గమనిక:ఇది నేను గతంలో ప్రచురించిన విలువల వలువలున్న సినిమా అనే వ్యాసానికి కొనసాగింపు.
సినిమా మెలో డ్రామానా లేక ఇంకోటా అనే విషయాన్ని ప్రక్కన పెడితే, మనం తప్పక అర్ధం చేసుకోవలసిన పాయింట్ ఈ సినిమాలో ఉంది. అదే మనిషి జీవితం లో విలువలు. వాటి ప్రాధాన్యం.
అలాగే మరో పాయింట్ ‘మాన్/హీరో వర్షిప్’. ప్రేమ అంటే ఏంటనే దానికి చాలా అర్ధం ఈ సినిమాలో వెతుక్కోవచ్చు.
నాకు దర్శకుడెవరో తెలీదు. ఎందుకంటే ఆ సినిమా చూసి పదిహేనేళ్ళు అయింది. సంగీతం కూడా నిన్నటి దాకా నాకు తెలీదు. ‘సాక్షి’ దిన పత్రిక లో ఇచ్చే పాట క్రింద చూశాను.
నటీనటులు నాకు తెలిసి గుర్తుంది అక్కినేని, సావిత్రి, రేలంగి, (గుమ్మడున్నాడో లేడో, జగ్గయ్య ఉన్నట్టు గుర్తు. సావిత్రికి అతనితోనే పెళ్లి చేయాలనుకుంటాడు నాగేశ్వరరావు)
కానీ కమ్మని పాటలున్నాయి.
మచ్చుకు… “కనులు కనులతో కలబడితే ఆ తగవుకు ఫలమేమీ? … కలలే!”
“వలపు వలే తీయగా వచ్చినావు నిండుగా”
“సిగలోకి విరులిచ్చి చెలి నొసట తిలకమిడి” (ఈ పాట నాకు బాగా నచ్చింది).
“కొత్త పెళ్ళికూతురా రా! రా! – నీ కుడికాలు ముందుమోపి రా! రా!”
ఈ పాట వికక పోతే మనది ఆంద్ర ప్రదేశే కాదు.
అసలు విషయానికి వద్దాం. అక్కినేనిని సావిత్రి ప్రేమించటం తో మొదలైన కథ చివరకి ఆ అక్కినేని తనని వేరే పెళ్లి చేసుకోమని చెప్పినప్పుడు విషం త్రాగి మరణించటం తో ముగుస్తుంది. ఇలా చెపితే ఎలా ఉంది. మెలో డ్రామాలా లేదూ. కానీ ఆ కోణం లోంచీ కాదు. మరో కోణం లో ఆలోచిద్దాం.
ఆ కోణాన్ని ఆ సినిమా ప్రేమికులు, ఆ సినిమా బోరికులు ఇద్దరూ మిస్ అయ్యారు. ఆ పాయింట్ గురించి చెప్పాలంటే మరో కథ నాకు గుర్తుకు వచ్చింది. ఈ సినిమాని నేను బోరింగు అని ముద్ర వేసి మళ్ళీ చూడనట్టే… ఆ కథని కూడా చెత్త అని మళ్ళీ చదవలేదు. నిన్నటి దాకా.
మళ్ళీ ఈ వ్యాసం వ్రాయటానికి ఆ కథని చదివాను. చెత్త కాదు. విలువైన పాఠం అని తెలుసుకున్నాను.
ఈ వ్యాసాన్ని నేను ఎంత కుదిద్దామన్నా నాకు వీలు పడలేదు. అసలు ఆ కథని నేను చెప్పాలన్న ప్రయత్నమే నాకు పెద్ద పని పెట్టింది. ఎందుకంటే ఈ సినిమా కన్నా ‘విషయాన్ని’ డైరెక్ట్ గా చెప్పిందా కథ. ఒకే ఒక్క డైలాగ్. “నేను నా భర్తని తప్ప వేరెవరినీ ప్రేమించను.. అతను నాతో సంతోషంగా ఉండలేక పోతున్నాడు. అందుకే నిన్ను సాకుగా పెట్టి అతను నాకు విదాకులిచ్చేలా చేశాను. నేను నీతో ఉండలేను. అతనే నా అత్యుత్తమ విలువ అతనిని తప్ప నేను వేరే ఎవరినీ ప్రేమించలేను. I can not take anything less than the best. ప్రేమ లేని చోట నేనుండలేను. మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టినందుకు నన్ను క్షమించండి. నేను ఇక్కడ దిగిపోతున్నాను.”
సావిత్రి అక్కినేనిని ప్రేమిస్తుంది. ఎంతలా అంటే తన ప్రాణం కన్నా. More like she worships him. Not like an ordinary ‘భర్తే దైవం’ టైపు.
ప్రేమంటే “ప్రేమంటే తమ అత్యుత్తమ విలువలను వేరొకొరిలో చూసి, తమ విలువలకు పట్టం గట్టడమే” అనే సెన్స్ లో తీసుకుంటే ఆమె నిజంగానే ప్రేమించింది. She can not bear anything less than the best. ఆ విషయాన్ని తన భర్త అర్ధం చేసుకోడు. తను చెప్పలేదు. అప్పటికే చాలా మానసిక క్షోభని అనుభవించింది. తన విలువలని కాపాడుకోవటం కోసం తన ప్రాణాన్నే త్యాగం చేసింది. త్యాగం అనేది చాలా చిన్న మాట. విలువలని కోల్పోవటం కన్నా మరణించటమే మంచిది అనుకుంది. అదే చేసింది. భర్త చెప్పినట్టు చేసి మానసిక వేదన తో ఎటూ న్యాయం చేయలేని పరిస్థితిని కల్పించుకోలేదు.
ఇక నేను చెప్పిన కథలోనూ అంతే. అదేదో మన సినేమాల్లో చూపించే పిచ్చి త్యాగం కాదు. అద్భుతమైన పని. “I can not take anything less than the best.” అని ఎంతమంది చెపుతారు? అలా ఎంతమంది ఉండగలరు? (అలా ఐతే ప్రతీ దానికీ చావటమేనా? అంటారా? అది మన మానసిక పరిస్థితిని బట్టీ ఉంటుంది. ఇక్కడ విషయం విలువలకి కట్టు బడటం గురించి.).
