ఆదివారంనాడు (28 సెప్టెంబర్ ,2008) ప్రముఖ దర్శకులు శ్యాం బెనెగల్ దర్శకత్వం వహించిన “వెల్కం టు సజ్జన్ పూర్” (Welcome to Sajjanpur) చూసాను. చూసినప్పటి నుంచీ, “సమీక్ష ఎలారాయాలా?” అని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటూనే ఉన్నాను. ఎందుకంటే,ఒక సినిమాని కొంత విమర్శనాదృష్టితో చూసి బాగుందోలేదో, ఎందుకలా ఉందో చెప్పెయ్యొచ్చు. కానీ, కొన్ని సినిమాలలో ఉన్న ‘సింప్లిసిటీ’ మన ‘కాంప్లెక్స్’ విశ్లేషణకు ఒక్కోసారి సవాలుగా మారుతుంటాయి. ఉదాహరణకు, శంకర్ నాగ్ తీసిన “మాల్గుడి డేస్” సీరియల్ తీసుకున్నా లేక కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం నాగేష్ కుక్కునూర్ తీసిన “ఇక్బాల్” తీసుకున్నా, ఆవి చూసిన అనుభూతుల్ని మిగులుస్తాయిగానీ ఖచ్చితంగా ఇదీ అని చెప్పగలిగే విశ్లేషణకు దూరం చేస్తాయి.
సాంకేతికంగా లేక కథా,కథనాల పరంగా ఈ చిత్రం అత్యుత్తమమైనది కాకపోయినా, చిత్రంలోని నిజాయితీ,’సాధారణత్వం’ ముందు, ఆలోపాలు దాదాపు కనుమరుగై, కేవలం కొన్ని అనుభూతులు మిగిల్చి, విశ్లేషకులని ఇబ్బందికి గురిచేసే గుణం ఉంది అని చెప్పొచ్చు. ప్రముఖ ‘బ్లాగుకవి’ బొల్లోజుబాబా గారు “టక్కు టక్కు మంటూ శబ్ధాలు, శరీరం తరువాత ఏ వైపుకు వూగుతాదో తెలీని వూపులు, మద్యమద్యలో గుర్రం సకిలింపు, జట్కావాడు ఆ బండి చక్రానికి చర్నాకోలు అడ్డంపెట్టి పలికించే ట్ట,ట్ట,ట్ట,ట్ట మనే హారను. ఇలాంటి గుర్రంబ్బండి ప్రయాణం ఎప్పుడైనా చేసారా?” అని అడుగుతుంటారు. తేలిగ్గా చెప్పాలంటే “వెల్ కం టు సజ్జన్ పూర్” సినిమా అలాంటి గుర్రంబ్బండి ప్రయాణమే అని చెప్పుకోవాలి. మాములు సినిమాలలో ఉండే వేగాలూ, శబ్దాలూ, అతిశయోక్తులూ, ఆర్భాటాలూ లేకుండా, కేవలం ఒక చిన్న కుగ్రామంలోని, సాధారణ మనుషుల గురించి తీసిన ఒక సిన్సియర్ చిత్రం.
