ఉపోద్ఘాతోపోద్ఘాతము
ఈ టపా నేనేప్పుడో నా సొంత బ్లాగులో వ్రాసాను. ఈ టాపా ఎంత హిట్టైయ్యిందంటే, ఇది చూసి ‘నవతరంగం వేంకట్’ గారు నాకు నవతరంగంలో వ్రాయడానికి అవకాశం ఇచ్చారు. హాస్యాన్ని ప్రక్కన పెడితే, నేను అప్పట్లో అమెరికా నుండి తిఱిగి వచ్చాక తెలుగు సినిమాలు ఎక్కువ చూస్తున్న కాలంలో వ్రాసిన టపా ఇది. అసలు వ్రాసింది ౧౬-౦౯-౨౦౦౭, అప్పటికీ ఇప్పటికీ కొన్ని విషయాలు మారవచ్చు. కానీ నేను ఎటువంటి మార్పులూ చేయకుండా యథాతథం ఇక్కడ ప్రచురిస్తున్నా. ఆఖరి వాక్యం కొద్దిగా పరుషంగా అనిపిస్తే క్షమించగలరు. దీనికి రెండవ భాగం కూడా వుంది అది తొందరో వస్తుంది.
ఉపోద్ఘాతము
ఈ మధ్య నేను చాలా టీవి చూస్తునాను. టీవి చూస్తుంటే అందులోని కొత్త సినిమా ప్రకటనలు, ‘కామేడి బిట్లు’ కూడా చూడాల్సివస్తుంది. కాని నా అంతటనేను ఇష్టపడి చూసే సినిమాలు మాత్రం పాత తెలుగు సినిమాలు, మంచి ఆంగ్లల సినిమాలు. కొత్త సినిమా ప్రకటనలకంటే పాత సినిమాలలోని మెలోడ్రామానే నచ్చుతుంది. దాని బట్టి అర్థఁవవుతుంది, తెలుగు సినిమా నేడు ఎంత అధ్వాన స్థితిలో వుందో. దానికి తోడు మన జానతా అంతా “మన తెలుగు నాట కళలకేం తక్కువ లేదు, ఎన్నో గొప్ప కళలు వెలసిన చోటిది. అలానే, గత యాభై ఏళ్ళగా మనము సినిమాని బాగా పోషించాం” అనడం దయనీయకం. అంటే తెలుగునాట ఇప్పుడు ఎగురుతున్న కళా బావుటా సినిమా మాత్రమే, తోలు బొమ్మలాట, హరికథ, బుఱ్ఱకథ, యక్షగానం అన్నీ సచ్చిన తురువాత, మిగిలిన ఏకైక ‘కళ’, ఏ పాతాళంలో ఉందో వివరించడానికీ టపద్వయం.
తండ్రి నుండి తనయుని వఱకూ
ఈ మధ్య పాత తెలుగు సినిమాలు టీవీలో వచ్చినవి వచ్చినట్లే చూసేస్తున్నా. వాటిలో మొన్న వచ్చిన, నాకు చాలా నచ్చిన సినిమా, ‘నేరము శిక్ష’. ఈ కృష్ణ సినిమా ఇప్పటికి నాలుగైదు సార్లు చూసా. చాలా చాలా మంచి కథ, చలా మంచి కథనం. ధర్మానికీ అర్ధకామాలకీ మధ్య జరిగే సంఘర్షణలో మానవులు పావులై, తమతో తాము ఆడుకునే ఆటలో నుంచి, తీయబడ్డ మూడుఘంటల మంచి నమూనా. ఆనాటి సంఘానికో మంచి ప్రితిబింబం. కథ అష్టవంకర్లు తిరగకుండా దాని మూలం చుట్టూ చాలా బాగా తిరుగుతుంది. నటనలో నాటకీయం ఉన్నా అది అప్పుడే నాటకాలనుండి విడిపోయి, సినిమా తనకంటూ ఒక ప్రత్యేక శైలిని సమకూర్చుకుంటున్న రోజులు కాఁవట్టి. క్షమించవచ్చు.
అది ఆనాటి సినీతత్వం మాత్రమే.