ఎవరో క్రితం భాగం లో వ్యాఖ్యానిస్తూ “త్యాగాలు చేస్తే విలువలున్నట్టా?” అన్నారు. ఇక్కడ ఎవరూ త్యాగం చేయలేదు. తమని తాము కోల్పోకుండా రక్షించుకున్నారు. సావిత్రి తన భర్త చెప్పినట్టు చేసి ఉంటే అది త్యాగం.
ఒకసారి ఆలోచించండి. సావిత్రి అక్కినేని చెప్పినట్టుగానే పెళ్లి చేసుకుంది. ఆ భర్తకీ అదే దౌర్భాగ్యం పట్టింది. మళ్ళీ అతను అదే సలహా ఇస్తాడు. మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకుంటుంది. ఇంతేనా జీవితం. ఒక విలువ ఉండదా? తాను ప్రేమించిన (నిజమైన ప్రేమ) వ్యక్తి ముఖ్యమా? లేక తన సుఖం ముఖ్యమా? ఇలా ఐతే ఎవరూ ఒక్క పెళ్ళితో ఆగరు.
అందుకే మనిషి తన విలువలకి కట్టు బడి ఉండాలి. ఇతరుల కన్నా మన గురించి మనకే బాగా తెలుస్తుంది. మీకు ‘ఐసు బిప్పు’ రూలు తెలుసా? (ఐసు – బిప్పు రూలు ను thinkquisistor.blogspot.com చూడండి).
అలాగన్న మాట.
ఈ విషయాన్నే నేను ఆలోచించింది. నిజమైన ప్రేమని, ‘మాన్/హీరో వర్షిప్’ ని, విలువల ప్రాధాన్యాన్ని, తెలిపిన సినిమా ఇది. అందుకే ఎంత బోరింగు సినిమా (నా కళ్లు పేలి పోవుగాక) అయినా దాని గురించి ఆలోచించకుండా ఉండలేక పోయాను.
అందుకే ఇది ‘మనసు’మంగళి.
నోట్: సినిమా కి సంగీతం… కేవీ మహదేవన్ ట. తెలుగు వికీ చెప్పింది. అందుకు దానికి ధన్యవాదాలు. పాటలు ఆత్రేయ. అందుకే అంత అద్భుతమైన భావాలు పలికాయి. ఇది నాకు తెలుసు.
ఏమీ తెలీని వాడివి ఎలా వ్రాశావ్? అంటారా నేను దేనికోసం వ్రాశానో గట్టిగానే చెప్పాను కదా! 
ఆ కథ Ayn rand వ్రాసిన THE HUSBAND I BOUGHT. దాని గురించి తరువాత నా బ్లాగులోచేపుతాను. ఎప్పుడైనా.
The words I told here on love are purely my feelings. Others might have told. But I don’t know. అది నేను స్వయంగా తెలుసుకున్న సత్యం.
వెంకట్ నవతరంగం 
అతిథి 
మహేశ్ కుమార్ K 
జోశ్యుల సూర్యప్రకాశ్ 
సౌమ్య V B
శిద్దారెడ్డి వెంకట్ says:
గీతాచార్య గారూ,
మీరు బాగా రాస్తారు.కానీ నాకే అంత ఈజీగా అర్థం కాలేదు.నేను derogatory గా ఏమీ అనటం లేదు…మీరు రాసేది ఒక సారి చదివితే అర్థం కాదనే నేననేది…అది నా సమస్యే ….
ravi says:
aa comment chesindhi nene
1.thananu cheat chesthunte tanu divorce teesukovali…anthe kani bharthaku vere pelli cheyadaniki divorce aa?
2.savitri asalu istam lekunda enduku pelliki oppukovali ?
3.poni oppukunna enduku atmahatya chesukovali?… malli ade prasna aduguthunna…tanu cheyani tappuki atmahatya chesukovadam viluvala?
4.okavela malli pelli chesukunte prathi sari ilage avuthundani ela cheppagalaru?
ika tanu divorce teesukovadam valla chanipovalanukunte I respect that..Its her life ..her decision..( nenu support cheyanu kani)…kani malli pelli cheukomannaduku ayithe naku viluvalu emi kanipinchaledhu…
nenu freud ni nammutha…meeru plato ni nammutaru…mana telugu cinema valu kuda anukunta…
nietzsche niche says:
గీతాచార్య గారు,
నమస్కారం!
నవతరంగాన్ని ఆరాధించే అజ్ఞాత పాఠకుల్లో నేనొకడ్ని – నవతరంగం లో వ్రాస్తున్న పేరుగల రచయితల్లో మీరొకరు (నేను ఎగతాళి గా అనటంలేదు. మనస్ఫూర్తిగా చెబుతున్నాను).
[చదువరులకు - ముఖ్యంగా స్త్రీలకు - విన్నపం: ఒక పురుషుణ్నుద్దేశించి వ్రాస్తున్న లేఖ కనుక ఇక్కడ ఇంకా అక్కడక్కడా పుంలింగం వాడటం జరిగింది. అంతే. స్త్రీ లేఖకుల్ని అవమానించాలన్న లేదా నిర్లక్ష్యం చెయ్యాలన్న ఉద్దేశం ఎంత మాత్రం కాదు.
]
కేవలం ఆ సంబంధం వల్ల, మీరు వ్రాసిన *విశ్వనాథం* మరియూ *విలువలు* చదివిన అనుభవంతో ఈ లేఖ వ్రాసే సాహసం చేస్తున్నాను.
పోతే – ఇది వ్రాయటానికి నాకున్న అర్హతలేంటి?
నేను తెలుగు వాడిని – సాహిత్యాభిమానిని.
నవతరంగం ఉవ్వెత్తున ఎగిసి ఆంధ్రుల ఆరాధ్య అంతర్జాల పత్రికగా ఎదగాలని మనసారా కోరుకొనే అసంఖ్యాకుల్లో నేనొకడ్ని.
పరిచయాలు అయ్యాయి కనుక పాయింటుకొస్తాను.
తన మనసులోని భావాల్ని చదువరి మనసుకు హత్తుకొనేలా చెప్పగల వ్యక్తి రచయత. తన వివరణ ద్వారా ఒక క్లిష్ఠమైన విషయాన్ని – దాని సారాన్ని – చదువరి /శ్రోత మస్తిష్కంలో లిఖింపబడేలా విడమరిచి చెప్పగల వ్యక్తి గురువు లేక ఆచార్యుడు.