wellcome to sajjanpur poster
సజ్జన్పూర్ అనే గ్రామంలోని ఏకైక గ్రాడ్యుయేట్ ‘మహాదేవ్ కుశ్వాహ’ (శ్రేయాస్ తల్పడే) ఆ గ్రామ చరిత్ర చెప్పడంతో సినిమా ప్రారంభమవుతుంది. గ్రామంలో బాగా రాయగలిగేవాడు తనొక్కడే కాబట్టి, రచయిత కావాలనుకున్నా, ఆ ఉర్లో లేఖ రాతగాడు (letter writer) గా మిగిలిపోయిన ఇతగాడి కోణంలోంచీ పాత్రల పరిచయాలూ, కథా పురోగమనం జరిగుతుంది. నాలుగు సంవత్సరాలుగా బొంబాయిలో వున్న భర్తకు మహాదేవ్ ద్వారా ఉత్తరాలు రాయించుకునే, చిన్ననాటి స్నేహితురాలు/ప్రేమికురాలు కమల (అమృతా రావ్), అబ్బాయిలాంటి అమ్మాయి (దివ్యాదత్తా)కి మూఢనమ్మకాల తల్లి (ఇలా అరుణ్), ఒక విధవరాలి (రాజేస్వరీ సచ్దేవా)తో ప్రేమలోపడే ఆస్పత్రి కాంపౌండర్ (రవికిశన్), ఎలెక్షన్లో పాల్గొనే కొజ్జా -eunuch ( రవి ఝంకాల్), ఊర్లో బలవంతుడైన పొలిటీషియన్ (యష్ పాల్ శర్మ) వీరి ఉప కథలతో సినిమా తీర్చిదిద్దబడింది. ఈ ఉపకథల్ని జోడించి ఒక నవలగా రాసి మహదేవ్ చివరికి ఒక నవలా రచయితగా ఎదుగుతాడు.అందుకే బహుశా సినిమాకి ముందువేసే సెన్సార్ ర్టిప్జికెట్లో సినిమా పేరు “మహాదేవ్ కీ సజ్జన్పూర్” అని ఉంటుంది. కొసమెరుపుగా, నవలకూ నిజానికీ మధ్య ఉన్న కొన్ని తేడాలను పబ్లిషర్ తో మహాదేవ్ పంచుకోవడం కొంత సరదాగానూ, మరికొంత హృద్యంగానూ ఉంటుంది. కథకూ జీవితానికీ మధ్య ఉన్న వైవిద్యం, వైరుధ్యం ఆలోచనాత్మకంగా ఉంటుంది.
సినిమాలో ఇలాంటి చెళుకులెన్నో ఉన్నాయి. ప్రస్తుత భారతదేశంలోని రాజకీయ,ఆర్థిక, సామాజిక ప్రాశ్వాలని అంటీఅంటనట్లు కథాగమనంలో జోడించి అంతర్లీనంగా ఒక సెటైర్ లాగా సినిమాని మలిచారనిపిస్తుంది. బహుశా అందుకేనేమో ఈ సినిమాను కామెడీ అనో, సెటైర్ అనో, రొమాంటిక్ అనో ఇలా బ్రాండ్లు తగిలించడం కష్టతరంగా అనిపిస్తుంది. నిజ జీవితంలో ఎన్ని అంశాలుంటాయో అన్ని అంశాలూ ఈ చిత్రంలో ఉన్నాయి. ప్రేమలు, మోసాలు,హత్యలు, హాస్యాలూ, అపహాస్యాలూ,కోపాలూతాపాలూ, ఆదర్శాలూ, మూఢనమ్మకాలూ అన్నీ..అన్నీ ఈ సినిమాలో ఉన్నాయి. ఈ తరహా చిత్రానికి ఒక రకంగా మంచిచేస్తే మరొరకంగా చెరుపుచేసే అవకాశమూ ఉంది.
నటీనటుల్లో ప్రముఖపాత్రధారిగా శ్రేయాస్ తల్పడే నటన అభినందనీయం. ఒకవైపు అమాయకత్వం, మరోవైపు అతితెలివి, ఇంకో కోణంలో పెళ్ళైన పిల్లను ప్రేమిస్తూ, తన భర్త తిరిగిరాకూడదని కోరుకునే దురాశ, భయంతో తప్పుని తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో చేసే చేతకానితనం. మనసుకు మంచి అనిపిస్తే తెగించి చేసే సాహసం. ఇలా చాలా పార్శ్వాల్ని అలవోకగా చెసాడు. ముఖ్యంగా తను చేసిన తప్పుని తెలుసుకున్న క్షణంలో శేయాస్ చూపిన నటన గొప్పగొప్ప నటులకు తీసిపోనట్లుంది. ఇక్బాల్ సినిమాతో తెరమీదికొచ్చిన ఈ నటుడు సినీరంగంలో మరిన్ని ఎత్తులకు చెరగలడనిపించకమానదు. కమలగా అమృతా రావు చాలా restrained గా నటించింది. తన సహజ నటన చూస్తే, బాగా కష్టపడి పాత్ర తీరుల్ని అర్థం చేసుకున్న పరిణితి కనిపిస్తుంది. ఈ సినిమాలో ముఖ్యంగా చెప్పుకోవలసింది ఎలక్షన్లో నిలబడే కొజ్జా పాత్రలో రవి ఝంకాల్ నటన. సాధారణంగా చిన్నాచితకా పాత్రల్లొ కనిపించే ఈ నటుడు ఈ చిత్రంలో తన విశ్వరూపం చూపించాడని చెప్పుకోవచ్చు. తనపై దాడిజరిగిన తరువాత, “మేము మాత్రం ఈ భగవంతుని సృష్టికామా?” అని ప్రశ్నించే దృశ్యంలో కళ్ళనీళ్ళు తెప్పించాడు.
