Vamshee వద్దాన్నాక పొడిగించటం నా ఉద్దేశ్యం కాదు. పైగా ఆ రిప్లై థ్రెడ్ అక్కడి తో ఆగి పోయింది కూడాను ఎందుకో.

కాకపోతే నాది ఒక సందేహం. హాలీవుడ్డు ఆదర్శప్రాయమైతే, హాలీవుడ్డు కి ఏది ఆదర్శప్రాయం!? వాళ్ళు ఎలా మార్పుకోరుకుంటారు!?దేన్ని చూసి వాళ్ళు ఉత్తేజితులౌతున్నారు!?

ఇంకొంచెం ఫిలాసఫిక్‍గా దీన్ని అన్ని రంగాలలోకి మార్చి అడుగుతాను!?
What inspires the one (termed as the best) to move forward!? to bring change!? and with what Aim!?

అది తెలిస్తే, మన మీద మనకి ఉన్న చిన్న చూపుతో కాకుండా, ఆత్మ విశ్వాసంతో మనకై మనం మారతాము.మార్గదర్శకులౌతాము.
కాదంటారా!

“స్థాయి అన్నది సాపేక్షం” అన్నారు పైన సాయి బ్ర్హహ్మానందం గారు.Vamsee “స్థాయి – హెచ్చు తగ్గులను సూచిస్తుంది. తరహా అనే పదం వేరువేరు categoriesను సూచిస్తుంది. ” అన్నారు; నా దృష్టిలో ఇద్దరూ ఒకటే చెప్పారు. మరేంటి గొడవ ఇక!.

“ఇప్పుడు నేను తక్కువ స్థాయిలోంచి ఎదిగాను” అంటున్నారు సాయి బ్రహ్మానందం గారు. “కాదు, నీ గొప్పతనానికి ఇప్పుడే గుర్తింపు వస్తోంది.” అంటున్నారు Vamsee. మార్పు వద్దు అన్లేదు.

సింపుల్. రెహ్మాన్ ఇవ్వాళ్ళ బాగా ఇవ్వలేదు. ఇంతకు ముందూ ఇచ్చాడు.
ఒక్కసారి “తాళ్” మ్యూజిక్ చూడండి.ఫెంటాస్టిక్!
మణిరత్నం బాంబే థీం మ్యూజిక్ బాగోలేదా!
( కానీ ఘజనీ బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ చూడండి.నాకు ఒకటి రెండు థీమ్ మ్యూజిక్ లు బాలేదనిపిచ్చాయి.చాలా చిచోరాగా ఉన్నాయ్.)

ఈ సినిమాలోనూ కొన్ని పాటలున్నాయి. (మన రెగ్యులర్ సినిమాలా కాకుండా. వాళ్ళ తరహా లోనే, అవి సినిమాలో చూపించరు.) సినిమా లో ఎక్కువ శాతం మనం పాటల మ్యూజిక్ నే బ్యాక్ గ్రౌండ్లో వేస్తాం. ఇదేం కొత్త కాదు.ఇక్కడకూడా అదే చేశాడు రెహ్మాన్ చాలా వరకు. ఇంకా గట్టిగా మాట్లాడితే , దొంగా దొంగా సినిమాలో చిన్నపిల్లలతో పాడిచ్చిన వైనాన్నే మార్చి కొంత ఇచ్చాడు.(ఈ చిన్న పిల్లలతో ఇళయరాజా ఒకలా చేస్తే, రెహ్మాన్ వేరే రకాలుగా ట్రై చేశాడు. అది వేరే విషయం). ఇంస్ట్రుమెంటేషన్‍లో ఆయన వెరటీ నే చెప్పాల్సిన అవసరం లేదనుకుంటా!

తాళ్ మళ్ళీ ఒక సారి ఇక్కడ చెప్పాలి. ఆ సినిమాలో ఒక థీం ని కథా ప్రకారం ఒక గ్రామప్రాంతంలో ఉన్నప్పుడు ఒక రకంగా మొదలు పెట్టీ, సినిమా ప్రోగ్రెస్ అవుతున్న కొద్దీ, అదే థీమ్లో రకరకాలుగా మార్పులు చేసుకుంటూ పోయి, ఇంస్ట్రుమెంటేషన్ పెంచుకుంటూ పోయి, అబ్బో చివరికి climaxలో చాలా complex గా మనల్నీ ఓ క్లైమాక్స్కి తీసుకెళ్తాడు.