నవతరంగంలో మీ వ్యాసాలు ప్రచురింపబూనుకోవడం ద్వారా మీరు *రచయిత* బాధ్యతను స్వీకరించారు – అయితే, మీ వ్యాసాలకు అయిన్ రాండ్ ను వస్తువుగా చేసుకోవడం మీకు ఆచార్య బాధ్యతల్ని ఆపాదించింది.
ఆ వస్తు గుణం అటువంటిది!
దానికి తోడుగా (పెద్దలు ఇచ్చిందో, మీకై మీరు స్వీకరించిందో తెలియదు కానీ) గీతాచార్య అన్న మీ పేరు.
ఇవన్నీ కలిసి – చదువరి దృష్టిలో మీకొక ప్రత్యేక స్థానాన్ని – ఇంకా చెప్పాలంటే గౌరవాన్నీ – కలిగింపజేస్తాయి.
అందువల్ల మీ గురించీ, మీరు వ్రాసినదాని గురించీ, ఒక ముందస్తు అభిప్రాయంతో చదవటం ప్రారంభించిన పాఠకుడు… మీరు “ఆశుకకాల భుజంగవేగం”తో దూసుకుపోవటాన్ని అర్ధం చేసుకోలేక పోతారు. మాంచి రుచికరమయిన చిత్రాన్నం తింటానికి సిద్ధమయిన వాడికి మధ్య మధ్య కలకండ పలుకుల్లా మీ స్వగతాల వంటి కామెంట్లు తగులుంటే అయోమయానికి గురవుతాడు. ఒకడ్ని అడవి మధ్యలోకి తీసుకెళ్ళిన గైడు హఠాత్తుగా చెయ్యొదిలేసి మాయమయితే ఎంత ఖంగారుపడతాడో ఊహించండి. ఇదీ అంతే.
నెరిపేది సాహిత్యమైనా శృంగారమైనా – కర్తకు – ఓర్పు అవసరం!
మీ పాఠకులు (ప్రేయసులు) సుఖపడాలంటే మీరు కష్ఠపడాలి. తప్పదు.
ఓపిగ్గా ప్రిపేరవాలి – అరటిపండు ఒల్చినట్టుగా సుతారంగా విషయించాలి.
మీలోని రచయిత కట్లు తెంచుకొని ప్రవహిస్తున్నప్పుడు ప్రవహించనివ్వండి. ఆ ధారను అడ్డుకోకండి.
ఒక రచయితగా మీ బాధ్యత నెరవేర్చండి. చిత్తు ప్రతి వ్రాసుకోండి.
మీరు చెప్పదల్చుకున్న ప్రతి మాట, పంచుకోదల్చుకున్న ప్రతి ఆలోచన నిజాయితీ గా కాగితంపై పెట్టండి.
అది స్వగతమైనా సరే – ఇంకోడు చదవాలంటే – టీక తప్పదు.
- “ఈ వ్యాసాన్ని కుదించాలనుకున్నాను”
- “ఇప్పటికే బోలెడంత చెప్పాను”
ఇలాంటి మాటలు మీరు అనుకోవచ్చు – కానీ మాకు (పాఠకులకు) తెలియనివ్వకూడదు.
అందుకని – మీలోని విషయం మొత్తం పేపరుపైకెక్కాక, అప్పుడు – మీలోని ఎడిటర్ కు పని చెప్పండి.
క్లుప్తంగా వుంచాల్సిన వాటిని కుదించండి.
వివరణ కావల్సిన చోట పెంచండి.
అనవసరమైన విషయాలన్ని (ముందు చెప్పుకున్నవి) నిర్దాక్షిణ్యంగా ఏరి పారెయ్యండి.
మీకంటూ ఒక శైలి (లేదా శిల్పం అంటారు) అలవర్చుకోండి.
అంటే మీకది లేదని కాదు – దాన్ని ఇంకా అందగింపజెయ్యండి.
రావి శాస్త్రి ని, ముళ్ళపూడిని, చలాన్నీ, మల్లాది వారినీ – ముఖ్యంగా మల్లాది వారిని – చదవండి.
చిన్న చిన్న పదాలతో చదువరికి విశ్వదర్శనానుభూతిని కలిగించే వారి వాక్యనిర్మాణనైపుణ్యాన్ని నిస్సిగ్గుగా కాపీ కొట్టండి.
ఇంత సుదీర్ఘ సుత్తి ఎందుకంటే – మీలో ఒక రచయిత ఉన్నాడు.
ఆ రచయితకు కొన్ని అందమైన ఆలోచనలు – కొన్ని శక్తివంతమైన అభిప్రాయాలు ఉన్నయి.
అవి ‘ప్యూపా’ది పరిణామదశల్ని దాటుకొని సీతాకోక చిలుకలై ఎగరాలని – ఈ నవతరంగాన్ని తమ రంగుల రెక్కల్తో అలంకరిస్తే చూడాలన్న – కోరిక.
ఇదివర్లో నే చెప్పాలనుకొని చెప్పలేక ఆగిపోయిందీ – తమ వ్యాఖ్య ద్వార వెంకట్ గారు చెప్పదల్చుకున్నదీ – ఇదే.
మీ ఆలోచనలు మాదాకా చేరాలంటే మీరు ఇంకొంచెం కష్ఠపడక తప్పదు.
మీ మనసు నొప్పిస్తే క్షమించండి.
సుజాత!(మనసులో మాట) says:
నాకూ ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఇంకా క్లారిటీ ఉండాలి.
శ్రీ లక్ష్మి కళ says:
@ నవతరంగం:
ఇలా రాస్తున్నందుకు ఏమీ అనుకోకండి. నాకు ఈ మాటలు చెప్పాలనిపించింది. ఇవాళ పొద్దున్న నేను మెయిలు చూసుకుంటే నా ఫ్రెండ్ ఒక లింక్ పంపాడు. దాని సారాంశం ఏమిటంటే ఇక్కడ ఇచ్చిన వ్యాసం చూసి అర్ధం చేసుకుని వివరించమని. నేను వెంటనే ఫోను చేసి ఎందుకంత అర్ధం కాకుంటే వదిలేయ వచ్చు కదా అన్నాను. బాగుంది మంచి పాయింట్ ఉంది. చూసి నీకేమైనా అర్ధం ఐతే నాకు చెప్పు అన్నాడు. నాకంత సరదా లేదు అన్నాను. ఐతే ఇది చూడు అని ఒక లింకు పంపి ఇప్పుడు చెప్పు చదవాలా వద్దా? అని ఆ పని నాకు ఇచ్చాడు.