యశ్ పాల్ శర్మకు ఇలాంటి పాత్రలు కొట్టినపిండైతే, ఇలాఅరుణ్, దివ్యాదత్తా పాత్రలు సరదగా ఉన్నాయి.సుబేదార్ పాత్ర చేసిన నటుడి పేరుతెలీదుగానీ, చక్కగా ఇమిడిపొయాడు. అచలా సచ్దేవా, రవికిశన్ ప్రేమకథ అక్కడక్కడా కొంచెం అనవసరం అనిపించినా, నటన ఫరవాలేదు. బాగా ఇంకా చిన్నచిన్న పాత్రల్లో చేసిన అందరు నటులూ తమతమ పాత్రలకు అనుగుణంగా నటనని ప్రదర్శించారు.
ఈ చిత్రంలోని రెండు యుగళగీతాలు ఖచ్చితంగా అనవసరం. బహుశా, చిత్రం నిడివి పెంచడానికో లేక కొంచెమైనా కమర్షియల్ హంగులా ఇలా అద్దాలనో చేసిన ప్రయత్నం వల్ల అవి సినిమాలోకి వచ్చిపడినట్లున్నాయి. నేపధ్యసంగీతం, రెండు నేపధ్యగీతాలు బహుచక్కగా అమరి కథను రక్తికట్టించడంలో సఫలమయ్యాయి. శాంతనూ మొయిత్ర సంగీతం మెలోడీ ప్రధానంగా ఉండి, ఇంపుగా ఉంది. అనవసరం అనుకున్న పాటలు కూడా వనడానికి బానే ఉన్నాయి.
సాంకేతికపరంగా చిత్రానికి హైలైట్ మాటలు. రచయిత అశోక్ మిశ్రా తనకలం బలం చూపించాడని చెప్పుకోవచ్చు. మానవసంబంధాలనుంచీ, రాజకీయ కామెంటరీ వరకూ అన్నీ చక్కగా తన మాటల్లో కూర్చాడు. మొన్నమొన్నటి వరకూ నేను మధ్యప్రదేశ్ లో ఉన్నాను కాబట్టి కథాప్రదేశం మధ్యప్రదేశ్ అనేది వారి మాటల్లో దొర్లే మైహర్, సత్నా, రీవా,బాందోఘడ్ వంటి ప్రదేశాల refrences విని, అర్థమైపోయి, కొంచెం ఎక్కువగా ఆనందించాను. ఈ ప్రదేశాల గురించి ఎవరికీ అర్థం కాకపోయినా పెద్దగా వచ్చేనష్టం లేదుగనక, అందరూ సరిసమానంగా ఈ సినిమాని చూసి ఆనందించొచ్చు.
దర్శకుడిగా ఒక story teller గా శ్యాంబెనగల్ ని భారతదేశంలోని అత్యుత్తముల్లో ఒకడిగా మనం గుర్తిస్తాము. కానీ, ఈ సినిమా చూసిన తరువాత, ఒక కొత్త దర్శకుడు నిజాయితీగా తీసిన చిత్రంగా అనిపించిందేతప్ప ఒక మాస్టర్ స్టోరీ టెల్లర్ చిత్రంలాగా అనిపించలేదు. అదినా ఎక్పెక్టేషన్ లోపమా లేక సినిమా కథాకథనంలోని సింప్లిసిటీవలన నాకు అలా అనిపించిందా అనేది ఇప్పటికీ తెలిసిరాలేదు.
ఏదిఏమైనా, ఇది ఒక చూడదగ్గ మంచి చిత్రం. వారాంతరంలో మన ధియేటర్లలో జొరబడే చెత్తకన్నా, ఈ గుర్రంబ్బండి ప్రయాణానికి తయారవ్వడం అన్నివిధాలా శ్రేయస్కరం. కాబట్టి, వెనువెంఠనే అడ్వాంస్ బుకింగ్ నంబరుకు ఫోన్ చేసి మీ టికెట్టు కన్ఫర్మ్ చేసుకోండి.