దానితో పోల్చనున్నాం, ఈనాడు తెలుగు నాట అతి సంచలనం సృష్టించిన సినిమా, పోకిరి! నా బ్లాగు లో ఈ సినిమా ప్రస్థావించినందుకు ఇప్పుడే పశ్చాత్తాప పడుతున్నాను. రంగుల తెర, అద్భుతమైన గ్రాఫిక్సు, కొట్టీ కొట్టని బీట్లు, దాగీ దాగని వళ్ళు. హూఁ! సినిమా అంతా మతి లేని, హింసాఖాండ, నిజ జీవితంలో వీలు కూడా కాని విన్యాసాలు, తెలుగు రాని అమ్మాయిలూ, నటన అంతకన్నారాని నటీనటులు, పాటులు చెండాలం, కథ చెండాలం. ఇలా ఇంకా ఎంత కాలమైనా చెప్పుకు పోవచ్చు. ఎప్పుడూ ఒకేరకంగా విసిగేత్తినట్టు ముఖాఁన్ని పెట్టే కథానాయకుడు. చీమల మందలా ఒకడు చచ్చిన తరువాత ఇంకో విలను వస్తూనేవుంటాడు.
‘నేరమూ-శిక్ష’నీ, ఈ సినిమాని ఒకే వాఖ్యంలో ప్రస్థావించడం కూడా పాపమే.
సంభాషణలు
మొన్న చూసిన ఒక సినిమాలో కైకాల, తన కొడుకులను మట్టి కఱిపించవద్దని నందమూరిని బ్రతిమాలడానికి వచ్చి,
“నీవు నా కొడుకువే బాబూ, తమ్ములని చంపొద్దు, ఆస్తి నీదే నువ్వే తీసుకో” అని నచ్చజెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
“నా మీద నీకు ఎటువంటి మమకారమూ లేదు, నీ ప్రియ కొడుకులని రక్షంచుకోడానికి కుంతీ రాయబారానికి వచ్చావా?” అంటాడు తారక. అలా కుంతీ రాయబార రూపకంగా వేడిగా సంభాషణ జరుగుతుంది.
అలా రాయబారం విఫలఁవైం తరువాత, పోతూ పోతూ కైకాల,
“ఏ శాస్త్రమూ పని జేయనప్పుడు, పెద్దలు కౌటిల్యుడి రాజ నీతి తియ్యమన్నారు, అందులో బంధాల గురించి, ప్రీతి గురించి, ఎక్కడా ప్రస్థావన లేదు. ఇక ఆ పుస్తకం తెరవాల్సిందే, ఆ తురువాత నువ్వు కన్న కొడుకువని కూడా లెక్క చెయ్యను . ఖబడ్దార్.” అన్న సారంశం ఉన్న డైలాగు చెప్పి నిష్క్రమిస్తాడు.
ఇక ఈనాటి పరిస్థితి
“ఎవరు డైలాగ్ కొడితే, దిమ్మదిఱిగి, మైండు చెడుపోయి, వాంతి వస్తుందో వాడేరా ఈనాటి తెలుగు సినీ నాయకుడంటే” అన్నట్టుంది!
నిన్ననే ‘ఆడువారి మాటలకు అర్థాలే వేరులే’ అన్న సినిమా చూస్తున్నా, అందులో ప్రేమ అనే పదం గాని జీవితం అన్న పదం గానీ ఎక్కడా వాడలేదు. (ఆ సినిమాలో మిగిలిన అంశాలతో పోల్చుకుంటే ఇది ఒక మంచి అంశంగా పరిగణించవలసి వస్తుందన్నది వేరే విషయం). ఈనాటి రచయితలకి వచ్చిందల్లా ఓ కొజ్జా భాష! అందు వ్రాయగలిగినోడే ఘనుడు.
పరిశోధన (దర్శకత్వం)
సినిమా తీస్తే, దాన్ని ఏ కాలస్థలాల నేపధ్యంతో తీసారో వటిని బాగా పరిశోధించి కథలో, కథనంలో వాటిని బాగా ఇమడ్చాలి. కన్యాశుల్కం తియ్యడానికి అఱవై సంవత్సరాలు వెనక్కి వెళ్ళాల్సొచ్చినా, మోసగాళ్ళకి మోసగాడుకి (కథలో, స్కిరిప్టులో) ఖండాతరం వెళ్ళాల్సివచ్చినా వెళ్లేవారు. అదే ఈవాళ ఏ వెంకటేశ్ సినిమా తీసుకున్నా, అందులో అదే వైజ్ యాస్ వ్యాఖ్యలు. ఎప్పుడూ హీరోదే ఆఖరి మాట. అన్ని సినిమాలలోనూ, అదే మాట్లాడే తీరు. బిఎ ఫెయిలైనా కోనసీమ కుఱ్ఱాడైనా, చాలా సమర్థుడైన కంప్యూటరు ఇంజనీరైనా, ఒకటే మాటచందం. అన్ని పరిశ్రమలలో జనాలు మసులు తీరు సినిపరిశ్రమలో లానే ఉంటుందని వారి సౌకర్యార్థం తప్పుగా అనేసుకోవడం.