ఇక తప్పదనుకుని నేను చదివాను. నిజంగానే సీరియస్ గా తీసుకోవాల్సిందే. అలాంటి వస్తువులు. అందుకే నా భావాలని ఆ రచయిత తో పంచుకోవాలని ఇక్కడ నా అభిప్రాయాలని రాసేస్తున్నాను. అన్యదా భావించ వద్దు.
శిద్దారెడ్డి వెంకట్ says:
లక్ష్మీ కళ గారూ,
అన్యదా భావించడానికేమీలేదు. మీ అభిప్రాయాలు తెలియచేయడానికే కదా ఇలా కామెంట్ చేసే సౌకర్యం కలుగచేసింది. ఇంతకీ మీ అభిప్రాయాలు రాయలేదు.
chaitanya says:
u6uru
శ్రీ లక్ష్మి కళ says:
@గీతాచార్య:
మీ వ్యాసాలన్నీ నేను ఇవాళ చాలా తీరికగా కూచుని చదివాను. మీరు ఏదో ఒక ఉదాహరణని తీసుకుని దాని నుంచీ కొన్ని కంక్లూహ్జన్లని తీసో లేక కొన్ని కొటేషన్లని తీసుకుని వాటిని మీకనుకూలంగా మల్చుకుని రాసే పద్ధతి నాకెంతో ముచ్చట గొల్పింది.
ఇక్కడ ఈ నవతరంగంలో నేను చదివిన మీదొక వ్యాసం కింద ఇచ్చిన వివరణ చూశాను. ఇంటర్ నెట్ తో మీ కష్టాల గురించి.
మీ పద్ధతిలోనే నేను మీకొక ఉదాహరణ చెప్పి మిగతా విషయాన్ని చెప్పాలనుకుంటున్నాను. మీకు నచ్చుతుందో లేదో నాకు తెలీదు. క్షంతవ్యురాలిని.
మీ లాగానే మీ వ్యాసాలని చదివేవారికి కూడా ఇంట్లోనే సిస్టం ఉండాలని రూలు ఏమీ ఉండదు. ఎన్నో పనుల మధ్య వారు మీ వ్యాసాన్ని చదువుతారు. (అందరూ కాదు. కొందరే. అలా కాసేపు అనుకోండి). నాకు మీ ఈ వ్యాసాన్ని చదివి అర్ధం చేసుకోవడానికి నాలుగు సార్లు చదవాల్సి వచ్చింది. (అక్షరాలా నాలుగు సార్లు). అంటే కనీసం అరగంట. ఇప్పుడు చెప్పండి. మీ వ్యాసం కోసం ఏదో ఒక గంట పని మీద నెట్ కెఫేకి వచ్చేవారు అరగంట కేటాయించాలంటే తరువాత ఎలా చదవాలనుకుంటారు? (మీరు రాసిన వాటిని చదవక తప్పదు. బాగున్నాయంతగా. అర్ధం అయితేనే సుమా.).
ఇప్పటి వారికి అలా ఏదో పైపైన చదివేసేద్దాం అనుకుంటారే తప్ప ఇదేదో గొప్ప విషయం గొప్ప వ్యాసం. దీన్ని తీరిగ్గా చడుదాం అని కూచోరు కదా. అందులోనూ బ్లాగులు అంటే చెప్పే పని ఏముంది.
అసలు నా గురించి మీకేందుకమ్మా? ఏదో చదివి నచ్చక పోతే వదిలేయవచ్చు కదా అంటారా? nietzsche niche గారు పైన పేర్కొన్నట్లుగా మీరు నవతరంగం లో రాస్తున్న పేరున్న రచయితలలో ఒకరు. మీరు నిజంగానే బాగా రాస్తున్నారు. అదే అసలు సమస్య. లేక పోతే వారు అంత కష్టపడి మీకు అన్ని సూచనలు చేయరు కదా. ఏదో చదివి పారేద్దాం అనుకునేవారేమో. అక్కడే నాకు మీ పొటెన్షియల్ అర్ధం అయింది. అందుకే మీవన్నీ చదివింది.
ఆయన “నవతరంగంలో మీ వ్యాసాలు ప్రచురింపబూనుకోవడం ద్వారా మీరు *రచయిత* బాధ్యతను స్వీకరించారు” అన్నారు రచయితలకి కొన్ని బాధ్యతలు ఉంటాయి. నిజమే. మరి పాఠకులకి? వారికీ ఉంటాయి. అందుకే మీకు కొన్ని సూచనలు చేద్దామని ఇక్కడ రాస్తున్నాను.
శ్రీ లక్ష్మి కళ says:
-> మీ బ్లాగులన్నింటిలోనూ మీరు రాసింది చదివిన తర్వాత నాకు అర్ధం అయిందేమిటంటే… మీలో ఒక మంచి కథకుడు/రచయిత ఉన్నారు. ఆ రచయితకి ఒక శైలి ఉంది. ఐతే అది ఇంకా ఒక అపరిపక్వ స్థితిలోనే ఉంది. అంటే మీవి బాగాలేవు అని కాదు. ముందే చెప్పినట్లు మీవి చాలా బాగున్నాయి. అదే పెద్ద సమస్య.
-> కాకపోతే మీవన్నీ మరీ అక్షరం అక్షరం చివరి వరకూ చదివితేనే మీ వ్యాసం ముఖ్య ఉద్దేశ్యం తెలుస్తుంది. (మీరు రాసిన కథల్లో మరీనూ). ఆ తరువాత మళ్ళీ వెనక్కి వెళ్లి మొదటి నుంచీ చదివితే మాకు (పాఠకులకి) ఒక కొత్తలోకంలో సంచరించే అనుభూతి కలుగుతుంది. మీరిచ్చే వివరణలకి. ప్రతి వాక్యం ఆ ముగింపుకే అని అప్పుడు అర్ధం అవుతుంది. చాలా గొప్ప విషయం. అలా అందరూ raayaleru. అది ఎలా సాధ్యం అయిందో నాకు తెలీదు. (కొన్ని సార్లు ఫైలయారు. అది సహజమే).