వెంకట్ నవతరంగం 
అతిథి 
మహేశ్ కుమార్ K 
జోశ్యుల సూర్యప్రకాశ్ 
సౌమ్య V B
సుజాత says:
అయితే తప్పకుండా చూడాల్సిన సినిమా అన్నమాట. చాల రోజుల తర్వాత మంచి సినిమా గురించి రివ్యూ చదివాను. బొల్లోజు బాబా గారి కవితలు నాకు ప్రాణం! ఆయన గుర్రబ్బండి ప్రయాణంతో ఈ సినిమాని పోల్చారంటే బాగుందన్నమాటే!
రాజేంద్ర కుమార్ దేవరపల్లి says:
ఈ ఒక్క హిందీ సినిమా అన్నా సినిమాహాలులో చూసే అవకాశమొస్తుందేమో చూడాలి
Anil says:
inka chudaledu cinema ..chudali.
sujata says:
Mahesh garu
thanks for the review. i am looking forward to watch this movie. May I ask you to also watch and review ‘ore kadal’ (If you can follow Malayalam), in navatarangam. I wrote abt the movie in here.. http://chillipeppar.blogspot.com/2008/09/yamuna-veruthe.html, though I couldnt really review it. Regards
నిషిగంధ says:
రివ్యూ చాలా బాగా రాశారు మహేష్.. చదువుతుంటే ఎప్పుడెప్పుడు చూద్దామా అనిపిస్తుంది!
శిద్దారెడ్డి వెంకట్ says:
మీ సమీక్ష బావుంది. ఇవాళ చూస్తున్నా ఈ సినిమాని. ఆ తర్వాత నా అభిప్రాయం తెలియచేస్తాను.
Chetana says:
kodi guddu meeda eekalu peekutunnanu anukokapothey oka “haayaina” prayanam entandi..? maree teluguloki translate chesina TV ads laaga, asahajam ga, ibbandikaram ga undi padam. Please konchem aa padam maarustaaru?
కె.మహేష్ కుమార్ says:
@చేతన: నేనూ “హాయిగొలిపే ప్రయాణం” అని మొదట రాసి..అది మరీ పుస్తకభాషలా అనిపించి,సింపుల్గా “హాయైన” అనిపించాను. మీరు కావాలంటే హాయిగొలిపే అనేసుకోండి..పర్మిషనిచ్చేసా!
రాకేశ్వర రావు says:
ఈ సినిమా, ఉంటే చాలా బాగుందంటున్నారు, లేకుంటే బాలేదు డల్ గా వుంది, బోర్ గా వుంది అంటున్నారు.
మీరు కాస్త మెల్లగా “హాయైన” సినిమాలు చూసి ఆనందించ గలిగేవారైతే చూడవచ్చనుకుంట.
అదే “దిమ్మ దిరిగి మైండ్ బ్లాకయ్యే” రకం టేస్టు మీదైతే ఈ సినిమా చుడనక్కరలేదేమో..
RAMESH says:
K.RAMESH KUMAR GARU RAASINA ‘WELCOME TO SAJJANPUR’SAMEEKSHA CHADIVAKA EE CINEMA TAPPAKA CHOODALANIPISTUNDI.
సౌమ్య says:
మంచి సమీక్ష. అభినందనలు.
pranava says:
hi, review bavundi. thankis and congrats reviewer.
ee cinema chusanu. ee madyana ‘ramchand pakisthani’ yevaraiana chusara.. chusthe opinion ikkada rayandi.