అలానే రాయలసీమ నేపధ్యంగా కథ సాగుతున్నప్పుడు రౌడీలు రాయలసీమ యాసతో మాట్లాడతారు, కానీ కథానయకుడు మాత్రం ‘ఉత్తమఁవైన’ బెజవాడ తెలుగులో మాట్లాడతాడు. ఈ విషయంలో మన ‘అఆ రెడ్డి’, ‘ఉఊ నాయిడు’ సినిమాలకంటే, ఆరవం నుండి అనువాదించిన ‘పోతురాజు’ వంటి సినిమాలు చాలా మెఱుగు. సగం సినిమాలు హైదరాబాదులో జరిగినవిగా తీస్తారు. కానీ తెలంగాణ మాండలికం ఉండదు. కథానాయికలందరికీ డబ్బింగు చెప్పే కళాకారిణులు పరిశ్రమ మొత్తానికీ, ఐదాఱుగురుంటారు. వారిని కూడా ఎవరు ఎక్కువ నత్తి నత్తిగా మాట్లాడతారు, ఎవరు ఇప్పుడే అమెరికా నుండి దిగారు అన్న కొలమానులతో కొలచి ఎంపిక చెయ్యడం జరుగుతుంది. ఇక యమదొంగలో చిత్రగుప్తుడు బుక్కు బుక్కు అనడం విచారకరం.
కథానాయికలు
జమునా, విజయకుమారి, శారద, వాణిశ్రీ లాంటి వాళ్ళ ముందు, ఈనాటి కథానాయికలు (వారి పేరు చెప్పి బ్లాగు శీలం చెడగొట్టలేను) తలెత్తుకుని నిలువగలరా? వారిలో ఉండే వయ్యారం, నడక, నాట్యం, నటన, భాషాప్రావీణ్యం? “అప్పటి కథానాయికల నుండి ఆశించేది వేరు, ఇప్పటి కథానాయికలకు గ్లామరు చాలా ముఖ్యం, పైగా నాటకీయంగా ఉండే నటన కూడా సహజ నటనగా మారింది” అని మీరు వాదించినా. జయసుధ, విజయశాంతి లాంటివారు కూడా లేరుగా ఈనాడు. వాణిశ్రీలాంటిది పిచ్చిదానిగా చేసిందంటే, కృష్ణంరాజు వంటి వారు కూడా ప్రధాన పాత్రనుండి ద్వితీయ పాత్రకి వెళ్ళవలసిందే. ఈనాడు చిత్ర’మందిరం’ నుండి బయటకు వచ్చిన వారిని ‘దేవి’ పేరు చెప్పమంటే చెప్పలేరు. తెలుగంటారా రానేరాదు. ఇక అప్పుతెచ్చుకున్న కథానాయికలలోనైనా భానుప్రియ, శోభన వంటి వారైనా ఎక్కడ?
ఈనాటి సినిమా హీరోయిన్ల ఎంపికా ప్రక్రియ నాకు అస్సలు అర్థంకాకుండా ఉంది. స్త్రీసమానత్వవాదానికి తెలుగు కథానాయికల పతనం వెన్నులో ఒ పోటు.
కథానాయకులు
వీరి పతనం కంటే వీరి వల్ల మిగిలిన అంశాలకు జరిగిన పతనఁవే ఎక్కువనాలి. రామారావు, నాగేశ్వరరావుకీ ఈనాడు సరిసాటి లేరన్న విషయం అటుంచితే. ౪౦లలో నాయకులు కథలో భాగంగా ఉండేవారు, ౭౦లకల్లా కథకన్నా పెద్దవారిగా చెలామణీ అవ్వడం దురదృష్టకరం.
నిజంగా దిగజారింది, ‘కలసి వుంటే కలదు సుఖం’లో రామారావు, ‘దేవదాసు’లో నాగేశ్వరరావు! ఇక కమలహసన్, రాజేంద్రప్రసాద్ వంటి వారు కనుమఱుగే!
సంగీతం
నిజం? దీని గురించి వ్రాయాలంటారా?
సంగీతఁవనేది ఒక ప్రత్యేక కళ. ఇది సినిమాలో భాగం కాదు. కాబట్టి ‘తెలుగునాట సంగీతం’ గురించి ఒక ప్రత్యేక టపా వెయ్యాలి.