కాకపోతే అంత సేపు ఆ వ్యాసాన్ని ఒక ఉద్దేశ్యం తో చదివి మళ్ళీ మీ ముగింపులో కొత్తదనాన్ని (కొన్ని సార్లు కంక్లూజన్లలో) కనిగొని మళ్ళీ ఆ వ్యాసాన్ని ఆసాంతం చదివి మీ టెక్నిక్ ని ఎప్రీషియేట్ చేయాలనుకునే ఓపిక ఎవరికీ ఉంటుంది చెప్పండి? ఉదాహరణకి మీరు ‘పున్నమి చెప్పిన కథలు’ అనే లేబెల్ తో రాసిన వాటిలో ‘జమీల్యా’ అని హెడ్డింగ్ పెట్టినారు. అదేదో జమీల్యా నవల గురించేమో అని చదివిన వారికి ఆశాభంగం అవుతుంది. ఎందుకంటే అందులో ఉంది వేరే విషయం. నాకైతే ఎందుకీ హింస అనిపించింది. (మనలో మాట… కథ అదిరింది. కొత్తగా.) అసలు నా ఆశ ఆ కథ గురించి చదవాలని కదా. అంటే మీరు హెడ్డింగు తో పాఠకులని కొంత తప్పుదోవ పట్టించారు. మళ్ళీ అది చదివి నేను ఎంజాయ్ చేశాను. అది వేరే విషయం. తర్వాత మీరు రాసిన జమీల్యా – 2 లో అసలు విషయం వచ్చింది. ఇప్పుడు అర్ధం అయినదా?
-> ఓపిక లేని పాఠకులని మెప్పించాలంటే మొదట్లోనే కొంత వారికి అవగాహన కలిగించాలి. అప్పుడు వారు మానసికంగా సిద్ధం అవుతారు. (మరో చరిత్రలో బాలచందర్ ట్రాజెడీకి సిద్ధం చేసినట్లు).
ఒక సారి ‘సిడ్నీ షెల్డన్’ నవలలని చదవండి. ఎత్తుగడ నుంచీ చివరి వరకూ ఆపలేము. అలాగన్నమాట రాయాల్సింది. మీవి చదవాలంటే మాకు ఓపికతోపాటూ కొంచం ‘రీడింగ్ ఇన్ బిట్వీన్ ది లైన్స్’ ఉండాలన్న మాట.
-> మీరు కొన్ని సార్లు కేవలం మీకోసమే రాసుకుంటున్నట్లు అనిపించింది. అదేదో చిన్న పిల్లలు తమలోతామే మాట్లాడు కుంటారే అలా. అది ఇలాంటి చోట్ల పనికి రాదు. సో, మీరు మీకు చెప్పుకునే వాటిని పాఠకులకి చెప్పవద్దు. ( “ఈ వ్యాసాన్ని కుదించాలనుకున్నాను”- “ఇప్పటికే బోలెడంత చెప్పాను” మొదలైనవి). ఇది Ayn rand లక్షణమేమో. తానూ ‘నా క్లారిటీకి’ అంటూ జర్నల్స్ లో రాసేది ట. (అదే తనకి తాను చెప్పుకోవటం). మంచి సీన్ల మధ్య వచ్చే అనవసర శృంగార గీతాల్లా అవి మాకు విసుగుని కలిగించ వచ్చు. ‘వింబుల్డన్ విలేజ్’ లో రాయండి అలా. బాగుంటుంది. తమాషాగా. ఇక్కడి లాంటి వ్యాసాల్లో కాదు.
-> మీకు దూకుడు ఎక్కువేమో. ఎక్కడి నుంచో ఎక్కడికో వెళ్తారు. ‘విలువల వలువలున్న సినిమా’ లో మీరు చెప్పిన కథ మూడ్ లోనే పాఠకులు కొన సాగుతుండగానే హఠాత్తుగా ‘సుమంగళి’ సినిమా గురించి ఎత్తారు. అసలే కథ బాగుందో లేదో అని ఒక కన్ఫ్యూజన్. ఆ హీరోయిన్ చెప్పిన ఆఖరి డైలాగ్ ని పూర్తిగా అర్ధం చేసుకోవాలనే ఆత్రుత. సరిగ్గా అప్పుడే ఏదో సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ లో మాదిరిగా విషయాన్ని తిప్పేశారు. మూడు కంక్లూజన్లు ఇచ్చి వదిలేశారు. నన్ను చూస్తే నాకే పాపం అనిపించింది. అప్పుడు మళ్ళీ మళ్ళీ చదివితేనే కానీ నాకు బోధ పడలేదు. మీ లక్ష్యం ఏమిటో అని.
-> ఏదో మహా సీరియస్ గా మిగతా భాగాన్ని చెపుతారేమో అని మాకు అనిపిస్తుంది. ఇక్కడ సింపుల్గా తేల్చేశారు మీరు. మళ్ళీ కన్ఫ్యూజన్. ఇంకో భాగం ఉంటుందేమో అని. ముగింపు అని హేడ్డిన్గులోనే చెప్పారు. ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలి? మళ్ళీ రీరీడింగ్. అబ్బ అప్పటికి అర్ధం అయింది.
శ్రీ లక్ష్మి కళ says:
ఇక్కడే విషయం వచ్చింది కాబట్టి నేనూ ఇక్కడే ముగిస్తున్నాను. నేను ఎంత కష్ట పది మీకోసం రాశానో మీరూ అలాగే కష్టపడాలి. అంటే పాఠకులకి అవగాహన కలిగించటానికి.
‘అమ్మో! తలంటి పోసేసింది’ అనుకుంటున్నారా? మరి చదివినప్పుడు మొదటిసారి మాకూ అలాగే అనిపించిది.
కానీ ఒక్క విషయం. మీరు రాస్తూనే ఉండండి. వదిలేయకండి. మీవి కొందరు రెగ్యులర్ గా ఫాలో అవుతున్నారు. వారు మిస్ అవుతారు. మీ ‘వింబుల్డన్ విలేజ్’ చాలా బాగుంది. కొత్త తరహా.