శిద్దారెడ్డి వెంకట్ says:
నేనూ చూశాను ఈ సినిమా. గతంలో శ్యాం బెనగల్ రూపొందించిన సినిమాలతో పోలిస్తే ఈ సినిమా నాకు మరీ అంత నచ్చలేదనే చెప్పాలి. అందుకు ముఖ్య కారణాల్లో ఒకటి ఇందులో వాడిన ఉత్తరాలు రాసే ప్రక్రియ. సినిమా మొత్తం సమకాలీన పరిస్థుతులు చూపిస్తూ సెల్ ఫోన్ల మయమయిపోతున్న మన పల్లెటూర్లలో జనాలు క్యూలు కట్టి మరీ ఉత్తరాలు రాపించుకునే విషయాన్ని నేను నమ్మలేకపోయాను. కానీ సినిమా మధ్యలో వచ్చిన సెల్ ఫోన్ సీను తో నా disbelief ని సస్పెండ్ చేసుకోగలిగాను. అయినప్పటికీ చివరి 10 నిమిషాల వరకూ కూడా ఏదో తెలియని వెలితి కనిపించింది. దాదాపు ఇలాంటి కథాంశం (అంటే ఒక ఊర్లోని వివిధ వ్యక్తుల కథలు) తోనే వచ్చిన సూరజ్ కా సత్వా ఘోడా తో ప్రతీ సారి నేను పోల్చుకోవడం వల్ల ఈ సినిమాలో నాకు పెద్దగా ఆసక్తి కరమైన అంశాలేవి కనబడలేదు. శ్యాం బెనగల్ అంటే తన సినిమాలో కేవలం కథ చెప్పడం మాత్రమే కాకుండా ఏదో ఒక ప్రక్రియతో కొంత వైవిధ్యమీ చూపిస్తారని ఎదురుచూసి నిరాశ చెందినా చివరి పది నిమిషాల్లో అప్పటివరకూ మనం చూసింది ఒక నవల యొక్క కథ అనీ ఆ రచయిత ని మనకి పరిచయం చేసి ఆ కథ ఎలా ముగిసిందో వివరించిన తీరు బావుంది. మొత్తానికి రొటీన్ బాలీవుడ్ సాంగ్ డ్యాన్స్ డ్రామాలకి భిన్నంగా వచ్చిన సినిమా ఇది. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా ఒక సో కాల్డ్ ఆర్ట్ ఫిల్మ్ ఈ రోజు చాలా మంది చూసి స్పందిస్తున్నారంటే మన సినిమాలకి మంచి రోజులు రాబోతున్నాయనిపిస్తుంది.
రాకేశ్వర రావు says:
నేను ఇంతకు మునుపు శ్యామ బెనెగల్ సినిమా ఏం చూడలేదు. కానీ దేశంలోనే అతి గొప్ప దర్శకుడు అనే సరికి, చాలా ఆశలు పెట్టుకొని వెళ్ళాను. నన్నెక్కడా ఈ సినిమా నిరాశ పఱచలేదు. ఇక ఒక రకమైన ఆనంద పరవశంతో తబ్బిబ్బయ్యాను.
విషయమేమిటంటే, నాతో పాటు చూస్తున్నవారందఱూ కూడా ఈ సినిమాని ఎంతో బాగా ఆస్వాదించారు. ఇది ఆర్టు సినిమా అని నాకు ఎక్కడా అనిపించలేదు. చాలా మంచి కమర్షియల్ సినిమాలానే అనిపించింది.
ఇలాంటి సినిమాలు ఇంకా తీయాలని కోరుకుంటున్నాను.
రాకేశ్వర
j.surya prakash says:
సార్
సమీక్ష పంపాలంటే ఎలాగ
surya prakash
j.surya prakash says:
సర్లేండి …నేను ఇక్కడ పేస్ట్ చేస్తున్నా పనికొస్తుంది అనుకుంటే అప్ లోడ్ చేయండి
మిస్సు కాకూడని…రామ్ చంద్ పాకిస్దానీ(రివ్యూ కాని నా’వ్యూ’)
హఠాత్తుగా మనని పోలీసులు అరెస్టు చేసారనుకోండి..అందులోనూ ఈ ఇనఫర్మేషన్ ఏదీ మనవాళ్ళకి పాస్ చేయలేదు. పోనీ మనవాళ్ళు
మనం కనపడటం లేదని కంప్లైంట్ ఇచ్చినా ఎవరూ సమాధానం ఇవ్వటంలేదు.మనకేమో ఆ నరక కూపంలో ఎంత కాలం ఉండాలో తెలియదు
… అప్పడుమన పరిస్ధితి ఏమిటి…ఇలాంటి పాయింట్ నే డీల్ చేస్తూ…భారత్-పాకిస్ధాన్ బోర్డర్ సమస్యను బ్యాక్ డ్రాప్ లో
చేసుకుని ‘రామ్ చంద్..పాకిస్ధానీ’ అనే పాకిస్దానీ సినిమా రెండు వారాల క్రితం వచ్చింది.
