ది క్యూరియస్ కేస్ ఆఫ్ ‘బెంజిమన్ బటన్’
న్యూఆర్లియన్స్, లూసియానా 2005. కత్రీనా కన్ను ఆ నగరం పై పడ్డ వేళ.. ఓ ఆసుపత్రిలో మరణశయ్యపై ఓ వృద్ధురాలు. పక్కనే ప్రౌఢ వయస్సులో ఉన్న అమె కూతురు. ఆమె చేతిలో ఓ పుస్తకం. అది వేరెవరిదో కాదు మన కథానాయకుడు ‘బెంజిమన్ బటన్’ రాసుకొన్న డైరీ.
ఇక్కడి నుంచి కథ ప్రారంభం అవుతుంది. అక్కడ ఒక్కో పేజీ తిప్పుతూంటే ఇక్కడ బెంజిమన్ జీవితంలో ఒక్కో ఘట్టం మన ముందుకు వచ్చి పోతూంటుంది. ఏ కథకైనా ప్రారంభం, ముగింపు ఉన్నట్టే, మన జీవితాలకూ పుట్టుక, చావు కూడా ఉంటాయి- మన బెంజిమన్`తో సహా. కానీ ఇక్కడ తేడా అల్లా ఒక్కటే – అది మన బెంజిమన్ గిట్టడానికి పుట్టి, పుట్టడానికి గిట్టుతాడు. అగమ్యగోచరంగా ఉందా? పుట్టుకతో 80 ఏళ్ల వృద్ధుడైన వ్యక్తి, పెరుగుతూ(తరుగుతూ?) రోజుల పసిగుడ్డులా మారడమే ఈ చిత్ర కథాంశం. ఆశ్చర్యంగా ఉంది కదూ…’బ్రహ్మరాత’ను మించిన రాత ‘రచయిత’ రాయగలడు అన్న దానికి ప్రత్యక్ష నిదర్శన- ఈ ఊహ సృజించిన ‘స్కాట్ ఫిట్జ్`గెరాల్డ్’.
ఆయన రాసిన చిన్నకథను ఆధారంగా చేసుకొని ‘ఎరిక్ రాథ్’ (ఫారెస్ట్ గంప్ స్క్రీన్ ప్లే రచయిత) రాసిన కథ, స్క్రీన్ ప్లేలతో దర్శకుడు ‘డేవిడ్ ఫించర్’ తీసిన అద్భుతమైన కళాఖండం ఈ చిత్రం. కళాఖండం అని వినగానే కొందరి గుండెలు బేజారుమనడం తెలుస్తూనే ఉంది. ఇది ‘ఆర్టు’ సినిమా కాదు ‘హార్టు’ సినిమా. గాఢ సుషుప్తిలో ఉన్న మీ మనసుల్ని తట్టిలేపే సినిమా, బండబారిన మీ గుండెల్ని సున్నితంగా తడిమే సినిమా. మీకు తెలియకుండానే మిమ్మల్ని తనలోకి లాక్కునే సినిమా. సినిమాతో పాటు మీరూ నవ్వుతారు, ఆర్ద్రతతో కన్నులు తడి చేసుకొంటారు. సృష్టిలో, మీలో, నాలో ఉన్న ప్రేమ, విరహం, అసూయ, వ్యామోహం, కాంక్ష, వేదన, ఆనందం, విషాదం ఈ సినిమాలో చూసుకొని you will surf up a tide of emotions and transcend the feelings of love and lust.
ఇక కథ విషయానికొస్తే, మొదటి ప్రపంచ యుద్ధకాలంలో…పుట్టినప్పుడు నిముషాల పసిగుడ్డైనా, చూడ్డానికి ఎనభై ఏళ్ల పండు ముదుసలిలా ఉంటాడు బెంజిమన్. ఉండడమే కాదు క్యాటరాక్టు,ఆర్థ్రైటిస్`లతో సహా సర్వరోగాలతో చూడ్డానికే భయంగొలిపేలా ఉంటాడు. దానికి తోడు పుట్టుకతోనే తల్లి మరణానికి కారణం అవుతాడు. దీంతో బటన్ల ఫ్యాక్టరీతో బాగా డబ్బు సంపాదించిన వాళ్ల నాన్న ఈ పసి’తాత’ని ఓ వృద్ధాశ్రమం మెట్లమీద వదిలిపెట్టి వెళతాడు. అక్కడే పని చేసే నల్లామె ‘క్వీనీ’ తన సొంత బిడ్డలా, ఆ వృద్ధాశ్రమంలో మరో వృద్దుడిలా సాకుతుంది. అక్కడే స్నిగ్ధలాంటి ఓ అమ్మాయి ‘ఢైసీ’ పరిచయం అవుతుంది మన తాతకు. ఇద్దరి మధ్య స్నేహం పరవళ్లు తొక్కుతుంది. ఆ చిన్నారి స్నేహాన్ని ఎప్పటికీ మనస్సులో నిలుపుకొంటాడు బెంజిమన్.