ఇప్పుడూ తన మ్యూజితోనె అదే చేసాడని నా ఉద్దేశ్యం!

రెహ్మాన్ ఏమంటాడో తెలీదు కానీ!. అవార్డ్ వచ్చినప్పుడు, “నేనింతకంటె బాగా చేసినవి కూడా ఇంకా మా సినిమాల్లొ ఉన్నాయి” అని ఒక్క మాట చెప్పగలిగితే చాలు! ఇంత ఆర్గ్యుమెంటుండదు.

వేటూరిగారికి మనవాళ్ళేదో అవార్డ్ ఇచ్చారు. ఏదో ఓ పాటకి. ఆయన సింపుల్ గా అదే అన్నారు. “నేనింకా బాగా రాసినవి ఉన్నాయి. నాకు అవార్డ్ తెచ్చిపెడతాయనుకున్నవి ఉన్నాయి. కానీ, దీనికిచ్చారు. దానికి సంతోషం” అని. గుర్తింపు కావాలి సార్! కానీ గుర్తింపుతో గొప్పతనం రాకూడదు. హాలీ ఉడ్ పొగిడితే గొప్ప కాదు. మన గొప్పతనాన్ని హాలీ ఉడ్ కూడా పొగుడుతుంటే గొప్ప ఆనందం.దీని మీద ఇంకా చెప్పాలనుంది. కానీ ఇక నా బ్లాగులోనే!

మళ్ళీ చెబుతున్నా… “ఏదో నాకు తోచింది రాశాను…మీకు అర్ధమైంది చదువుకుని……”
ఇక ఈ టాపిక్‌కి నా శెలవు.

అందుకే మనవాళ్ళు హాలీవుడ్ నుండి నేర్చుకోవలసింది ఎంతో, ఎంతెంతో ఉంది, ఉంటుంది.

మీ భావం నాకు అర్థం అవుతోంది కాని, మనం మారటానికి పక్కవాడితో పోలికలు వద్దు అన్నది ఒక్కటే నా కోరిక.
మన సినిమాలు బాలేవా, సరే, ఎలా మంచిగా చేద్దాం అన్నదే తపన కావాలి కానీ, వాళ్ళని చూడు ఎలా మంచిగా చేశారో అనటం …. ఎమో మాస్టారు, నేను అంగీకరించలేకున్నాను.

మామిడి పళ్ళలో పలు రకాలు ఉంటాయి. బంగినపల్లి మామిడి పండూ బాగుంటుందీ, చిన్న రసాలు బంగుంటాయి. రెండూ మామిడు పళ్ళే. కానీ ఒకే రకంగా ఉండవ్. హాలీవుడ్డూ బాగుంటుంది, భారత ” *వుడ్డూ ” బాగుంటుంది. వేటి రుచి వాటిదే. రెండిటినీ కంపేర్ చేయకూడదు.

ఒక ప్రశ్న, మీకు – మనతోటివారందరికీనీ — ఈ మధ్య కాలంలో మీరు చూడలేక మధ్యలో లేచొచ్చేసిన సినిమాలు ఎన్ని? నాకు తెలిసి అవికూడా మీరు వెళ్ళమీద లెక్కపెట్టవచ్చు. అంటే మిగితావన్నీ ఓ మాదిరిగానైనా మీరు ఆనందించినట్లేగా? కోట్లమందిని అలరించే సినిమా, which appeals to core basic instincts of human nature – అంతకంటే చక్కటి కళ ఇంకోటి ఉందంటారా! సినిమా పరిశ్రమలో ఉద్యోగాలు చేస్తున్న ప్రతివాడినీ చూసినేర్చుకోమనటం కూడా సబబు కాదు.