ఎనిమిదేళ్ళ రామ్ చంద్ చాలా అల్లరి పిల్లాడు. అమ్మ చంప(నందితాదాస్) కాఫీ గ్లాస్ నిండా ఇవ్వలేదని,తాను పెద్ద వాడు అవుతున్నా
వాళ్ళ నాన్నలా ట్రీట్ చేయటం లేదని ఎప్పుడూ గోల చేస్తూంటాడు. ఆ రోజు ఎప్పటిలాగే…వాళ్ళమ్మతో తగువుపడి ఆటలకు రోడ్డుపై
పడ్డాడు. ఏం స్కూల్ కెళ్ళడా అంటే…అతనుండేది పాకిస్దాన్ లో …బోర్డర్ గ్రామంలో…అంతేకాక అతనో దళిత హిందువులు.
హిందువులే అక్కడ మైనార్టీలు. అందులో దళితులు అంటే…చెప్పేదేముంది. వాళ్ళ నాన్న వ్యవసాయ కూలీ. దాంతో
స్కూల్,చదువు వంటి పట్టింపులు లేని వాడు ఆడుకుంటూ బోర్డర్ దాటేసాడు.ఇండియా వచ్చేసాడు. చూసుకోకుండా ఆ పరిణామం
జరిగినా అనుకోనిదే జరిగిపోయింది.
బోర్డర్ సెక్యూరిటీ వారు కావాలనే శత్రువులు పంపిన గూఢచారి అని అనీఫిషయల్ గా అరెస్టు చేసేసారు. వెనుక అతని తండ్రి వెతుక్కుంటూ
వచ్చాడు. అతన్నీ అలానే అనుమానించి గుజరాత్ జైలుకి తరలించేసారు. ఈ విషయం ఏ మీడియాలోనూ రాలేదు. ఎవరికైతే
తెలియాలో ఆమెకసలే తెలియలేదు. దాంతో కనపించకుండా పోయిన భర్త,కొడుకు ని వెతకాలా లేక కుటుంబం కోసం భర్త చేసిన అప్పును
తీర్చటానికి కట్టుబానిసలా తరలి పోవాలా అన్నది అర్ధం కాని స్ధితి ఆమెది. అందులోనూ డబ్బు,కులం లేని వాళ్ళు ఎక్కడున్నా ఒకటే
అన్నట్లు ఆమెను పట్టించుకునే వారే కరువయ్యారు. పోలీస్ స్టేషన్ల చుట్టూ తిరిగి ఆత్మహత్య చేసుకోబోయింది. కానీ కొడుకు
బ్రతుకున్నాడేమో అన్న ఆశ బ్రతికించింది.
అక్కడ రామ్ చంద్ తన తండ్రితో కలిసి జైల్లో మొదట బెరుగ్గా,తర్వాత బరువుగా గడిపినా ఆనక అలవాటై పోయాడు. ఐదేళ్ళు అలా
గడిచిపోయాయి. రామ్ చంద్ కీ పదమూడేళ్ళు వచ్చాయి. దానితో పాటే సిగెరెట్లు కాల్చటం, మాటిమాటికీ అద్దంలో చూసుకోవాలనే
కోరిక కలగటం,సైకిలు తొక్కటం చేస్తున్నాడు. అంతేనా అతనిప్పుడు ఆ జైల్లో చిన్న దాదా. ఎవర్నయినా తిట్టగలడు…తన్నగలడు.
తండ్రి అర్ధం కాని స్ధితిలో ఈ మార్పులన్నీ చూస్తున్నాడు. అయితే జైల్లో పెరిగే వాడికి ఇంత కన్నా గొప్ప బుద్దులు,ఆలోచనలు
అబ్బుతాయని అతనికీ నమ్మకం లేదు. మరో ప్రక్క రామ్ చంద్ తల్లి కాలం గాయాలని మానుస్తుంది అన్నట్లుగా మార్పుని
ఆహ్వానిస్తూ…దుఖం నుండి బయిటపడుతోంది.
