తెలుగు సినిమాలేకాదు, భారతీయ సినిమాలు చూసేవారెవరినయినా వేధిస్తూన్న ప్రశ్న ఇది?
ప్రపంచంలో అత్యధిక సంఖ్యలో సినిమాలు నిర్మించే మన దేశం సినిమాలు నాణ్యత విషయంలోకానీ, సాంకేతికామ్షాలలో కానీ, కథామ్షాలలో కానీ ఇతర చిన్న చిన్న దేశాల సినిమాలతో పోలిస్తే తేలి పోతాయి.
మన దగ్గర మెగా స్టార్లున్నారు. సూపర్ స్టార్లున్నారు. పవర్ స్టార్లున్నారు. కానీ చెప్పుకోటానికి ఒక్క మంచి అంతర్జాతీయ స్థాయి సినిమా లేదు. ఎంత సేపూ, మల్లీశ్వరి, మాయా బజార్, మూగ మనసులు లాంటి కొన్ని సినిమాల పేర్లు తప్పించి వెంట వెంటనే ఒక పది సినిమాల పేర్లు గుర్తుకు రావు.
హాంగ్ కాంగ్ లో నిర్మించిన ఎంటర్ ది డ్రాగన్ ప్రపంచ సినిమాల్లో పోరాట స్వరూపాలను మార్చేసింది. గాడ్ ఫాదర్ ప్రభావం గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర్లేదు. ఫ్రెంచ్ సినిమాలు, ఇటలీ దేశ సినిమాలు, ఇరాన్ సినిమాలు ప్రపంచాన్ని ఉర్రూతలూగిస్తున్నాయి. కానీ మనము మాత్రం అత్యధిక సినిమాలు చూస్తూ, అత్యధిక కాలం సినిమాలు చూస్తూ గడుపుతూ, ఇతరులకు జేజేలు పలుకుతున్నాం తప్ప మనమేమి చేస్తున్నాం, ఎందుకని అంతర్జాతీయ ప్రామాణికాలకు మనం తూగటంలేదు అని ఆలోచించటం లేదు.
ఇంతకు ముందు, మన సినిమాల మార్కెట్ తక్కువ అన్న కారణం చూపేవారు. కానీ ఇప్పుడు ప్రపంచీకరణ ప్రభావంతో ప్రపంచమే ఒక పెద్ద విపణి అయింది. భాష వ్యాపారానికి ప్రతిబంధకమే కాదిప్పుడు. అవసరమయితే సబ్ టైటిల్స్ తో సినిమాను చూసి ఆనందిస్తున్నారు.
ఇలాంటి పరిస్థితులలో మనము ఎందుకని మంచి సినిమాలు తీయలేక పోతున్నామని ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఎంతో వుంది.
మన దగ్గర నైపుణ్యం వుంది. నటులున్నారు. చూసేందుకు ప్రేక్షకులున్నారు. అంగట్లో అనీ వున్నా అల్లుడినోట్లో శని వుందన్నాట్టు మన సినిమాల గొంగళి మాత్రం కదలటం లేదు.
ఇప్పుడు మన సినిమాలు మారుతున్నాయని కొన్ని సినిమాల ఉదాహరణలు చూపుతారు. గమనిస్తే, ఈ సినిమాలన్నీ ఇతర సినిమాలకు నకళ్ళుకానీ, అనుకరణలు కానీ అవుతాయి. మన భారతీయ జీవన విధానానికి ఎంతో దూరంగా వుంటాయి. ఒకోసారి ఇవి మన సినిమాలనేకన్నా వేరేవారి సినిమాలనిపిస్తాయి. ఈ మార్పు మన స్వాభావిక మార్పు కాక వేరే వారి అనుకరణ ద్వారా వారిలాంటి మార్పు తప్ప స్వతంత్ర్య మార్పు కాదు.