మరొక్కమాట! మన సినిమాకి మనం చంకలు గుద్దుకోవడం అన్నారు. మరి ఎవరు చంకలు గుద్దుకుంటే మనం గొప్ప అవుతాం? తప్పుగా అనుకోకండీ. నాకు తెలుసు. ఈ recognition, Identity and greatness – అనే విషయాలు చాలా tricky. గొప్పతనం ఒకడు ఇస్తే వచ్చేది కాదు. కానీ నా గొప్ప ఇంకొకడు గుర్తించనంతవరకూ అది ఎవడికి గొప్ప! కాబట్టి పక్కవాడి/తెల్లవాడి గుర్తింపుకని మనం వెంపర్లాడటం. నేను నా తెల్ల మిత్రుడు ఒకడికి మా అమ్మచేతి పులుహార తినిపించా! మా అమ్మని కాదుగాని ఆవిడ భలే బాగా చేస్తుంది. కాని ఆతను దాన్ని పెద్ద్దగా ఎంజాయ్ చేయలేదు(కారం తినలేక అనకండి! హాలోపీనో పికిల్స్ వాడికి ఇష్టం. అంటే వాడికి పులుపు, కారం నోటికి పడతాయని). వాడికి నచ్చనంత మాత్రాన అమ్మ చేతి పులిహోర బాగోలేదనా? కాదు కదా! కాని గుర్తింపు రాలేదని నా దుర్ధ! పై పెచ్చు వాడి యాపిల్ పై బాగుందని ముందే కమిట్ అయ్యామాయే!

-V

PS : “ఏదో నాకు తోచింది రాశాను…మీకు అర్ధమైంది చదువుకుని……” (గుర్తుండిపోయే నటుడి గుర్తులేని సినిమాలో ఏదో గుర్తొచ్చిన డైలాగ్)

రెహ్మాన్ ఇంతకంటే మంచి మ్యూజిక్ ఇచ్చాడు.సందేహం లేదు. కాకపోతే ఆ సినిమాల కాన్వాస్ వేరు; అలాగే మార్కెట్, మార్కెటింగ్ వేరూ. ఈ సినిమా వల్ల మనం ఆ స్థాయికి చేరలేదు. అయా ప్రొడ్యూసర్స్ మీన్స్ బట్టీ, మంచి సంగీతం మనం ఆల్రెడీ పొంది ఉన్నాం. దాన్ని ఇవ్వాళ్ళ వాళ్ళు – తెల్లవాళ్ళూ, హాలీవుడీయులు గుర్తిస్తున్నారు. గుర్తింపుకు ఆనందం. ఎదుగుదల కాదు.

రెండో పాయింట్ : టార్గెట్ మార్కెట్స్ ని బట్టి సినిమాలు; పంపిణీ ; ఇన్నాకే పాము సీనుగారి ఇంటర్వ్యూ చదివి ఈ మార్కెట్ మీద కామెంటేయబోయి, తరువాత బ్లాగ్ రాద్దామని వదిలేసాను. రైట్! మన సినిమా తక్కువ అనే భావన పోవాలి సార్! మన గొప్ప సినిమాలని ఎలా ఎగుమతి చేయాలి, ఏ విషయం ఎగుమతి చేయాలి, దాని లక్శ్యం ఏంటి అనేది మనం మాట్లాడాలి.

బ్రహ్మానందం గారు, మొదటి ముక్క సరేకానీ, స్థాయి – హెచ్చు తగ్గులను సూచిస్తుంది. తరహా అనే పదం వేరువేరు categoriesను సూచిస్తుంది. అందుకని తరహా అని వాడటం సమంజసం. హాలివుడ్ స్థాయి అనటం ద్వారా హాలీవుడ్ ఎక్కువ, మనం అది చేరుకోవాలి అని హితోపదేశం చేసినట్లు అనిపిస్తుంది. అదే గనక మీ భావన అయ్యుంటే, నేను విభేదిస్తున్నానని విడిగా చెప్పనక్కర్లేదు(అది మీ భావన కాదని నా ఉద్దేశ్యం). మరో మాట, రెహమాన్ ఇలా పలు ప్రాంతాల సంగీత రీతులను కలగలిపి అందించడం కొత్తకాదు. అది ఆయన తరహా “భారతీయ” సంగీతం.

ఇక మీరు మన తెలుగు సినిమా వారికి చెప్పిన మాట – మీరన్న ప్రతీ వాక్యంతోనూ నేను ఏకీభవిస్తాను. కానీ….