పెద్దవాడైయే కొద్దీ శరీరంలో పటుత్వం, మనస్సులో యవ్వనం పురివిప్పుకొంటాయి. ఈ దారిలో అన్నీ అనుభవించి, అంటే మొదటి ముద్దు, మొదటి పెగ్గు, మొదటి సిగ్గు వగైరా…అనుకోకుండా రెండో ప్రపంచ యుద్ధంలో తేలుతాడు. అక్కడి నుంచీ మన బెంజిమన్ దారీ, న్యూయార్క్`లో బాలే డాన్సర్`గా జీవితం మొదలు పెట్టిన డైసీ దారీ సమాంతర రేఖలౌతాయి. అనుకోకుండా ఇద్దరి దారులూ ప్యారిస్`లోని ఓ హాస్పటల్లో కలుస్తాయి. కారణం ఓ accident. అక్కడి నుంచీ 0 నుంచీ 40కి చేరిన డైసీ, 80 నుంచి 40కి చేరిన బెంజిమన్ శృంగారంలో మునిగితేలుతారు. ఫలితంగా ఓ పాప పుడుతుంది. యుక్తవయస్సు మీద పడుతున్న బెంజిమన్ పాప పెంపకం విషయమై మథనపడి ఇల్లు విడిచి వెళ్లిపోతాడు.
ఎక్కడైతే మనిషి తన చిత్తం వచ్చిన పని చేయవచ్చో, ఎక్కడికైతే మనిషి చావుపుటకలకు దూరంగా పారిపోవాలనుకొంటాడో, ఎక్కడైతే ఆధ్యాత్మికత పరవళ్లు తొక్కుతుందో అక్కడ చేరుతాడు (కనుక్కోండి చూద్దాం!). చాన్నాళ్లు అలా గడిపి చివరకు మళ్లీ సొంత ఊరు న్యూఆర్లిన్స్ చేరుకొంటాడు. అన్నీ మరచిన పాపాయిగా మారి, తన చిన్ననాటి నేస్తం, మధ్యవయస్సులో జీవిత భాగస్వామి, చివరికిలా తల్లిలా లాలించే ‘డైసీ’ ఒడిలో కన్నుమూస్తాడు. ‘కన్ను తెరిస్తే జననం, కన్ను మూస్తే మరణం, రెప్పపాటుదీ జీవితం’ అన్న కవి భావాన్ని ఎంతో హృద్యంగా చూపిందీ చిత్రం. చివర్లో ఆపుకొందామన్నా ఆగని కన్నీళ్లు వెచ్చగా, వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్న చెంపల్ని తడిమాయి, ఓదార్చాయి.
కథ ఇంతేనా? అంతా చెప్పేసాడు అనుకోకండి. ఇది రేఖాచిత్రం మాత్రమే, అసలయిన కథ సినిమా చూస్తే తెలుస్తుంది. ఇందులో ఒక్కో నటుడు తమ పాత్రలకు సంపూర్ణంగా న్యాయం చేసారు. ఇక బ్రాడ్ పిట్, కేట్ బ్లాంచెట్`లు పోటీపడి నువ్వా, నేనా అన్నంతగా తమ పాత్రలకు జీవం పోసారు. ఒక్కోసారి ఇది డైసీ కథనా అనే డైలమాలో పడతాం మనం. క్వీనీ, ఓడ కేప్టను, ‘పిడుగు’రాముడు అందర్నీ చూసి మనసారా నవ్వి, తనివితీరా ఏడ్వాలంటే ఈ సినిమా చూడండి. మీ వయస్సులో ఓ సంవత్సరం ఎక్కువ చేసే పూచీ నాది! ఇంకా రాయాలనుంది, మరెప్పుడైనా…adios amigos.
- డా.ఇస్మాయిల్ పెనుకొండ.
http://krishnadevarayalu.blogspot.com
Filed Under: featured • lead • అమెరికా • ప్రపంచ సినిమా • సమీక్ష
కథ మొత్తం చెప్పకనే…..చేప్పెసారు కాని మీ సమీక్ష చదివాక మాత్రం ఈ సినిమా కచ్చితంగా చూడాలి అనిపిస్తుంది….
kanukkondi chooddam !!!!!!!!!!!!
daya chesi cheppandi please.
please……………………………….