ఒక్క నిఁవిషం! తెలుగునాట వెలసిన ఏకైక కళ కదా సినిమా? నా మతిమఱపుమండా! ఇక మనము సంగీతం వంటి వాటి గురించి మాట్లాడడం నిరర్థకం. ఆఃక్లాండులో నల్లవారి ఆకలి కేకల నుండి పుట్టిన హిప్హాప్ని మనదిగా వాడేసుకుంటే పోలే. అది సరిపోకుంటే, లెటీనో సాల్సాలు, అరబీ పాటలు ఉండనే ఉన్నాయిగా. అది కూడా కష్టమైతే తోటి తెలుగు వాడే మళయాళ సినిమాలో కొట్టిన పాట ఉండనేవుంది. సామెత చెప్పినట్టు వండుకున్నవాడికి ఒక్క కూరైతే అడుకున్న వాడికి అఱవైయ్యాఱు కూరలు.
ప్రేక్షకమహాశయులు
“అలా ఐతే ఈ సినిమాలు ఇంత పెద్ద హిట్లెందుకవుతున్నాయి? జనాలు వెఱ్ఱాళ్ళనా మీ ఉద్ధేశం?”
వెఱ్ఱాళ్ళే కానీ అది వారు తప్పు కాదు. ఉండండుండండి. ప్రజాస్వామయం కదా, అయితే అన్నీ ప్రజల తప్పులే! వారి వెఱ్ఱతో సహా! కానీ ఆ అంశంలోకి పెడదారిన వెళ్ళక నవీన సినిమా ఎందుకు అంత విజయం పొందిందో చెప్పుకుందాం.
నేటి భారతీయులు, అన్ని విధాలాల విసుగెత్తి వున్నారు. అనినీతీ, న్యాయంలేక పోవడం, ఎవడు రౌడీలను మేపగలిగితే వాడిదే రాజ్యం, చేతగానితనానికి మారుపేరుగా నిజాయితీ. దాని మీద, ఎప్పుడూ నీడలా వెంటాడే మధ్య తరగతి భవసాగరాలు. ఏఁవైనా సాధిద్దాఁవను కుంటే అడ్డంకులు! లంచం, రాజకీయాలు, బందుప్రీతి, కుంభకోణాలూ, మీకు తెలియనిదేముంది? ప్రతి సినిమా హీరో వీటిగురించేగా వా’పోయేది’. వీటన్నిటి తలదన్నేలా, ప్రొద్దుట లేచి, రాత్రి నిద్రపోయేవరకూ, కనిపించే లక్షలాది మందిలో ఒకరు, అంటే ఒక్కరు కూడా తనకు గౌరవం ఇవ్వరు. అంతే! తమెవ్వరికీ ఇవ్వని గౌరవం తమకి దక్కాలనే తాపత్రయం.
అదే సినిమాకెళ్తే, హీరోకి అడ్డు వచ్చిన రౌడీని నరికి పారేస్తున్నాడు, చిరంజీవిని ఎవరూ ఎప్పుడూ చీదరించుకోరు, కొట్టరు. రజనీకాంత్ వచ్చి నల్ల డబ్బుని తెల్ల డబ్బుగా మార్చేస్తున్నాడు, “ఒహో అవినీతిని అరికట్టడం మన బాధ్యత కాదన్నమాట, బెదరని వాడు రాలేరాలేరాలేదు, కాబట్టే అది ఉంది”. సినిమాలు మనోరంజనంతో పాటు మనం చెయ్యగలిగినదేఁవీ లేదనే ‘మనోలంజనం’ కూడా కల్పిస్తున్నాయి.
ఇక హీరో చేత తన్నులు తన్నించు కుంటున్న స్టంట్మెన్, సినిమా రౌడీలూ మనుషులుకారు, ప్రేక్షకుని నిజజీవితంలోని అడ్డంకులకు వెండి తెరపై రాతి ప్రతిబింబాలు. వాటిని హీరో చిత్తు చిత్తు చేస్తున్నాడు, మన ప్రేక్షకులు నిజజీవితంలో ఆశించినట్లే! అది సినిమా కాదు, ఒ ఫాన్టసీ, చాలా సుదూర ఫాన్టసీ. అది కళాభిమానం కాదు, మానసిక హస్తప్రయోగం (ఎమోషనల్ మాష్టర్బేషన్).