ఆమెకు ఈ మధ్య తన భర్త,పిల్లాడు గత జన్మ కి సంభందించిన వారేమో నని డౌట్ కూడా వస్తోంది. ఈ ఆలోచనలకి తగ్గట్లుగానే
అక్కడుండే పెద్దాయనకు ఆమె నచ్చేసింది. మొదట్లో ఆయన్ని దూరం పెట్టినా …ఎక్కువకాలం ఒంటరితనం భరించటం కష్టంగానే
ఉందామెకు. అందులోనూ ఎటువైపు నుంచి చూసినా ఆశనేదే లేని టైం లో వస్తున్న ఆఫర్ ఇది. మొల్లిగా అతనికి మనసులోనే
చోటిస్తూ…మారు మనువు చేసుకుందామని ఆశపడుతోంది.
ఇవేమీ కాలానికి పట్టనట్లు రామ్ చంద్ విడుదలకు పైనుంచి ఫర్మిషన్ వచ్చింది.
మా నాన్న రానిదే నేనొక్కడినే బయిటకు వెళ్ళనన్నాడు. కానీ మనం తయారు చేసుకున్న చట్టాల్ని,కాగితాల్ని మనం మార్చటం కుదరని
పని అని పోలీసులు చేతులెత్తేసారు. అప్పుడు మా అమ్మని దూరం చేసారు. ఇప్పుడు మళ్ళీ మా నాన్నని దూరం చేస్తున్నారు అని
విరుచుకు పడదామనిపించింది. కానీ అప్పటికే గొంతు భాధతో పూడుకు పోయింది. అర్ధం చేసుకున్న ఆఫీసర్ త్వరలోనే మీ నాన్న
బయిటకు వచ్చే ఏర్పాటు చేస్తానని ప్రామిస్ చేసాడు. దిగులుతోనే భవిష్యత్ వైపు చూస్తూ తల్లిని వెతుక్కుంటూ బయిలుదేరాడా బిడ్డ.
జీవితం ఖచ్చితంగా సినిమాలా ఉండదు.కానీ సినిమాని జీవితంలా ఉన్నదున్నట్లు చూపించి అలరించవచ్చు అనే ధాట్ ని ఈ సినిమా
ఇచ్చిందీ సినిమా. ఇక ఈ సినిమాని నేను ప్రివ్యూ చూడటం జరిగింది. దానికి ఈ సినిమా నిర్మాత …డైరక్టర్ తండ్రి అయిన జావేద్
జబ్బార్ అటెండయ్యారు. ఆయన వాస్తవిక సంఘటనలు ఆధారంగా తయారుచేసుకున్న ఈ కథని,తన కూతురు దర్శకత్వంలోనే తియ్యటం
గొప్ప అనుభూతి అన్నాడు. నేను ఆయన్ని అసలీ సినిమా ఎందుకు తీయాలనిపించింది…మీరు రాసిన ఈ కథ ద్వారా ఏం
చెపుదామనుకున్నారు అని ప్రశ్నించటం జరిగింది.
దానికాయిన నేను పాకిస్దాన్ గవర్నమెంట్ సెనెట్ మెంబర్ గా దాదాపు ఆరేళ్ళు పనిచేసాను. ఆ కాలంలో మరీ దగ్గరనుండీ ఈ దారుణాలు
చూడటం జరిగింది…ఏం చేయలేని నిశ్శహాయ పరిస్ధితే కథ రాయించింది. ఇక ఈ సినీ ప్రయత్నం ఇరు దేశాల మధ్య రెరగాల్సిన
నిర్మాణాత్మక సృజనాత్మక భంధం ఆవిష్కరింపచేయాలనేదే నా తాపత్రయం అన్నాడు. నిజానికి పాకిస్ధాన్ సినిమాల్లో చాలా భాగం మన
భాలీవుడ్ కథలకు చీప్ అనుకరణేలేనట. అయినా అక్కడ మన సినిమాలుకున్నంత క్రేజ్ వాళ్ళ సినిమాలకు లేదు.