ఎందుకు ఇంత కష్ట పడి చెప్పానంటే… ఇందాకన అన్నానే ‘రచయిత పట్ల పాఠకులకీ బాధ్యత ఉంటుందని.’ ఆ బాధ్యతే నా చేత ఇంత సేపు రాయించింది. కొన్ని చోట్ల మీకు మీరే జడ్జ్ చేసుకుంటూ ‘బాగున్నాయ్. బాలేదు’ అంటూ, అక్కడి మీ నిజాయితీ నాకు నచ్చింది. ఒక చిన్న పిల్లాడి మాదిరి అమాయకంగా. అది ఉపయోగించుకుంటే మీరు చాలా గొప్ప కెరీర్ నిర్మించుకోగలరు.
ఈ రోజుల్లో ఇలాంటి విషయాలని ఆలోచించే అబ్బాయిలు కూడా ఉంటారా అనిపించింది. మీరు రాసింది అర్ధం అయ్యాక. చాలా సంతోషం కలిగింది. “విజయీ భవ!” నేను మీకన్నా పెద్ద దానిని.
@రవి: గీతాచార్య గారు మీలా ఫ్రాయిడియనూ కాదు. తెలుగు సినిమా వాళ్ల లా ప్లేటోనిక్కూ కాదు. In some aspects he is a Randian. కాక పోతే పోయేకొద్దీ ఇతను (మల్చుకుంటేనే సుమా) ఒక కొత్త ఒరవడిని సృష్టించగలడేమో అనిపించింది నాకు. నేను చదివిన వాటి అన్నిటిలోనూ నన్ను గెస్ చేయించింది ఇతనే. He has a long way to go. కానీ సూచనలు కనిపిస్తున్నాయి.
@వెంకట్ గారు: ఇక నుంచీ నవతరంగం నేను రెగ్యులర్గా ఫాలో అవుతానండీ. ఈ కుర్రాడి పుణ్యమా అని ఒక మంచి సైటు దొరికింది. మీ ‘landan చలన చిత్రోత్సవం’ వ్యాసాలూ బాగున్నాయి. తర్వాత నా అభిప్రాయాలు తెలుపుతాను.
కె.మహేష్ కుమార్ says:
@గీతాచార్య: నా వాక్యనిర్మాణాలే గందరగోళంగా వుంటాయనుకుంటుంటే, మీరు ఏకంగా వ్యాసనిర్మాణాన్ని తికమకపర్చి మా చేత ఇన్నిసార్లు చదివించారు. వ్యాసాల్ని ఇలా సస్పెన్స్ కథల్లాగా కాక, కొంచెం సాదాగా రాయడానికి ప్రయత్నించండి. అప్పుడు మాలాంటి పాఠకులకు సౌలభ్యంగా వుంటుంది.
శంకర్ says:
నేను కూడా ఒకటికి రెండుసార్లు చదివాను. నాకు అర్ధం అయ్యిందో లేదో కూడా తెలియడం లేదు. హైలైట్ చేసిన కొటేషన్లు మాత్రం చాలా బావున్నాయి. నాకు అర్ధమైంది ఏంటాంటే ’ఎవరికి వారు మనసుకు నచ్చింది చేసేసి, అదే విలువ అనుకోవాలి అని’ … సావిత్రి మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకొని కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించడం అయినా, లేక తన ప్రేమ పవిత్రతని కాపాడుకోవడానికి నిర్ణయించుకున్నా , రెండూ కరెక్టుగానే అనిపిస్తున్నాయి నాకు. ఆ నిర్ణయం మనస్పూర్తిగా తీసుకున్నదైతే చాలు. ఇక మీరు చెప్పిన అయాన్ రాండ్ కధలో ఆ ప్రేమికుడి పాత్ర నిజంగా రాండ్ కలం నుండి వచ్చిందంటే నమ్మలేకున్నా. తన కధల్లో ప్రతి పాత్రకి పక్కా వ్యక్తిత్వం ఉండేలా రాసే రాండ్ ఇలా మన తెలుగు సినిమాలో హీరోయిన్కి పెళ్ళికొడుకులాగా(హీరో కాదు, ఎక్స్ట్రా ఆర్టిస్ట్) ఉండే పాత్రని రాసిందా అని. నేను ఆ కధ చదవలేదు. దొరికితే చూడాలి.
nietzsche niche says:
ఒకటి మాత్రం నిజం
ఇంతమంది ఇన్ని విధాలుగా గీతాచార్యుల వ్రాతల (క్రావడి వున్నా లేకున్నా) గురించి చర్చించుకుంటున్నారంటే… తెలిసిపోవట్లే, ఆ రచనల పదునేమిటో.
సుజాత!(మనసులో మాట) says:
శ్రీ లక్ష్మి కళ గారు,
గీతాచార్య వ్యాసమే కాక, మీ వ్యాఖ్యలు కూడా ఒకటికి నాలుగు సార్లు చదవితే గానీ ఎక్కలేదు. నిజం! మొత్తానికి ఇద్దరు ప్రతిభా శాలుల మధ్య చిక్కామన్నమాట .
Priya Iyengar says:
yeah! I missed the point when I read once. But after the second reading I slightly got the point. It’s all about the ఐసు – బిప్పు రూలు which was written in a simple way. But thinking about the real point, I lost myself.
Any way a very good post. Could have mellowed it down or written in a lucid style.
@శ్రీ లక్ష్మి కళ గారు,
You did the wRite thing.
శ్రీ లక్ష్మి కళ says:
@సుజాత గారు: చిక్కితే మంచిదే కదండీ! వెయిట్ రిడక్షన్ సెంటర్ల కి పని ఉండదు.
ఆ సందర్భంలో నేను అనుభవించిన ఫీలింగ్స్ నే అక్కడ పెట్టాను. నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది రాసింది నేనేనా అని. నేను ప్రతిభాశాలిని కాకపోయినా మీ వ్యాఖ్యకు నా కృతజ్ఞతలు.
@nietzsche niche గారు: మనం నవ్వినా మీరు చెప్పిన మాట మాత్రం నిజం.
నీషీ నిష్ says:
శ్రీలక్ష్మికళగారు – నిజమే, కానీ మనందరిచేత ఇంత గోల చేయించిన గీతాచర్యులు మాత్రం మౌనం వహించారు… ఎందుచేతనో.
నీషీ నిష్ says:
sorry. (పైన అప్పుతచ్చు) గీతాచార్యులు .
Srujana says:
Yeah! It’s a beautiful post. Unimmaginable now a days. What you said here is as old as the world. But as new as the …
I can not imagine that a movie site has this type of a post.