తరువాయి
తెలుగు సినిమా పరిస్థితి ౨ : హ్యాపీడేస్ నిజంగా వస్తున్నాయా? (కాపీ రాజులు, సంఘానికీ సినీ దర్పణఁవేది, హైజాకైన కళ, హ్యాపీ డేస్ నిజంగా వస్తున్నాయా, వగైరా)
నవీన్ గార్ల says:
అప్పుడు కళ…ఇప్పుడు వ్యాపారం
అప్పుడు కథ…ఇప్పుడు వ్యధ
అప్పుడు సంతృప్తి…ఇప్పుడు లాభం
అప్పుడు నటులు..ఇప్పుడు స్టార్లు
అప్పుడు నాటకరంగం…ఇప్పుడు వారసత్వం
అప్పుడదో తపస్సు…ఇప్పుడిదో గారడీ
వ్యాసం బాగుంది రాకేశీ
అప్పుడు ఆహా…ఇప్పుడు అబ్బా… « పూతరేక్స్ says:
[...] సినిమాల మీద రాకేశ్వరా వ్రాసిన విమర్శనాత్మకమైన వ్యాసం చదివి పొంగిన భావజాలాన్ని పదాల [...]
రాకేశ్వర రావు says:
బాగా సంగ్రహించారు నవీను గారు.
Tadepalli Lalitha Bala Subrahmanyam says:
నేను నా బ్లాగులో తడిమి ఒదిలేసిన అంశాల్ని మీరు సూక్ష్మ వివరాలతో సహా చీల్చి చెండాడారు. నెనర్లు.
సినిమావాళ్ళు మన గుఱించి ఆలోచించడం మానేసినప్పుడు-మనమే సినిమాల గుఱించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాలి.
ప్రసాదం says:
“సినిమాలు మనోరంజనంతో పాటు మనం చెయ్యగలిగినదేఁవీ లేదనే ‘మనోలంజనం’ కూడా కల్పిస్తున్నాయి.” ఈ వాక్యం మాత్రం అక్షరమక్షరమూ సత్యమే!
ఎప్పుడూ ఒకేరకంగా విసిగేత్తినట్టు ముఖాఁన్ని పెట్టే కథానాయకుడు, ఎలా ఉత్తమ నటుడయ్యాడో నాకు ఎంత ఆలోచించినా అర్థం కాలేదు. బహుశ ఈ జన్మకు అర్థం కాదేమో కూడా!
ప్రసాదం
వికటకవి says:
బాగా రాశారు సినిమాల్లో మారిన రోజుల గురించి. ముఖ్యంగా
“వీటన్నిటి తలదన్నేలా, ప్రొద్దుట లేచి, రాత్రి నిద్రపోయేవరకూ, కనిపించే లక్షలాది మందిలో ఒకరు, అంటే ఒక్కరు కూడా తనకు గౌరవం ఇవ్వరు. అంతే! తమెవ్వరికీ ఇవ్వని గౌరవం తమకి దక్కాలనే తాపత్రయం.”
కాస్త అసందర్భమయినా, మనకీ, వెస్టుకీ నాగరికతలో ఉన్న తేడాల్లో ఇది ఓ ప్రధాన కారణం ఇదేనని నేను నమ్ముతాను.
KRISHNA RAO JALLIPALLI says:
టపా చాలా చాలా బాగుంది. ఒకప్పుడు ఇటువంటి వ్యాసాలు ‘కాగడా’ లో వొచ్చేవి. ఇప్పుడు ఆ వెలితి తీరింది. అభినందనలు. మరిన్ని టపాలు ఆశిస్తూ …..
వెంకట్ says:
“అప్పటికీ ఇప్పటికీ కొన్ని విషయాలు మారవచ్చు.”….ఏమీ మారలేదు… మారుతాయనే ఆశిద్దాం.
మంజుల says:
అయ్యా ఉత్తమమైన బెజవాడ తెలుగు అంటే మా తు.గో.జి వళ్ళం ఒప్పుకోము.:D (Just kidding)
నాకు చాలా పాత చిత్రాలలో melodrama పెద్ద నచ్చదు. కొన్ని మంచి చిత్రాలను ఇక్కడ ప్రస్తావించదలిచాను. మాలపిల్ల చిత్రంలొ ఆనాటి కులవివక్షత చాలా బాగా చిత్రీకరించారు. అలాటి చిత్రం 1939లో వచ్చింది అంటే అది అద్భుతమే. ఆ చిత్రంలో నాకు ఇంకా నచ్చిన అంశాలు అవి వేరే బ్లాగులో రాస్తాను. ఇప్పటి వరుకు మిస్సమ్మ లాంటి sensible lost and found చిత్రం మళ్ళీ రాలేదు. మనకి గుర్తూండిపోయేవి సాధరణంగా కళాఖండాలే కబట్టి మనకి అప్పటి చిత్రాలు గొప్పగా అనిపించడం సహజం.