ఇటువంటి పరిస్థితిలో మన సినిమాలు ఎందుకు మారటంలేదో కూలంకషంగా విశ్లేషిస్తే, మార్పు రావాలంటే ఏం చేయాలో ఆలోచించేవీలుంటుంది.
వీలయినంత వరకూ నిష్పాక్షికంగా, కళాకారుల పేరుతో సంబంధం లేకుండా నిర్మొహమాటంగా మన సినిమాలని విశ్లేశిస్తూ సమాధానాలను రాబట్టేఅ ప్రయత్నమే ఈ వ్యాస పరంపర. నా ఆలోచనలే సరైనవి అన్న దృక్పథంతో రాస్తున్న వ్యాసాలు కావివి. ఇవి నా అభిప్రాయాలు. మనమంతా కలసి చేసే మథనానికి ఇవి నాందీ ప్రస్తావన కావాలని నా ఆశ. కాబట్టి అందరూ నిర్మొహమాటం గా ఈ చర్చలో పాల్గొని తమ తమ అభిప్రాయాలను నిరభ్యంతరంగా వెలిబుచ్చాలి. నేను ఏ అభిప్రాయాన్ని కూడా సెన్సార్ చేయను. ఎందుకంటే వినదగునెవ్వరు చెప్పిన. కాబట్టి మనమంతా సాగించే ఏ మేథోమథనం నుంచి వచ్చే హాలాహలాన్ని గళంలో దాచుకుని అమృతంకోసం మథనం కొనసాగిద్దాం. అమృతం సాధిద్దాం.
వెంకట్ నవతరంగం 
అతిథి 
మహేశ్ కుమార్ K 
జోశ్యుల సూర్యప్రకాశ్ 
సౌమ్య V B
nietzsche niche says:
మన దగ్గర మెగా స్టార్లున్నారు. సూపర్ స్టార్లున్నారు. పవర్ స్టార్లున్నారు. కానీ చెప్పుకోటానికి ఒక్క మంచి అంతర్జాతీయ స్థాయి సినిమా లేదు.
(sorry venkat, in a rush and thought that i’d get this out of my system. will follow up in telugu, later)
murali krishna — first things first, having a star in a movie doesn’t make it a good movie.
all these mega stars and power stars aren’t interested in saving the movie as much as in saving their bacon.
stars are bound by the constraints of their image, which translates into the rules of scriptwriting when a script is being written for that star.
producers are bound by the constraints of financiers, which translates into the commercial elements of the movie, script, et al.
and this brings us to that age old discussion:
- makers complain that the audience don’t encourage *different* movies.
- audience complain that the makers don’t think out of the box.
chicken and egg? i think so.
బాబు says:
మురళీకృష్ణ గారు,
మామూలు ప్రశ్న వేయలేదు మీరు. కొన్ని వేలకోట్ల రూపాయల ప్రశ్న వేసారు. క్వశ్చన్ పేపర్ టఫ్ గా ఇచ్చారు.
మన సినిమాలో స్టార్లే ఉన్నారు. కళాకారులు లేరు.
మన దగ్గర నైపుణ్యం ఉంది అన్నారు. వాస్తవానికి లేదు. పైకి ఉన్నట్లుగా కనిపిస్తుంది. టెక్నికల్ గా సినిమాకి సంబంధించిన అన్నీ రంగాలలో ఇప్పటకీ మనకు పట్టు లేదు. అసలు కొన్ని పనిముట్లు మన దగ్గరలేవు.
( కెమేరా, లెన్సులు వంటివే విదేశాల్లో స్క్రాప్ కింద పడేసినవి తెచ్చి ఇక్కడ వాడుతూ ఉంటారు.). ఒకరిద్దరు విదేశాలనుంచి అద్దెకు తెప్పించుకుంటుంటారు.