But you cuold have explained a bit more eloborately. nice way of presentation. I can not imagine any other way.
@శ్రీ లక్ష్మి కళ గారు,
You read all? Well. good analysis.
@Priya,
I know you may understand.
@శంకర్,
Yeah you got the point slightly, but don’t you know the story was indeed written by Ms. Rand? You may think as you expressed here. But It was written in the formative days of hers. The story in original lenth helped me understanding the twin posts.
@ the writer,
Where are you all this exciting time, when everybody’s talking about your posts?
Srujana says:
… never did before.
గీతాచార్య says:
@ Nietzsche niche గారు,
నేను ఇన్నాళ్ళూ మౌనం గా లేను. జ్వరంగా ఉన్నాను. మీ వ్యాఖ్య చూసి నేను ఏమీ అనుకోలేదు. నొప్పించే వ్యాఖ్యలు కాదు కానీ ఒప్పించే వ్యాఖ్యలు చేశారు.
“Of what is great one must either be silent or speak with greatness. With greatness–that means cynically and with innocence.”
Once Rand herself was a nietzscheian, but after her complete formation, she rejected firmly most of his ideas.
ఎందుకు రాశానో మీకు అర్ధం ఐంది అనుకుంటాను.
మీరు చేసిన సూచనలు నాకు చాలా ఉపయోగ పడే విధంగానే ఉన్నాయి. కానీ మీతో కొన్ని చోట్ల విభేదిస్తున్నాను.అవి…
” మల్లాది వారిని నిస్సిగ్గుగా కాపీ కొట్టండి.”
అయ్యా! నేను మల్లాది వారిని కాపీ కొడితే (మీరన్నట్టుగానే నిస్సిగ్గుగా) నేను మరో మల్లాది ని అవుతాను కానీ మొదటి ‘గీతాచార్య’ ను కాలేను. కష్టమో నష్టమో… నాదంటూ ఓ ఆస్తిత్వం కావాలి నాకు. My firm belief is this. “Start where you are. Use what you have. Do what you can. Then only you are you. Or you are not you. Then there will be nothing to be glorified about you because, your story can be told, but the name won’t be yours.”
మీరన్నట్టుగానే నేను పేపరు మీద పెట్టి నాలోని ఎడిటర్ ని మేల్కొలపవచ్చు. కానీ My style is based on instincts. ఆ క్షణాన అప్పటికప్పుడు ఎలా తోస్తే అలానే చేయటం నాకలవాటు. (కొన్నిసార్లు ప్రిపరేషన్ ఉంటుందనుకొండీ. ‘విజయ విశ్వనాథం’ అలా వ్రాసేదే. క్రావడి కావాల్సిందే). నేను అలా వ్రాసినవే చాలా సార్లు ఫలించాయి.
మీరన్నట్టుగానే నా స్వగాతాలని తీసేస్తాను.
నెనెర్లు.
గీతాచార్య. (నేను పెట్టుకున్న, మా నాన్నగారు ఇష్టపడి పెట్టిన పేరు. Certificates లో మాత్రం ఇది ఉండదు)
P.S.: మీరా పేరు పట్టుకున్నందుకు అభినందనలు. ఎన్నో గట్స్ కావాలి.
గీతాచార్య says:
@ Monsieur Ravi,
మీలాంటి టెంగ్ళీషు వారితో చచ్చే చావు వచ్చి పడింది. నేను తెలుగులో వ్రాసే వారితోనైనా… లేదా ఆంగ్లం లో వ్రాసేవారితోనైనా… కమ్న్యూనికేట్ చేస్తాను కానీ మీలాంటి టెంగ్ళీషు వారితో కమ్న్యూనికేట్ చెయ్య. వ్రాస్తే చక్కగా ఆంగ్లం లో వ్రాయండి. లేదా తెలుగు లో వ్రాయండి. వీలైనంత వరకూ సిసలైన ఆంగ్ల పదాలని తెలుగు లిపిలోనే వ్రాయండి. లేదా చక్క గా ఆంగ్లం లోనే వ్రాయండి.
తెలుగు లిపి కోసం lekhini.org లేదా http://google.com/transliterate/indic/telugu vaadi చూడండి.
మీరు తెలుగు లేదా ఆంగ్లం లో వ్రాస్తేనే నా సమాధానం ఉంటుంది. లేదా… no way. నాకూ అవసరం లేదనుకుంటారా… అదీ మంచిది.
గీతాచార్య says:
@వెంకట్ గారు,
మీకే అర్ధం కాలేదంటే కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవాల్సిందే. ప్రయత్నిస్తాను.
మీకో అర్జీ.
టెంగ్ళీషు వాడకాన్ని గట్టిగా నిరోధించండి. వీలయితే తెలుగు స్క్రిప్ట్ ని మన సైటులో ప్రవేశ పెట్టండి.
గీతాచార్య says:
@సుజాత గారు,
మీరు చేసిన సహాయానికి నెనెర్లు.
@Priya Iyengar,
I know you could try and understand. Thanks for your interest. How is your sisters health now?
@Srujana,
Very well.
“I can not imagine that a movie site has this type of a post.” నవతరంగం ప్రత్యేకత అదే.
Thank you very much for your comment.
గీతాచార్య says:
@@శంకర్ గారు,
It was indeed written by Ayn rand. It was in her formative days, when she was learning English, as said by Ms. Srujana. The story is in the book, “The Early Ayn Rand”.
ravi says:
@ geethacharya garu…
naa ‘tenglish’ meeku nachindanukunta…
Thanks for your time though…
శ్రీ లక్ష్మి కళ says:
అందరికీ సమాధానం చెప్పారు. మరి నాకేది?
‘టెంగ్ళీషు’ మాట బాగుంది. మీ ఆవేదనని విన్నట్టున్నారు.
@సృజన,
Probably, as never did before.
గీతాచార్య says:
శ్రీ లక్ష్మీ కళ గారూ,
మీ అభిమానానికి ధన్యవాదాలు. ఎంచేతనో తెలీదు కానీ నా టపాలన్నింటినీ మీరు చాలా శ్రద్ధగా చదివినారు. మీ వ్యాఖ్యను నేను అంగీరిస్తాను. కానీ నాకు నచ్చని ఒకమాటన్నారు. అదే సిడ్నీ షెల్డన్ గురించి. ఎలా మిమ్మల్ని చదివించాయో నాకు తెలియదు కానీ, ఒకసారి నా స్నేహితుని గోల భరించలేక ఒక పుస్తకం పట్టుకున్నాను. నాలుగు పేజీలు చదవగానే బ్రహ్మాండమైన నిద్ర పట్టింది. అయినా అనుకరణ నాకు సాధ్యం కాదు. ఒకవేళ ప్రయత్నించినా నేనే భరించలేను. నేనే భరించలేని దానిని మీకంటకట్టలేను.