ఇకపోతే కొత్త చిత్రాల పరిస్థితికి వద్దాము. నేను కొత్త చిత్రాలు పెద్దగా చూడను. ఎవరయిన ఇంటికి వెళ్తే వాళ్ళు చూపించే చిత్రాలు చూస్తాను. దానికి ఒకటె కారణం, మంచి చిత్రాలు లేకపొవడం. ఒకటి రెండూ ఉన్నా వాటి DVDలు దొరకకపోవడము. నేను ఇటీవల చూసిన చిత్రాలలో మంచివి గ్రహణం, సిరా, వనజ. గ్రహణం, సిరా రెండూ కూడ onlineలో చూసినవే.
ఇప్పటి చిత్రాలలో ఊచకోత Martin Scorscese, Tarentino చిత్రాలు చూసే నాకే వెగటుగా ఉంటోంది.(కనీసం ఆ చిత్రాలలో హింస ఉన్నా అది heroicగా చూపించరు.) ఆడవాళ్ళకి ఈ చిత్రాలలో ఒక personality ఉండదు. సొంతంగా ఆలోచించే తెలివితేతలు ఉండవు. ప్రతీదానికి హీరో మీద ఆధారపడడమే.
Escapist చిత్రాలు అవసరమే. కాని మంచి చిత్రాలంటే ఇష్టపడేవాళ్ళకి చిత్రాలు రావా? కనీసం ఏడాదికి రెండు చాలు.
ఎవడు ఎవడు…చెడెను మెదడు « వికటకవి says:
[...] మన రాకేశ్వరుడు నవతరంగంలో సినిమాల హీనస్థితి గూర్చి రాశారు. ఇది దిగజారుతున్న సినీ [...]
ఎవడు ఎవడు…పోగొట్టెను నా మెదడు « వికటకవి says:
[...] మన రాకేశ్వరుడు నవతరంగంలో సినిమాల హీనస్థితి గూర్చి రాశారు. ఇది దిగజారుతున్న సినీ [...]
KRISHNA RAO JALLIPALLI says:
ఇంకో సంగతి … బాలు- చక్రవర్తి-వేటూరి మన సినిమా (కొంతలో కొంత సుశీల కుడా ) తెలుగు సినీ సంగీతాన్ని బ్రస్టు పట్టించిన పెద్ద మనుషులు. అప్పట్లో ఘంటసాల, పి.బి శ్రీనివాస్, మాధవపెద్ది, పితపురం, ఎల్ ఆర్ ఈశ్వరి, ఆనంద్, రామకృష్ణ, రాజ్ సీతారం … అలా అందరు మన చెవులకు విందు చేసారు. కాని ఘంటసాల మాస్టారు చనిపోయాక … సినీ సంగీతం బాలు సుశీల చేతుల్లోకి వెళ్ళిపోయింది. లాస్ట్ కి వీరు ఇద్దరే పది సంవత్సరాలు రాజ్యాన్ని ఎలారు. పాపం ఎందుకనో జానకి గారు కొంచం నిలపడ్డారు. ఆల్ ది రెస్టు మటాష్. … నెక్స్ట్ రేపు…
sathish says:
బాగా ఆవేశంలో రాసినట్టున్నారు
రాకేశ్వర రావు says:
@ తాడేపల్లి గారు,
కృతజ్ఞతలు, ఏదో మీలాంటి వారి స్ఫూర్తి.
“సినిమావాళ్ళు మన గుఱించి ఆలోచించడం మానేసినప్పుడు-మనమే సినిమాల గుఱించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాలి.” లెస్స పలికారు.
@ వికటకవి గారు,
నేటి తెలుగు సినిమాని నియంత్రించే సిద్ధాంతం ఏంటని నన్ను ఎవరైనా అడిగితే, పరోక్షంగా అభిమాన హీరో ద్వారా గౌరవం పొందడమేనని అంటాను.
@ కృష్ణారావు గారు,
చాల నెనర్లు. బాలు మంచి గాయకుడేనేమోగానీ, ఎంత మంచి గాయకుడైనా, ఒక్కడే వుండడం ఎప్పటికీ మంచిది కాదు. ఎందుకంటే సుధీర్ఘమైన బాలు era నుండి మనకు మిగిలిన పాటలన్నీ over dramatic గా వున్నట్టనిపిస్తాయి. నా పాత రూమ్మేటికి ఆ కారణం చేతఁ బాలు అంటే చిఁఱాకు.