Kumar
@kumar,
Inida
dude i think so….
ఇస్మాయిల్ గారూ
నవతరంగానికి స్వాగతం.మంచి సినిమా పరిచయం చేసారు. ఈ మధ్య అన్ని అవార్డు నామినేషన్స్ లోనూ ఈ సినిమా ప్రముఖంగా కనిపిస్తోంది.
మొన్న గోల్డన్ గ్లోబ్ నామినేషన్స్ వచ్చినప్పటినుంచీ ఈ సినిమా చూడాలని ఆసక్తి గా ఎదురుచూస్తున్నాను. మా పల్లెటూరు (లండన్)లో సినిమాలు ఈ మధ్య ఇండియాకంటే కూడా ఆలస్యంగా విడుదలవుతున్నాయి. ఎప్పుడొస్తుందో ఏమో…
ఈ చిత్ర సమీక్ష, చదవటానికి ముందు, ఎవరు రాసేరు అని ఒక పర్యాయం తల పై కెత్తి చూస్తే అతిధి అని కనిపించింది. ఎవరైతే మనకేంటి, మనకు కావలసినది ఈ చిత్రం గురించిన సమాచారం అనుకుని చదవడం, మొదటి వాక్యంతో మొదలు పెడ్తే, చివరంటా అలా ఆసక్తికరంగా చదివింపచేసిందీ వ్యాసం. చివరన, సమీక్షకుడి పేరు చూసి, డిటెక్టివ్ సినిమాలో వంటవాడే హంతకుడు అని తెలుసుకుని ఆశ్చర్యపోయినంతగా, ఆశ్చర్యపడ్డా. ఈ రచయిత తెలుగు బ్లాగు పాఠకులకు సుపరిచితుడే. అయితే నవతరంగం పాఠకులకు సరికొత్త. మరిన్ని సమీక్షలు డాక్టర్ గారు రాయాలని కోరుకుందాము.
Welcome to Navatarangam.
Good review.
ఫారెస్ట్ గంప్ కధ తీసుకోండి, ప్రధాన పాత్రధారిని ముదుసలిగా పుట్టి పసిబిడ్డగా గిట్టే వాడిగా మార్చండి, దానికి టైటానిక్ లో రోజ్ లాంటి ముసలావిడని జత చేసి ఆమెతో ఫ్లాష్బ్యాకుల్లో కధ చెప్పించండి. ఇది మీ ఊహల్లో చెయ్యగలిగితే మీరు బెంజమిన్ బటన్ చూడక్కర్లేదు.
ఈ సినిమాలో హైప్ తప్ప మరేమీ లేదు (విజువల్స్, బ్రాడ్ పిట్ మేకప్ కోసం రెండున్నర గంటలు మనవి కావనుకోగలిగితే చూడొచ్చు). ఫారెస్ట్ గంప్ లో లాగే ఇదీ ఓ సగటు అమెరికన్ జీవన యానం. అందులోలాగే ఇందులోనూ అతని జీవితంలో అమెరికా చరిత్రలోని ప్రధాన ఘట్టాలు తొంగి చూస్తూ పోతాయి (రెండు ప్రపంచ యుద్ధాలు, బీటిల్స్, అపోలో ప్రోగ్రామ్, హరికేన్ కత్రినా, etc). కానీ గంప్ కున్నంత కధా సాంద్రత ఇక్కడ లేదు. గంప్ పాత్రకున్నంత స్పష్టత, బలం కూడా బెంజమిన్కి లేవు. సినిమా మొత్తం బెంజమిన్ ఓ గమ్యం పాడూ లేకుండా కొట్టుకు పోతుంటాడు. సినిమాని ఏదోలా సాగదీయటమే లక్ష్యంగా అక్కడక్కడా దర్శకుడు విసిరిన ‘మెరుపు తాకిడి ముసలాయన’ ఎపిసోడ్లు మొదటి రెండు సార్లూ కాస్త నవ్వించినా, ఆ తర్వాత ఆ పనీ చెయ్యవు. ఇవన్నీ సినిమాకి ఏ రకంగానూ ఉపయోగపడే సన్నివేశాలు కావు. హరికేన్ కత్రినాని ఏదో రకంగా సినిమాలో చొప్పించటానికి కధానాయకుడు న్యూ ఆర్లియన్స్ వాడన్నట్లు చూపటమే కానీ దానికీ కధకీ సంబంధమే లేదు. మధ్యలో, కధానాయికకి యాక్సిడెంటైనట్లు ఒక్క ముక్కలో చెప్పగలిగే విషయానికి అనవసరమైన ఐదు నిమిషాల సీనొకటి జత చేశారు. బెంజమిన్కి అలా ఎందుకు జరిగిందో వివరించటానికన్నట్లు గడియారాల మెకానిక్ ఉప కధొకటి మరో ఐదు నిమిషాలు అదనం. అది లేకపోయినా కధకొచ్చే నష్టం లేదు. ఇలాంటి అనవసర సన్నివేశాలు బోలెడు. జూలియా ఆర్మాండ్ వంటి ప్రతిభావంతురాలిని పూర్తిగా వృధా చేశారు.