అల్లరి నరేష్ వంటి వారు తీసే సినిమాలు (లేక మరో ఉదాహరణ మీరే వేసుకోండి!), మెదడుకు పనిలేకుండా చూడటానికే గాని, అవార్డులకోసం కాదు (critical review, గుర్తింపు కోసం కాదు). మనవాళ్ళు కూడా పకడ్బందీ సినిమాలను తీయలేదని మీరు వాదించలేరు కదా! అలాగే HBO, Hallmark చానేళ్ళు తీసే సొంత సినిమాలు, Direct to Video సినిమాలు గొప్ప సినిమాలు కావు. కాని అవీ తీస్తారు అంతె!…టీవీలో వచ్చినప్పుడూ, ఖాళీగా వున్నప్పుడూ చూస్తారు, అదీ అంతే! మన మార్కెట్‌లో మీరు చెప్పే “బిగి” లేని సినిమాలు, జనాలు ఇంకా హాలుకి వెళ్ళి చూస్తారు కాబట్టి రిలీజ్ చేస్తున్నారు. లేక పోతే అవి కూడా డైరెక్ట్‌గా టీవీలకు, DVDలకే పరిమితం అవుతాయి. అసలా మాటకువస్తే ఈ సినిమాలు ఇప్పటికే అలా తీస్తున్నారు. రిలీజ్ అయిన సంవత్సరంలోపే టీవీల్లో వేస్తున్నారా లేదా! (Sun DTH వాళ్ళు “నవ్వుల తెర” పేరుతో Pay-per-View ని మొదలు పెట్టారు. ఇక సినిమాలకు కూడా అది త్వరలోనే పాకక పోతుందా! చిన్న సినిమాలకు హాళ్ళు దొరకట్లేదని అనే కంటే ఈ మార్గం బెటరని నా వుద్దేశ్యం, అది మరో రోజుకి వదిలేద్దాం…). మంచి సినిమాలు అరకొరగా వస్తూనే వుంటాయి ఏ భాషలోనైనా, ఏ “వుడ్”లోనైనా! ప్రతి “ఆస్కార్ లెవల్”(దీని గురించి కూడా మరో రోజు మాట్లడదాం…) సినిమా తరువాత మనవారిని “బాగు”చేయాలనే ధోరణితో ఒక తోక అనవసరం అని నా భావన. మనవాళ్ళు మారటానకి మీరో సాదోహరణంగా వేరొక బ్లాగ్ రాయండి.నేనూ చదివి ఆనందిస్తాను.

-V

ఇది ఇంగ్లీషు వాడు తీయబట్టి, కొన్ని యాంటీ సెంటిమెంట్స్ కూడా ఉన్నాయ్; నాకు వింతనిపించినవి, లేదా ఫాల్టీగా అనిపించినవి:
1.పేదరికాన్ని గ్లామరైజ్ చెయ్యలేక పోవడం.దాన్నీ నిజంగా భయంకరంగా చూపించడం.
2.అమితాబ్ బచ్చన్‍ వచ్చాడని, లావెట్రీలో (నేలమీద ఉన్న “అగ్గి”లో) మునిగిపోయిలేచినా, పరిగెట్టికెళ్ళి ఆటోగ్రాఫ్ తీసుకుంటాడు. అంత కష్టపడ్డా, దాన్ని సలీమ్ ఓ రెండు రూపాయలకి అమ్మేస్తాడు. అయితే ఆ చూపించిన లావెట్రీలు నాకు ఇండియాలో ఎక్కడా కనపడలేదు!
౩.అన్న “సలీమ్”, తమ్ముడు ఇష్టపడ్డాడని తెలిసినా హీరోయిన్ “లతికా”ని చేపట్టడం.
4.మరో గుడ్డి బిచ్చగాడికి సైతం, డాలర్ మీద ఎవరి బొమ్మ ఉన్నదో ఎలా తెలిసిందో మనకి తెలీదు.
5.నిజానికి మొదటి నాలుగైదు ప్రశ్నలకూ పకడ్బందీగా ఉన్నా, తరువాత ప్రశ్నలకి సమాధానాలు ఎలా వాడి జీవిత క్రమంలో తెలిసాయో అంతగొప్పగా ఏం చెప్పలేదేమో అనిపించింది.
6. ప్యారెన్‍ కాల్‍సెంటర్లో లోకల్ కాల్‍తో ఎలా అన్న సలీమ్ ని పట్టుకున్నాడు!?
7.మన స్లమ్‍ స్కూల్స్లో , ఎక్కడ అలెక్సాండర్ దూమాస్ “త్రీ మస్కటీర్స్” నేర్పిస్తారో నాకు అంతుచిక్క లేదు. పెద్ద క్లాసుల్లో కూడా అది పాఠ్యాంసంగా రాలేదు నాకు.