@ మంజుల గారు,
నేటి సినిమా కథానాయికల పాత్రల వ్యక్తిత్వ లేమి పై ఒక పూర్తి వ్యాసం వ్రాయవచ్చు. వీలుంటే వ్రాస్తాను ఎప్పుడైనా. నేను కిల్ బిల్ పెద్ద ఫానుని కానీ మనవారు తీసే హింసాత్మక చిత్రాలు మాత్రం నాకు ముమ్మాటికీ ఎక్కవు .
@ సతీశ్ గారు.
అబ్బో శానా ఆవేశంలో రాసా …
KRISHNA RAO JALLIPALLI says:
SECOND/FINAL PART.
బాలు ఒక్కడే తెలుగు సినీ రాజ్యాన్ని ఎలాలని అన్ని పాటలు పాడటం మొదలు పెట్టాడు. పి బి శ్రీనివాస్, పిఠాపురం, రామకృష్ణ, ఆనంద్, వెనకపడ్డారు. అన్ని సినిమాల్లో అన్ని పాటలు బాలువి వినాలంటే – బోర్, రోత, విసుగు, వెగటు అన్పించేవి. బాలు కి కృష్ణ గారికి ఏర్పడ్డ ఆర్ధిక మనస్పర్ధలు వలన రాజ్ సీతారంని కృష్ణ తీసుకువోచ్చి పాడించడం మొదలు పెట్టారు. అన్ని పాటలు సూపర్ హిట్ట్స్. ఇది బాలు కి రుచించలేదు. తన కోట కూలుతుందని రాయభారం చేసి కృష్ణ గారికి కూడా తనే పాడటం మొదలెట్టాడు. (జ్య్తోతి చిత్ర లో ఈ వార్త అప్పట్లో వొచ్చింది). శ్రోతలకు వేరే వారి పాటలు వినే అవకాశం లేదు అద్రుష్టం లేదు . వెయ్యి పాటలికి ఐదు హిట్. మిగతావి అన్ని …. ఇళయ రాజా పుణ్యమా అని బాలు మోనోపొలి కి బ్రేక్ పడింది. ఇక చక్రవర్తి సంగీతం – కొన్ని సినిమాల బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ – చావు ఊరేగింపు మ్యూజిక్ బెటర్. నేను మాత్రం తీసిపోయనా అని సుశీల గారు కూడా ఎల్ ఆర్ ఈశ్వరి పాటలు పాడటం మొదలు పెట్టారు. ఒక కిక్కు, మజా, లేక అన్ని మంగళ హారతులు లాగే ఉండేవి. కాని ఏమి చెయ్యగలం. ఎల్ ఆర్ ఔట్. వసంత ఔట్. బాలు చెల్లెలు కాబట్టి శైలజ చాల పాటలు పాడింది. ఇప్పుడు పరిస్తితి తారు మారు. షుమారు యాభై మంది ఉన్నారు. వెరైటీ గా ఉంటున్నాయి. చెవులకు, మనసుకు ఇంపుగా సొగసుగా ఉన్నాయి అనడం లో సందేహం లేదు.
నెక్స్ట్… పైరసి సి డి ల మీద… రాయమంటారా .. వొద్దా
వెంకట్ says:
కృష్ణరావుగారూ,
రాయండి. ఇలా కామెంట్ గా రాసే బదులు మీ వ్యాసాన్ని navatarangam [at] gmail [dot] com కు మెయిల్ చేస్తే ప్రచురిస్తాం కదా!
koresh says:
enduko musali vaalantha kalipi chetha baaga rasi, anduku chankalu guddukontaru, pokiri oka cinematc sucksses, andulu ippatikinka naavayasu paatalo neeti ever green trend modernise cheyyaleda, e patha cinema aina, shakespere dramano, sarath sahityam adarangano, patha paatallo chaala hindi paatalaku anukarana kaanivi enni unnayo, miirantha cheppalera, i vishala viswam lo taralu maruthu untayi, ma tharame challa goppa anukuntundi, patha taram, mana abba amma mana taranni dushincha ledu, manamu anthena, yuvatharaani, vaari kallatho chusi, vaari manasutho, alochinchi nirdesakathwam chesi chudandi.
శిద్దారెడ్డి వెంకట్ says:
కోరేశ్,
ఏ ముసలి వాళ్ళ గురించి మీరు మాట్లాడేది? ఇక్కడ అంతా యూతే బాబూ?
ఇప్పటికింకా నా వయసు నిండా పదహారే పాటలో నీతేంటో మరో సారి వివరిస్తారా?
రాకేశ్వర రావు says:
@ కొరేశ్,
ha ha … holy MF crap !
ఇంతా చేసి నన్ను ముసలాడి క్రింద జమకట్టారా… ఇంకా ఉద్యోగం చేయడం కూడా మొదలు పెట్టలేదు!