బాటమ్ లైన్: బ్రాడ్ పిట్ వీరాభిమానులకి మాత్రం ఈ సినిమా నచ్చొచ్చు.
మర్చి పోయా .. కధానాయిక పేరు మిస్ డైసీ అని పెట్టేసరికి వద్దన్నా ‘డ్రైవింగ్ మిస్ డైసీ’ గుర్తొచ్చింది. మరి అది కావాలనే చేశారేమో కానీ, అందులో క్లైమాక్స్ లో మిస్ డైసీకి మతి పోవటం లాంటి సీన్లే ఎత్తుకొచ్చి ఇందులో బెంజమిన్ కి పెట్టేశారు.
ఈ సినిమా చూస్తున్నంత సేపు పూర్వము ఇంచుమించుగా ఇలాంటి ఇతివ్రుత్తంతో కూడిన సినిమా ఒకటి చూసాను … అదెంటబ్బా ? అని తంటాలు పడుతున్న నేను , ఈ సినిమా కథా రచయిత ’ఎరిక్ రాథ్ ’ అని తెలుసుకొని ఊపిరి పీల్చుకున్నాను … ఇతను గతంలొ
” ఫారెస్ట్ గంప్ ” అనే సినిమాకు కథా , స్క్ర్రీన్ ప్లే సమకూర్చాడు . ఒక హిట్ ఫార్ములా ని తీసుకొని దానికి కొద్ది మార్పులు చేసి , మెరుగులు అద్ది జనాల మీదకు వదిలి సొమ్ము చెసుకునే ప్రక్రియ హాలీవుడ్ లో కూడా చేస్తారన్నమాట ? అని ఆలొచించి కొద్దిగా ఆనందానికి కూడా గురయ్యాను …. ఇన్నాళ్ళూ మన తెలుగు సినిమా పరిశ్రమకే పరిమితమయిన ఈ ప్రక్రియ ఇలా ఎల్లలు దాటి ఎకంగా హాలీవుడ్ దిగ్గజాలనే ఆకర్శించే స్థాయికి వెళ్ళిందంటే ఆ మాత్రం ఆనందం వుండకూడదా చెప్పండి ?
@విజయ్ నామోజు,
ఈ ప్రక్రియ మన దగ్గర్నుంచి అక్కడకు వెళ్ళిందంటారా?
ఇలాంటి ప్రక్రియలకు హాలీవుడ్ పెట్టింది పేరు కదా.ఆ తర్వాతే బాలీవుడ్, టాలీవుడ్
ఇది హాలీవుడ్కి వెన్నతో పెట్టిన విద్యండీ. మనవాళ్ళు అన్నిటితోపాటే ఆ విద్యను కూడా కాపీ కొట్టరేకానీ, కొత్తగా హాలీవుడ్కి నేర్పాల్సింది ఏం ఉంటుంది. రొమాంటిక్ కామెడిలు,థ్రిల్లర్లు,హారర్ సినిమాలు అన్నీ ఒకే మూసలో ఉంటాయి కదా. అసలు చాలా సినిమాలు ఈ ఫార్ములాలమీదే కదా ఉండేది.
@శంకర్, నిజమే! నిజమే!!
@విజయ్ నామోజు,
వాల్లు అమెరికన్స్ అమాయకులు కాదు…
@shree,
ఎక్కడైతే మనిషి తన చిత్తం వచ్చిన పని చేయవచ్చో, ఎక్కడికైతే మనిషి చావుపుటకలకు దూరంగా పారిపోవాలనుకొంటాడో, ఎక్కడైతే ఆధ్యాత్మికత పరవళ్లు తొక్కుతుందో అక్కడ చేరుతాడు (కనుక్కోండి చూద్దాం!)
is that india…i have seen a photo in Yahoo movies..plz confirm…