సస్పెన్స్ తోనో, లేదా ఏదో ఆసక్తి కరమైన తాయిలాన్ని పెట్టి చదివించే కన్నా… మీరే అన్నట్టు, నిజంగా విషయం నచ్చి చదివే కొద్దిమంది వ్యాఖ్యలే నాకు ఇష్టం. మంచి విషయం అనుకుంటే ఎంత కష్ట పడి అయినా చదువుతారు పాఠకులు. లేనిదే లేదు. ఇందుకుదాహరణ నిషీ నిషే గారి టపా. తప్పక చూడండి. మీరూ విషయం నచ్చబట్టేగా నేను వ్రాసిన టపాలని అంత సమయం వెచ్చించిచదివారు.
మరో విషయం. నా చిన్నప్పుడు మీలాగే మా శర్మా మాస్టరు గారు కూడా “నువ్వు బాగా చదువుతావు. అదే పెద్ద సమస్య,” అనే వారు. ఇదేంటో నాకేమీ అర్ధం కాలేదు. నాదసలే మట్టి బుర్ర. దయచేసి మీ సమయాన్ని మరోసారి నా కొరకు వెచ్చించి అవగతం చేయగలరా?
“మీకు దూకుడు ఎక్కువేమో. ఎక్కడి నుంచో ఎక్కడికో వెళ్తారు. ‘విలువల వలువలున్న సినిమా’ లో మీరు చెప్పిన కథ మూడ్ లోనే పాఠకులు కొన సాగుతుండగానే హఠాత్తుగా ‘సుమంగళి’ సినిమా గురించి ఎత్తారు. అసలే కథ బాగుందో లేదో అని ఒక కన్ఫ్యూజన్. ఆ హీరోయిన్ చెప్పిన ఆఖరి డైలాగ్ ని పూర్తిగా అర్ధం చేసుకోవాలనే ఆత్రుత. సరిగ్గా అప్పుడే ఏదో సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ లో మాదిరిగా విషయాన్ని తిప్పేశారు. మూడు కంక్లూజన్లు ఇచ్చి వదిలేశారు. నన్ను చూస్తే నాకే పాపం అనిపించింది. అప్పుడు మళ్ళీ మళ్ళీ చదివితేనే కానీ నాకు బోధ పడలేదు. మీ లక్ష్యం ఏమిటో అని.”
ఈ మాటలని, ప్రత్యేకించి ‘నన్ను చూస్తే…’ నవ్వలేక కడుపు నొప్పి వచ్చింది. (సాక్ష్యం కూడా ఉంది).
మీకొకందుకు వందనాలు. అది నేను Randian in some aspects అని అన్నందుకు.
రవిగారికి అసలు ప్లేటోనిక్ అంటే అర్ధం అయ్యిందా అని నా అనుమానం.
మరొక్క చిన్న ప్రశ్న. నా వింబుల్డన్ విలేజ్ గురించీ ప్రస్తావించారు. అక్కడే వ్యాఖ్యానించవచ్చు కదా?
గీతాచార్య says:
Nietzsche niche గారు,
నా మనోభావాలు దెబ్బతీశారు. I’m hurt, hurter, hurted, hurtest.
“నవతరంగం లో వ్రాస్తున్న పేరుగల రచయితల్లో మీరొకరు”. అన్నారు.
ఏమండీ నాకు తెలియక అడుగుతాను… పేరు లేకుండా ఎవరన్నా ఉంటారా? నవతరంగం లోని రచయితలంతా పేరు ఉన్న వాళ్ళే. అయినా పేరు లేకుండా ఉండటానికి తేజ కేక హీరోయిన్ అనుకున్నారా? మీకూ పేరు ఉంది కదా? ఆఁయ్య్!!!
శ్రీ లక్ష్మీ కళ says:
గీతాచార్య గారు,
మీరు ఇలాంటి సమాధానం ఇస్తారని ఊహించలేదు. I expected from you an angry responce or a cool silence.
నా మాటలకి నవ్వీ నవ్వీ కడుపు నొప్పి వచ్చిందా? మరోసారి చదివి నవ్వి కడుపునొప్పి వస్తే ఒక బరల్గాన్ వేసుకోండి.
“నా చిన్నప్పుడు మీలాగే మా శర్మా మాస్టరు గారు కూడా “నువ్వు బాగా చదువుతావు. అదే పెద్ద సమస్య,” అనే వారు. ఇదేంటో నాకేమీ అర్ధం కాలేదు. నాదసలే మట్టి బుర్ర. దయచేసి మీ సమయాన్ని మరోసారి నా కొరకు వెచ్చించి అవగతం చేయగలరా?”
మట్టిలోనే విత్తనాలు మొలకెత్తుతాయి. గుజ్జు లేదా మాంసం లో కానీ కాదు. మీరే ఆలోచించండి. అర్ధం అవుతుంది. మళ్ళా కొత్త టపా రాస్తే చూద్దాం.
Dhanaraj Manmadha says:
ఆచార్యా,
దీన్ని కూడా వదలలేదా? The husband I bought. When I read the first post, I finally guessed the story. ఎలా దీన్ని ‘సుమంగళి’ కి ముడి పెట్టారో… అసలా సామ్యాన్ని పట్టుకోగాలిగారో కానీ, మొత్తం చదివి, మళ్ళా ఆ కథని కూడా చదివాక కానీ మీరు చెప్పిన పాయింట్స్ అర్థం కాలేదు. కానీ భలే ఎక్స్పీరియన్స్. అదేదో సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ చదివినట్టు. ట్విస్ట్.
కానీ అర్ధం అయ్యేలా రాస్తే ఇంకా బాగుండేదేమో? ఆ హాఫ్ బేక్డ్ రాండ్ కథని మంచి విషయం చెప్పటానికి వాడిన మీ ప్రయత్నాన్నైనా అభినందించాలి.