మీరు మా పనికి మాలిన యువత దృష్ట్యా అలోచించాలనికుంటే, మొదటి అంచెగా ఆంగ్ల సినిమా Knocked Up చూడండి. నేను థియేటర్లో రెండు సార్లు చూశా.. చాలా బాగుంటుంది. మా నవ’తరా’న్ని అర్థం చేసుకోవడానికి బాగా ఉపయోగపడుతుంది.
శంకర్ says:
ఏదో పాపం తెలుగు రాక ముమైత్ ఖాన్ తన వయసు పదహారని పాడితే, మీరు దానినే నిజమనుకొని
పదహారేళ్ళ వాళ్ళు అంత ఎజ్ద్ గా ఉంటారనే భ్రమలో , ఇరవైలలో ఉన్నోళ్ళని ముసలాళ్ళుగా పరిగణించడం ఏమీ బాలోదండీ
K మహేశ్ కుమార్ says:
తెలుగు సినిమా పరిస్థితి ‘విచారకరంగా ఉంది’ అనడంకన్నా, “భయంకరంగా” ఉంది అనడం సరిగా ఉంటుంది. ఇది బయట ఉన్న మనబోటివాళ్ళే కాదు, ఇండస్ట్రీలో ఉన్న చిన్నాచితకా జీవుల మొదలు,దిగ్గజాల వరకూ ప్రతి సాయంత్రం విస్కీ,సోడా తో అనుకునేవే.కానీ, పొద్దు కూయగానే అదే భయంకరాన్ని వండివార్చడానికి సరంజామా తొ సహా తయార్. సమస్యల్లా అక్కడ వస్తోందని నా నమ్మకం.
There is no ‘new blood’. If there is, its cold due to inbreeding. వస్తే కొడుకుల కొడుకులు, సినిమాలు నటిస్తూ తీసేస్తారు లేదా నాలుగు ఐదు సంవత్సరాలు ‘సహాయ దర్శకుడిగా’ ఊడిగం చేసి, అలోచనలు వడలి, జీవం సడలిన స్థితిలో దయనీయస్థితిలో “కొత్త దర్శకులు” పుడతారు. ఇక సినిమా ఎలా మారాలి భగవంతుడా!!!!????!!!
Uttara says:
wow, it reminds me writings of PARAVASTU CHINNAYA SURI .
K మహేశ్ కుమార్ says:
@ఉత్తర,
చిన్నయ సూరి గనక బ్రతికి ఉంటే, నేను చేసిన ఆంగ్ల సంకరం చూసి, కొఱత వేయించి ఉండునేమో! తెలుగు భాష వ్యాకరణంలో ఈతడు ఛండశాసన ముండావాడని ప్రతీతి. ఉన్న పాత గ్రంధాలనుకూడా, తను వ్రాసిన వ్యాకరణానికి అనుగుణంగా తిరగరాయించుకున్నాడట మహానుభావుడు.
మీ ప్రశంశకు అమిత ఆనందుడినైతినని గమనింపగలరు.
మంజుల says:
Agni, can you please refrain from personally attacking the other person?
Thanks
Manjula
K మహేశ్ కుమార్ says:
అగ్నిగారు,
వ్యక్తి అభిప్రాయాన్ని అంగీకరించకపోవడం మీ హక్కు,కానీ వ్యక్తిని అగౌరవ పరచడం ఏమాత్రం అభిలషణీయం కాదని గ్రహించగలరు.
PokiRi Doddapaneni says:
Would have appreciated if you consider to write the Blog with constructive criticism. It doesn’t mean that you look for / need the appreciation. Had it been the worry of telugu’ness’ and its values of a movie, I didn’t see any favor word towards ‘Seetaraama Sastry’ the Rishi who plays with telugu grammar.
— నిగ్గ తీసి అడుగు, ఈ సిగ్గు లేని సమాజాన్నీ, అగ్గి తోటి కడుగు..
— నడిచే శవాల సిగ లో తురిమిన నెత్తుటి మందారం, ఈ సంధ్యా సింధూరం …
— దరి దాటే, ఉరకలు వేసే ఏ నది కైనా తెలిసిందా, తనలో ఈ ఉరవడి పెంచిన తొలి చినుకేదంటే …
veerablogudu says:
manjula garu,
Kotha cinemallo bagunavvi vunnai. kevalam kontha sradhaga vethakali.
Eee cinema veelaithe chudandi .
satyame sivam(anbe sivam) -kamal and madhavan
nageswar rao says:
comments chala hoytga vunnai…venkat gariki abhinandanalu