మన దగ్గర ఉంది సృజనాత్మకత మాత్రమే! ఇది కూడా వ్యాపారం చేతిలో చిక్కి ఉక్కిరిబిక్కిరి లాడుతుంది. సినిమా నిర్మాణం ఇప్పుడు నిర్మాతల చేతిలో లేదు. స్టార్ల చేతుల్లో ఉంది. స్టార్స్ లో సృజనాత్మకత లేదు, ఉండదు కూడా! ఉన్న టెక్నీషియన్స్ రాజీపడి సర్దుకుపోవడం మినహా చేయగలిగిందేమీ లేదు ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో.
ప్రేక్షకుల పాత్ర… హీరో చచ్చిపోతే తట్టుకోలేరు మన ప్రేక్షకులు. కొత్తదనాన్ని ఆహ్వానించాలంటే అంత సులభంగా జరిగే పని కాదు. ఒక్క సినిమా రంగం లోనే కాదు ఈ పరిస్థితి. అన్నీ రంగాలలో ప్రతిఫలిస్తుంది ఇది. మూస ధోరణి నుంచి బయటకి రావాలంటే ఇతరుల కంటే మనకి ఎక్కువ సమయం పడుతుంది.ఎందుకు అన్న దానికి సమాధానం ఇవ్వాలి అంటే చాలా విషయాల్ని స్పృశించాల్సి ఉంటుంది.
ఇప్పుడిప్పుడే పరిస్థితుల్లో మార్పు వస్తున్నది. టెక్నికల్ నాలెడ్జ్ పెరుగుతున్నది. ఆలోచనా ధోరణిలో మార్పు వస్తున్నది. ఖచ్చితంగా రాబోయే రోజుల్లో భారతీయ సినిమా అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి సంపాదించుకుంటుంది. కాకపోతే కాస్త నిదానంగా……!
shree says:
దున్నపొతు ఈనిందంటే జున్ను పాల కోసం లైన్ లో నిలబడతారు మనవాల్లు…
(ఎంటి నమ్మరా ఐతే మీరు రొజు పేపెర్ చదవట్లేదన్నమాట)
అలాంటి వాల్లు ఇలాంటి సినెమాలే చూస్ఠారనుకుంటా…
నాకు అప్ప్పుడప్పుడు అనిపిస్థుంది..మనమే అనవసరంగా మెదడు వాపు వ్యాధి(more logic and reasoning) తొ బాధ పదుథున్నామనిపిస్థుంది….
Our movies will not change untill our people come out of that illusion of illogic…the badest part is 60% people do live in lies and remaining 40% percent who are educated and have the ability to think logically still follow those 60% becasue they dont want to be the first ones towards change…they fear bad name…
Ultimate solution is “CHANGE”….first in the movies then in the people….or vice versa….its already started but takes time…
మేడేపల్లి శేషు says:
కర్ణుడికి ఉన్న శాపాల్లాగా మన తెలుగు సినిమా రంగం ఈ రోజు ఇలా తయారవడానికి చాలా కారణాలే చెప్పొచ్చు. ఒక ముఖ్య కారణం ప్రేక్షకులుగా ‘శరీరం ఎదిగీ మనసు ఎదగని’ మానసిక వైకల్యం మనలను వదలకపోవటం. రెండోది ‘ప్రేక్షకులు ఇవే కోరుకుంటున్నారు, అందుకని మేము ఇవే తీస్తున్నాము’ అనే తప్పుడు వాదన ఒకటి తీవ్రంగా ప్రచారం చేయడం. మూడోది కేవలం