన్ని కొరియన్ సినిమాలు:
Sopyonje
Chihwaseon
Old Boy
Sympathy for Mr Vengeance
Sympathy for Lady Vengeance
My Sassy Girl
Il Mare
Joint Security Area
3-Iron
Spring Summer
Crying Fist
Musa
TaeGukGi
2009: Lost Memories
The Classic
A Tale of Two Sisters
Harinath Mallepally says:
Nice review. I want to see this movie.
sreeram kannan says:
యూట్యూబ్ లో ఉన్న లింకుల్ని ఇక్కడ పెట్టాను.
ఛూసి ఆనందించగలరు.
http://www.youtube.com/watch?v=aj52SMNgiO4 First
http://www.youtube.com/watch?v=zTUnhmWl-SM part 2
http://www.youtube.com/watch?v=7LEMfCZp2zs part 3
http://www.youtube.com/watch?v=jUnbkjEAlwM part 4
http://www.youtube.com/watch?v=mbOfY7jOtUY Last
భవదీయ
శ్రీరాం కన్నన్
రాజేంద్ర కుమార్ దేవరపల్లి says:
అయ్యా ప్రకాష్ గారు,మీకు ఇదేమన్నా బాగుందా,మా ఊరి లాంటి చోట్ల ఇలాంటివి అద్దెకు కాదుకదా కొందామన్నా దొరకవు,మీరు ఇలా ఊరించేలా రాస్తే నాలాంటివాళ్ళ గతేమిటి మరి ??
రానారె says:
సమీక్ష ప్రారంభంమే బాగుంది. మీమ్మల్నీసినిమా ఎంతగా కదిలించిందో తెలిసింది. ఈ సినిమాలోని మెటాఫర్ సంగతి చాలాబాగా చెప్పారు. వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ పేరుతో మన సొంతమనుషులపైన కూడా అవసరమైన కారుణ్యాన్ని చూపలేకపోతున్న వేగవంతమైన ఆధునికజీవితాలలో లేని సౌందర్యమేమిటో ఇలాంటి సినిమాలు గుర్తుచేస్తూవుంటాయి. కిమ్ కిడక్ తీసిన ‘Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring’ సినిమాలో నటించిన పిల్లాడు గుర్తుకొస్తున్నాడు. ఆ సినిమా మొదటిసగభాగంలోని సన్నివేశాలు నాకు కళ్లకుకట్టినట్టుగా గుర్తుండిపోయాయి.
అన్నట్టు, ‘పచ్చనాకు సాక్షిగా’ కథలు ‘నాయని’ కాదు, ‘నామిని’ రాసినవి. టైపాటు కాబోలు.
Jonathan says:
Mee Samiksha chala bagundi andi…..Mahesh garu 10th Tarvatha me office ki vasthanu , a DVD nakivvandi…
Thanks