ఇక ఈ సినిమా దర్శకురాలు మొహరన్ జబ్బర్ గత పదమూడేళ్ళుగా టీవీ సీరియల్స్ లో బిజీగా ఉంది. తండ్రి చెప్పిన కథ మొదట
వెండితెరమీదకు ఎక్కించటానికి ధైర్యం,ఆసక్తి లేకపోయిందిట. కానీ మీరా నాయర్ సలాం బోంబే, ఇరానీ పిల్లల చిత్రాలు చూసాక ఆ
స్పిరిట్ దానంతట అదే వచ్చిందంటుందామె. అలాగే నిబద్దతతో రియలిస్టిక్ గా ఉండాలని కథ జరిగే ప్రదేశాల్లోనే షూటింగ్ పెట్టుకుంది.
సెన్సిటివ్ ఏరియా అయినా …
ఇంతకీ ఈ కథ ద్వారా ఏం చెప్పాలన్న దానికాయన రెండు దేశాల్లో రాజకీయాలు,భధ్రత పేరుతో చాలామంది చేయని తప్పులకు జైళ్ళలో
మగ్గిపోతున్నారు.ఇది చాలా పెద్ద సమస్య. కానీ గుర్తింపుకు నోచుకోవటం లేదు అన్నాడాయన. ఇక అక్కడికొచ్చిన ఒకావిడ ఈ
సమస్యకి పరిష్కారం లేదంటారా అంది …దానికాయిన చాలా సింపుల్ …కాశ్మీర్ ని పాకిస్దాన్ కిచ్చేయటమే అని నవ్వేసాడు. ఎంత
విషాధం!
ఇక నాకు రెగ్యులర్ రివ్యూలా ఈ సినిమా గూర్చి రాయబుద్ది కాలేదు. పెద్ద దయితే క్షమించండి. అయినా ఏ సినిమానైనా ప్రేమిస్తే
ఇంతేనేమో …పదాలకు తడుముకోవక్కర్లేదు.
శంకర్ says:
suryaparkash garu,
మీ రివ్యూ నిన్నే ఆంధ్రభూమి వెన్నెలలో చదివేసా. మంచి సినిమాను పరిచయం చేశారు. ధన్యవాదాలు.
srikanth says:
@suryaprakash gaaru…meeru vyasaanni
navatarangam [@] gmail [.] com
ki mail cheyavachu…
కొత్తపాళీ says:
సమీక్ష బావుంది.
మహేష్ .. మీరు వాక్య నిర్మాణం మీద కొంచెం శ్రద్ధ పెట్టాలి. బహుశా ముందు ఆంగ్లంలో అనుకుని, యథాతథంగా తెలుగులోకి అనువదించి రాస్తున్నట్టున్నారు. వాక్యాలు కొండవీటి చాంతాళ్ళంత పొడుగు సాగుతున్నాయి. ఏదన్నా సైద్ధాంతిక చర్చలకి అటువంటి వాక్యాలు ఉపయోగించవచ్చునేమోగానీ, సినిమా రివ్యూల్లో శోభించవు. పొట్టి వాక్యాలే గట్టి వాక్యాలు!
కె.మహేష్ కుమార్ says:
@కొత్తపాళి: మీరు చెప్పిన సూచన పాటించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. బహుశా ఎలా అనిపిస్తుందో అలా రాసెయ్యటం వలన వాక్యాలు పొదవుగా మారిపోతున్నయేమో! ఈసారి మరింత శ్రద్ధ తీసుకుంటాను.
రాజేంద్ర కుమార్ దేవరపల్లి says:
ఇంకా చూస్తున్నామండి ఈ సినిమాను,మాయింటిల్లిపాదీ ఇప్పటికి చూసినంతవరకూ ఇంత బాగా ఎంజాయ్ చేసింది ఓంశాంతిఓం తర్వాత ఈ సినిమానే
వీలుంటే నా అనుభవమూ ఇక్కడ రాస్తాను.
కొత్తపాళీ says:
సినిమా చూసి ఆనందించాను. మీ సమీక్ష సినిమాకి నప్పింది.
శారద says:
ఈ సినిమా నేను చాలా రోజుల కిందటే చూసాను. నాకు చాలా నచ్చిందీ చూసి మా వూరి వాళ్ళందరినీ నస పెట్టి పీడించి చూపించటం కూడా జరిగింది!
ఈ సినిమా, ఇక్బాల్ సినిమా చూసి నేను శ్రేయస్ తల్పాడేకి అభిమానినై పోయానేమో అనే అనుమానం కూడా వస్తుంది నాకు!
శారద