కుర్రకారుని దృష్టిలో పెట్టుకునే సినిమా కథలు తయారు చేయటం. ఇవన్నీ మన సినిమాల నాణ్యతను విపరీతంగా దెబ్బ తీస్తున్నాయి. ఈ సూపర్ స్టార్లు, మెగా స్టార్లు, పవర్ స్టార్లు మనకు మనం చెప్పుకుని మురిసిపోవటానికేగాని, జాతీయ, అంతర్జాతీయ వేదికల మీద వీళ్ళను అడిగే వాళ్ళెవరూ లేరు. అసలు తెలుగు సినిమాలకు కథలు లేవు. చాల వరకూ ఇతర భాషల అనువాదాలో, రీమేకులో, అంతే. సినిమా అనే పదానికి మన నిర్మాతలు, దర్శకులు ఇచ్చే నిర్వచనం ‘వినోదం’ అనే. అది బూతు అయినా వాళ్లకు అభ్యంతరం లేదు. ఎప్పుడైతే మాస్ కోసమే సినిమా అనే తప్పుడు అభిప్రాయం మన సినిమా తయారిదారుల బుర్రల్లో ప్రవేశించిందో, అప్పటినుంచే తెలుగు సినిమా పతనం ఆరంభమైంది. ‘శంకరాభరణం’ వంటి అపురూప చిత్రాలతో కొడిగట్టి పోతున్న తెలుగు సినిమా రంగాన్ని కాపాడాలన్న విశ్వనాధ్ వంటి దర్శకుల ప్రయత్నాలను సినిమా వ్యాపారాత్మక వాదులు ఎక్కువకాలం సాగనివ్వలేదు. ‘రుద్రవీణ’ వంటి చక్కని చిత్రాన్ని సొంతంగా నిర్మించి, జాతీయ అవార్డు సంపాదించుకున్న చిరంజీవి, తనకు అలాంటి చిత్రాల్లో నటించినప్పుడు ఉండే తృప్తి కంటే, లుంగీ పైకి ఎగగట్టి, నోట్లో బీడీ పెట్టుకుని చిందులేసే ‘ముఠా మేస్త్రి’ వంటి పాత్రలే ఎక్కువ ఇష్టమని స్వయంగా ఒక టి.వి. ఇంటర్వ్యులో చెప్పుకోవటం నేను చూశాను. మన నటుల్లో ఉన్న మరొక లక్షణం – ఫీల్డులో ఎప్పుడైతే తమ ప్రభ తగ్గిపోతోందని అనిపిస్తుందో, అప్పుడు ఇంక ఎలా తమ ఉనికిని కాపాడుకోవాలా అని ఒక అభద్రతా భావంతో బాధపడి, ఇక మాస్ సినిమాలలో వీరంగం వేస్తారు. మనకున్న గొప్ప ‘నటులు’ ఎన్టీఆర్, ఏయన్నార్ కూడా ఈ కోవకు చెందిన వారే. వాళ్లకు ఆ దశలో, కథలతో నిమిత్తం లేదు. సినిమా నాణ్యతతో పని లేదు. తెర మీద ఎలాంటి చేష్టలు చేస్తే జనం ఈలలు వేస్తారో, అలాంటి బఫూన్ వేషాలన్నీ వేస్తారు. తాము అంత త్వరగా తెర మరుగు కాకూడదు. అదే వాళ్ల లక్ష్యం. ఇక ప్రేక్షకుల గురించి చెప్పాలంటే – Andre Malraux అనే ఒక పెద్దాయన చెప్పిన ఒక మాట (ఒక వెబ్సైటులో చూసినది) గుర్తు వస్తుంది. “Great films will be made only when we become a great audience”. అంత స్థాయికి మన ప్రేక్షకులు ఎదిగినప్పుడు మన తెలుగు సినిమాల గురించి మనమూ గొప్పగా చెప్పుకొనవచ్చు. మన ప్రేక్షకులను ఆ స్థాయిలో ఆలోచింప చేయదగిన నిర్మాతలు, దర్శకులు ఇప్పుడైతే కనుచూపు మేరలో ఎవరూ కనపడటంలేదు. అప్పటివరకూ, మనం పొరిగింటి పుల్లకూరల గురించే మాట్లాడుకోవాలి మరి.
- మేడేపల్లి శేషు, న్యూడిల్లీ